English Version
This Site Is Available In English

انسان باید توانمند و قوی شود

انسان باید توانمند و قوی شود

جلسه دهم از سری پنجاه و نهم از کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰، نمایندگی سلمان فارسی به استادی راهنما مسافر مهدی، نگهبانی مسافر مهرداد و دبیری مسافر حسین با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس دژاکام و دستاوردهای علمی ایشان» پنج‌شنبه 21 آبان‌ 1405 ساعت 16:00 آغاز به کار کرد.

 

سخنان استاد:

شاکر و سپاسگزار خداوند هستم که در این جایگاه قرار گرفتم تا بتوانم خدمت کنم و آموزش بگیرم. نزدیک به ۴۰ روز است که در آستانه درگذشت بنیان‌گذار کنگره ۶۰ هستیم. نبود فیزیکی آقای مهندس دژاکام همه ما را اندوهگین کرده است. بیان شیوای ایشان دل هر عاشق حقیقت‌جویی را به لرزه درآورده و ما اعضای کنگره ۶۰ اعتراف می‌کنیم که عاشق آقای مهندس دژاکام شده‌ایم. دستور جلسه‌ای که روز پنجشنبه تدبیر و تنظیم شد، طبق فرمایش دیده‌بان‌های محترم، گرامی‌داشت مقام و منزلت آقای مهندس حسین دژاکام و دستاوردهای علمی ایشان است.

در مورد این دستور جلسه فکر می‌کردم که با توجه به میزان ادراک خودم چه اظهار نظری می‌توانم داشته باشم. به این نتیجه رسیدم که عمر پربرکت آقای مهندس، که به‌صورت مستند روی سنگ مزار ایشان درج شده، ۷۷ سال بوده است. من این ۷۷ سال عمر پربار را به سه فصل تقسیم می‌کنم. فصل اول، ۳۲ سال طلایی و به دور از هرگونه مواد مخدر بود. فصل دوم، ۱۷ سال تاریکی و تهدید اعتیاد بود. فصل سوم، ۲۸ سال روشنایی و فرصت خدمت به درمان اعتیاد بود. در فصل اول، از تولد و دوران کودکی و نوجوانی ایشان گرفته تا طی کردن مسیر تحصیلات عالیه و دریافت مدارک دانشگاهی در رشته الکترونیک را می‌بینیم. شاید قشنگ‌ترین قسمت این فصل از زندگی آقای مهندس دژاکام، انتخاب صحیح یک همسر بود؛ همسری که به وفادارترین همسفر کنگره ۶۰ تبدیل شد. سرکار خانم آنی بزرگ که تا آخرین نفس همراه ایشان بودند. در آغاز فصل دوم زندگی آقای مهندس دژاکام، به‌تدریج حق حیات شادمانه از ایشان گرفته می‌شود.

سفره شادی‌شان کوچک و سفره غمشان بزرگ می‌شود. طبق فرمایشات خودشان، مال‌باخته می‌شوند و به شخصی غیر، وکالت می‌دهند که آن شخص اموال آقای مهندس دژاکام را تصرف می‌کند و حتی یک سرباز صفر زیر پل سیدخندان به ایشان بی‌احترامی می‌کند. انتخاب اشتباه شریک کاری در زمینه‌ای که تخصص نداشتند نیز باعث ایجاد ضرر و زیان می‌شود. این اتفاقات باعث نارضایتی تمام اعضای خانواده بود و ریشه همه این نارضایتی‌ها، مصرف مواد مخدر بود. اما پیامدهای مصرف مواد مخدر از خود مصرف هم بدتر است.

ما می‌گوییم طلاق بد است، ولی پیامدهای طلاق گرفتن بدتر است. در کنگره ۶۰ ما درباره پیامدها صحبت می‌کنیم وگرنه مصرف مواد مخدر در ابتدا یک چهره پرفروغ، صدایی طنین‌انداز و حسی خوب را به انسان نشان می‌دهد، اما به‌تدریج همه این‌ها را به حس‌های مسموم تبدیل می‌کند. اصالت آقای مهندس دژاکام، اصالت دژاکامی بود و نزد خداوند آبرو داشتند و ایشان از کارنامه پیشین خود به خداوند تقاضا کردند سپس چیزی به ایشان عرضه شد. 

چه چیزی عرضه شد؟ آغاز فصل سوم زندگی ایشان. از خزانه بی‌کران الهی، علم و دانش الهی در ظرف وجودی آقای مهندس واریز شد و ایشان به این باور رسیدند که آغاز یک زندگی خوب باید از خود انسان شروع شود. انسان باید توانمند و قوی شود. ایشان با سه کلید در دست که در متن وادی سوم وجود دارد، حرکت کردند یعنی تفکر، صبر و استقامت. در مسیر حرکت خود به شاه‌کلید درمان مصرف مواد مخدر، یعنی متد D.S.T رسیدند. این روش حسن ختامی برای روش‌های ترک و درمان اعتیاد به مواد مخدر و وابستگی به مصرف سیگار بود و مقدمه‌ای شد برای ایجاد یک فنداسیون بسیار قوی در زمینه بیماری‌های صعب‌العلاج، با دسترسی به یک کد ساده و عظیم به نام تغییر بیان ژن.

بهتر است این موضوع را ساده‌تر توضیح بدهم. کسی که دچار لکنت زبان و سنگینی زبان است، نمی‌تواند با شوک‌درمانی مشکلش را حل کند، بلکه باید با گفتاردرمانی و در طول زمان، همراه با تمرین‌های مکرر، این مشکل را برطرف کند. تغییر بیان ژن نیز در همین کد ساده و کشف عظیم، تمرکز پیدا می‌کند. در این روش باید روی مثلث درمان، یعنی جسم، روان و جهان‌بینی کار شود تا انسان به‌صورت تدریجی به تنظیمات اصلی کارخانه برگردد. اگر بخواهیم نتیجه‌گیری کنیم، باید بگوییم دستاورد بزرگ آقای مهندس دژاکام، تفکر ایشان است. اگر تفکر انسان سالم و هدفمند باشد، عملی هم که از او سر می‌زند، مفید و پایدار خواهد بود.

آقای مهندس دژاکام تفکری سالم و هدفمند داشتند و امروز می‌توانیم نتیجه عملی آن تفکر را به‌وضوح ببینیم. آثار این تفکر را در کسانی می‌بینیم که مزین به شال هستند و پای کار کنگره ۶۰ ایستاده‌اند. رساله عملی آن‌ها خدمت کردن است و جوهر این خدمت نیز آیه ۲۳ سوره مائده است که خداوند می‌فرمایند هرکس نفسی را احیا کند، گویی تمام انسان‌ها را احیا کرده است. این توفیق برای کسی حاصل می‌شود که نفسش به نفس آقای مهندس دژاکام خورده و در مسیر اعتیاد به نفس مطمئنه رسیده است. چنین شخصی می‌تواند نفس‌های مطمئنه را طی سفری ده تا یازده‌ماهه به پیش آقای مهندس دژاکام ببرد تا به رهایی برسند. امروز از وجود فیزیکی ایشان محروم هستیم، اما در کنار فرزند خلف آقای مهندس، جناب آقای دکتر امین، قرار داریم.

وظیفه ما این است که امروز گوش به فرمان باشیم و نگاهمان به دو لب آقای دکتر امین باشد. وظیفه ما این است که با قدم‌هایی مستحکم‌تر و ایمانی قوی‌تر حرکت کنیم. زمانی که با ایمان قوی‌تر حرکت کنیم، آموزش‌های صحیح کنگره ۶۰ را باور می‌کنیم و بعد درست عمل می‌کنیم. وقتی درست عمل کنیم، تغییرات بی‌نقصی درون ما شکل می‌گیرد و یک فرد متعهد از درون ما متولد می‌شود. اما آیا فقط تعهد کفایت می‌کند؟ خیر؛ فردی که به تعهد می‌رسد، به دانایی هم دست پیدا می‌کند.

می‌خواهم به این نکته اشاره کنم که آقای مهندس دژاکام سرگذشت زندگی خود را در کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» به رشته تحریر درآوردند و ایشان در حال مبارزه با اهریمن بودند با سخت‌ترین شرایط برای ما می‌نوشتند. بسیاری از دل‌نوشته‌های ایشان برای حفظ آثار کنگره ۶۰ بود. ایشان سنگرساز بی‌سنگر بودند و این همان سنگری است که برای ما اعضای کنگره۶۰ به یادگار گذاشتند. ما باید سپاسگزار این تلاش‌ها باشیم. در رابطه با دستور جلسه این هفته نیز تجربه خاصی ندارم. یکی دو مرتبه تجربه داشتم که آن هم در خانه اتفاق افتاد. زمانی که فکر می‌کردم دیگر درگیر مواد مخدر شده‌ام، هر موقع از اینجا عبور می‌کردم، یک کمپ ترک اعتیاد را می‌دیدم.

وقتی فکر می‌کردم و تصویرسازی می‌کردم که در آن چه اتفاقی می‌افتد، با خودم می‌گفتم شاید آن‌ها را داخل حوض آب یخ می‌اندازند یا در اتاق با آن‌ها رفتارهای غیرانسانی می‌کنند. با خودم می‌گفتم جای تو اینجا نیست، ولش کن، قطع مصرف نمی‌خواهد بکنی و باید صبر کنی تا چشمت به جمال شخصی روشن شود که نور خدا در وجودش متجلی است. خدا را شکر که این اتفاق برای من افتاد و چشممان به جمال آقای مهندس دژاکام روشن شد. امروز هفت سال است که از رهایی من می‌گذرد و همیشه به خودم یادآوری می‌کنم که اگر از این بهشتی که امروز در آن هستم و از جهنمی که قبلاً در آن بودم و از آن عبور کردم، سپاسگزار باشم، باید قدر این جایگاه را بدانم. این موضوع را به دوستان عزیز سفر اولی هم می‌گویم که برای برگشتن از بهشت به جهنم، سه ابزار لازم است.

یکی از آن‌ها یک پتوی گلبافت است! همان پتو و سرمای زمستان در پارک که از ساعت هشت شب تا صبح، خداخدا می‌کردی که خدایا صبح شود و این شب به پایان برسد. در پایان امیدوارم سفر سفر اولی‌ها مستدام باشد و همه سفر دومی‌ها و خدمتگزاران کنگره ۶۰ پایدار و برقرار باشند.

 

نگارش: مسافر علیرضا لژیون 14، مسافر علی لژیون 7، مسافر نیما لژیون 18، مسافر بهنام لژیون 2، مسافر محمدجواد لژیون 27

عکاس: مسافر علی لژیون 5

کاور: مسافر علیرضا لژیون 10

ویرایش: مسافر علیرضا لژیون 14، مسافر ارشیا لژیون 11

تنظیم: مسافر علی لژیون 5

 

ویژه ها

دیدگاه شما





۰ دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...