دلنوشتهای برای استاد عزیزم، مهندس حسین دژاکام.
سلام و درود خداوند بر بزرگمردی که از مسیر قلبها وارد میشود و نسخه محبت میپیچد.
در این زمان و در این مکان که این دلنوشته را مینویسم، دلتنگ معلم راستینی هستم که با قدمهای استوار و رد پاهایی که از خود برای ما و آیندگان به یادگار گذاشته است، چراغ زندگی من و هزاران انسان دیگر را روشن کرد؛ انسانهایی که روزگاری در خرابههای زندگی و در تاریکیهایی گرفتار بودند که شب و روزشان رنگی جز سیاهی نداشت.
استاد عزیزم، مهندس حسین دژاکام! به یاد دارم سالهایی را که به دبستان میرفتم، روزهای سرد زمستانی که برف زیادی باریده بود، پاهای خود را در ردپاهایی میگذاشتم که پیش از من، دیگران در آن مسیر گذاشته بودند تا من، آن کودک خردسال، سوز سرمای برف را کمتر احساس کنم.
امروز شما، معلم حق و حقیقت من، ردپاهایی از جنس آگاهی و عشق از خود به یادگار گذاشتهاید تا من، همان کودک دبستان زندگی، دیگر سوز سرمای شصت درجه زیر صفر را احساس نکنم.
سرآغاز درسهای شما همیشه با یک جمله زیبا همراه بود: «امیدوارم حال همه شما خوب باشد؛ حال من هم بحمدالله خوب است.»
شنیدن این جمله، جانی دوباره از جنس نور، عشق و محبت استاد و شاگردی در وجودم جاری میساخت. گویی تمام آهنگهای آن روز بااحساس درونیام کوک میشدند و روح و جانم با کلام شما آرام میگرفت.
امروز با تمام وجودم از حسهای زیبا و پاکی که با صدای طنینانداز شما، استاد عزیزم، در وجودم روشن و شعلهور شدهاند، محافظت خواهم کرد و تلاش میکنم آنها را به دوستانی که در آینده به این مکتب میآیند، انتقال دهم چرا که باور دارم راهی که شما آغاز کردهاید، راهی از جنس عشق، آگاهی و حقیقت است؛ راهی که همچون کلام خداوند، زنده، جاری و ماندگار خواهد بود.
استاد عزیزم، سپاسگزارم که ردپایی از نور بر مسیر زندگی ما به یادگار گذاشتید.
نویسنده: همسفر فرشته رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر صونا رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون سوم)
ارسال: راهنما همسفر پروانه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی آبیک
- تعداد بازدید از این مطلب :
523