English Version
This Site Is Available In English

از نقطه تحمل تا قله تعادل

از نقطه تحمل تا قله تعادل

برای اینکه بتوانیم در زندگی به تعادل برسیم، باید نقطه تحمل خود را در تمام سطوح افزایش دهیم. هر انسانی در برابر اتفاقات، رفتارها و شرایط مختلف، ظرفیت مشخصی دارد و هنر ما این است که این ظرفیت را به‌تدریج بالا ببریم تا با کوچک‌ترین مسئله‌ای از تعادل خارج نشویم. هرچه آگاهی و نقطه تحمل ما بیشتر شود، بهتر می‌توانیم در شرایط سخت تصمیم بگیریم و واکنش مناسبی از خود نشان دهیم. در این وادی گفته می‌شود کسانی که به دنیای تازه‌ای قدم گذاشته‌اند، باید از نقطه سخن به نقطه عمل حرکت کنند. منظور از دنیای تازه، تغییر مکان نیست؛ بلکه تغییر دیدگاه و نگرش انسان به زندگی است. وقتی انسان آگاهی جدیدی به دست می‌آورد و از مسائل ضدارزشی فاصله می‌گیرد، وارد مرحله تازه‌ای از زندگی می‌شود؛ اما این آگاهی زمانی ارزشمند است که در رفتار و کردار او نمایان شود. نمی‌توانیم ادعا کنیم انسان درستی شده‌ایم؛ اما همچنان دروغ بگوییم، غیبت کنیم یا باعث به‌هم‌ریختگی دیگران شویم؛ بنابراین مهم این است که دانسته‌های خود را به مرحله عمل برسانیم و تغییر را از درون خودمان آغاز کنیم.

یکی دیگر از نکات مهم این وادی، توجه به خویش و خویشتن است؛ یعنی انسان باید خودش را بشناسد و به موجودیت درونی خود توجه کند. همچنین با نگاه کردن به زمین، آسمان و موجودات می‌توانیم به عظمت و نظم خلقت پی ببریم. برای مثال، شتر به‌گونه‌ای آفریده شده است که می‌تواند در شرایط سخت بیابان زندگی کند و در برابر شن‌های روان و طوفان شن مقاومت داشته باشد. این موضوع به ما نشان می‌دهد که در خلقت هیچ‌چیزی بدون حساب و حکمت نیست و هر موجودی متناسب با شرایط خود آفریده شده است. در ادامه به این موضوع اشاره می‌شود که انسان با مجموعه‌ای از صفات و ویژگی‌های خوب و بد به دنیا می‌آید. در وجود هر انسانی هم توانایی انجام کارهای ارزشی وجود دارد و هم توانایی انجام کارهای ضدارزشی؛ بنابراین انسان از همان ابتدا با دو مسیر فجور و تقوا روبه‌روست و باید انتخاب کند. او دارای اختیار است و می‌تواند مسیر زندگی خود را برگزیند. عقل و وجدان، راهنمای درونی انسان هستند و پیامبران نیز به‌عنوان راهنمایان بیرونی که مسیر درست را نشان می‌دهند. در نهایت این خود ما هستیم که باید مسئولیت انتخاب‌ها و رفتارهایمان را بپذیریم.

موضوع دیگری که در این وادی مطرح می‌شود، آستانه آشوب است. هر انسانی نقطه تحمل مشخصی دارد و زمانی که فشارها و ناراحتی‌ها از ظرفیت او فراتر بروند، ممکن است به آستانه آشوب برسد. آستانه آشوب، نقطه‌ای است که انسان دیگر نمی‌تواند شرایط را به‌درستی کنترل کند و تعادل خود را از دست می‌دهد؛ مانند چوبی که آن‌قدر خم می‌شود تا سرانجام بشکند یا طنابی که با کشیده شدن بیش از اندازه پاره می‌شود، بنابراین، باید مراقب باشیم که با رفتار و گفتار خود، دیگران را به نقطه آشوب نرسانیم. گاهی ممکن است حرفی از نظر ما فقط یک شوخی ساده باشد و حتی پس از گفتن آن فراموشش کنیم؛ اما همان حرف برای شخص مقابل بسیار سنگین و ناراحت‌کننده باشد. یک جمله می‌تواند باعث تخریب روحیه و ناامیدی یک انسان شود و در مقابل، یک جمله خوب می‌تواند به او امید و انگیزه ببخشد؛ پس باید پیش از صحبت کردن به تأثیر کلام خود فکر کنیم و تصور نکنیم هر چیزی که برای ما اهمیت ندارد، برای دیگران هم بی‌اهمیت است.

نکته دیگر، تفاوت افزایش نقطه تحمل در مسائل ارزشی و ضدارزشی است. بالا رفتن نقطه تحمل در مسائل ضدارزشی معمولاً به‌راحتی و به‌تدریج اتفاق می‌افتد و ممکن است انسان بدون آموزش و تفکر، آرام‌آرام به انجام کارهای نادرست عادت کند. اما برای بالا بردن نقطه تحمل در مسیر ارزش‌ها، مانند راست‌گویی، صبر، محبت، ورزش، هنر و دوری از ضدارزش‌ها، به آموزش، تفکر و تجربه نیاز داریم تا زمانی که دانایی ما افزایش پیدا نکند، نمی‌توانیم به‌درستی از ضدارزش‌ها فاصله بگیریم، حتی اگر اشتباهی را، بارها تکرار کنیم، بدون آگاهی و تفکر نمی‌توانیم به نتیجه مطلوب برسیم. در این مسیر، نیروهای منفی و سختی‌ها نیز نقش مهمی دارند. گاهی همین مشکلات و موانع هستند که باعث می‌شوند توانایی‌های درونی خود را بشناسیم و قوی‌تر شویم. البته این موضوع به معنای پذیرفتن رفتار نادرست یا آسیب رساندن به دیگران نیست، بلکه باید یاد بگیریم در برابر مشکلات، آگاهانه و با حفظ تعادل برخورد کنیم.

موضوع دیگر در این وادی، جوانمردی و فتوت است. جوانمردی فقط مخصوص مردان نیست، بلکه ویژگی انسانی ارزشمندی است که همه ما باید آن را در وجود خود تقویت کنیم. اگر از نقطه‌ضعف کسی آگاهی داریم؛ اما از آن برای آسیب رساندن به او استفاده نمی‌کنیم، این نشانه جوانمردی است. مانند داستان پهلوان تختی که با وجود آگاهی از آسیب‌دیدگی پای حریف خود، از آن نقطه‌ضعف برای شکست دادن او استفاده نکرد.به نظر من، این رفتار نشان می‌دهد که قدرت واقعی فقط در زور بازو نیست؛ بلکه در انسانیت، گذشت و کنترل نفس معنا پیدا می‌کند. در کنگره نیز همین محبت و جوانمردی باعث می‌شود افراد به یکدیگر کمک کنند و برای بهتر شدن حال هم تلاش داشته باشند. همچنین عدالت به معنای تعادل و قرار گرفتن هر چیزی در جایگاه خودش است. انسان‌ها با یکدیگر تفاوت دارند و هرکسی جایگاه و مسئولیت خاص خود را دارد، بنابراین باید یاد بگیریم به‌جای قضاوت و مقایسه دیگران، به رشد و اصلاح خودمان توجه کنیم.

در پایان، برای بالا بردن نقطه تحمل باید از سختی‌ها، رنج‌ها و موانع عبور کنیم. برای رسیدن به شجاعت باید از ترس عبور کرد، برای رسیدن به ایمان از کفر، برای رسیدن به نور از تاریکی و برای رسیدن به عشق از نفرت. هیچ رشدی بدون تلاش و عبور از موانع به دست نمی‌آید. به نظر من، پیام اصلی وادی نهم این است که نقطه تحمل یک‌باره به وجود نمی‌آید، بلکه با آموزش، تفکر، تجربه و تمرین به‌تدریج افزایش پیدا می‌کند، پس باید در تمام سطوح زندگی مراقب نقطه تحمل خود باشیم و تلاش کنیم با افزایش آگاهی و ظرفیت درونی، به انسانی صبورتر، مهربان‌تر و متعادل‌تر تبدیل شویم.

نویسنده و رابط خبری: همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر ریحانه رهجوی راهنما همسفر صدیقه (لژیون ششم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی خلیج‌‌فارس بوشهر

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .