وادی نهم درباره «نقطه تحمل» سخن میگوید؛ موضوعی که در بسیاری از مسائل زندگی با آن روبهرو هستیم، برای اینکه نقطه تحمل در ما پدیدار شود، باید حتما از کم شروع کنیم، برای مثال در مورد مصرفکنندگان موادمخدر، اگر مصرف به درستی مدیریت نشود، فرد ممکن است با پیدا کردن نقطه تحمل در مصرف، درگیر اعتیاد شود، اما همانطور که در کنگره۶۰ مطرح شده است، یک مصرفکننده برای قطع مواد نیز باید نقطه تحمل آن را به صورت تدریجی به دست آورد در واقع نقطه تحمل، مانند دوسر چاقو است، چه در مسیر خوب و چه در مسیر بد، باید یاد بگیریم چگونه آن را مدیریت کنیم. این موضوع مانند این است که شما نمیتوانید ناگهان ۵هزار متر بدوید، اما اگر هر روز تمرین کنید، روزی میرسد که این مسافت برایتان آسان میشود، یعنی ما میتوانیم هر چیزی را با تمرین تغییر دهیم، اما برای رسیدن به نقطه تحمل بالا، تنها سخن گفتن کافی نیست؛ بلکه باید از مرحله سخن به مرحله عمل حرکت کنیم.
نقطه تحمل واقعی؛ حاصل فرو رفتن در تاریکی و بررسی دقیق اتفاقاتی است که برای ما پیش آمده است در این مسیر باید بدانیم «فرمان» چیست؟ انسان، برخلاف سایر موجودات، از شعور و اختیار برخوردار است و با تمام فضایل و پتانسیلها متولد میشود؛ به او اختیار داده شده است، اما این اختیار به معنای آزادی بیقید و شرط نیست، ما میتوانیم هر کاری انجام بدهیم، اما باید پاسخگوی آن باشیم و بهایش را بپردازیم.
هر چیزی در هستی، یک نقطه تحمل و حد تعادل دارد به طور مثال؛ آب در درجات مختلف، یا به صورت یخ، مایع و یا بخار است، اگر از این حد تعادل خارج شود، ساختار آن تغییر میکند این موضوع در اخلاق و رفتار ما نیز صادق است؛ حتی خوبی کردن، اگر از حد تعادل خارج شود، میتواند مشکلساز باشد هر فردی باید در هر مرحله از زندگی، نقطه تحمل اطرافیانش را در نظر بگیرد تا رفتار او از حد تعادل خارج نشود، برای بالا بردن نقطه تحمل، دو اصل ضروری است:
۱. تکرار منظم آن موضوع.
۲. در نظر گرفتن عنصر زمان.
زمانی که در مسیر درست قرار میگیریم، نقطه تحمل ما به سمت ارزشها رشد میکند، کوچکترین تغییرات؛ شروع جابهجایی نقطه تحمل است، که معمولا در ابتدا حس نمیشود؛ بنابراین برای ایجاد این تغییر، باید در حرکت بود، ادامه داد و ناامید نشد؛ این دقیقا همان پیوند میان وادی نهم و روش «DST» است؛ هر دو بر ارتقای جهانبینی، سطح دانایی و تعالی انسان تاکید دارند که از طریق زمان و تکرار منظم حاصل میشود. انسان چیزی را به دست نمیآورد مگر با سعی و تلاش خود. خداوند برای هر انسانی دو پیامبر قرار داده است؛ یک پیامبر درونی و یک پیامبر بیرونی که در مسیر رشد و تکامل، الهامات و القائات را برایمان به همراه دارند؛ گاهی حس ما بسیار قوی میشود، اما از آنجایی که نقطه تحمل ما بالا نرفته است، دچار انفجار و ناپایداری در زندگی میشویم.
باید به این باور برسیم که سختیهای زندگی، در واقع فرصتی برای بالا بردن ظرفیت ما هستند، زمانی میفهمیم که این چالشها باعث ایجاد آرامش و آسایش درونی در ما میشوند، تازه میتوانیم با ایمان به مسیر ادامه دهیم باید بدانیم که هر چقدر نقطه تحمل ما بیشتر شود، زندگی برایمان آرامتر و زیباتر خواهد شد.
«در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آنجا
زپس صبر تو را او به سر صدر نشاند»
نویسنده: مرزبان خبری همسفر فرحناز
عکاس: همسفر شکریه رهجوی راهنما همسفر مولود (لژیون یازدهم)
ارسال: همسفر شهناز رهجوی راهنما همسفر سمیرا (لژیون ششم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی اروند آبادان
- تعداد بازدید از این مطلب :
104