متد DST سطح ما را بزرگ‌تر می‌کند

جلسه یازدهم از دوره شصت‌و‌هفتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی شادآباد به استادی اسیستانت لژیون سردار همسفر شیما، نگهبانی همسفر اکرم و دبیری همسفر حدیث با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز سه‌شنبه ۱۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خدای بزرگ را بسیار شاکر و سپاسگزار هستم که امروز این توفیق را به من داد که در خدمت شما عزیزان باشم و در نمایندگی شادآباد به عنوان استاد خدمت بکنم. از آقای مهندس عزیز، دکتر امین، خانم کماندار و خانواده‌ محترمشان بسیار سپاسگزارم که این ساختار را برای همه‌ ما همسفران تشکیل دادند، به ما آموزش دادند و در ادامه به همه‌ ما اجازه‌ خدمتگزاری دادند تا آموزش بگیریم و بتوانیم به حال خوش برسیم؛ همین‌طور از ایجنت نمایندگی و نگهبان جلسه بسیار سپاسگزار هستم که امروز این فرصت را به من دادند در خدمت شما عزیزان باشم.

دستور جلسه‌ این هفته‌ روش DST و تجربه‌ من از سایر روش‌ها است؛ ابتدا می‌خواهم به قسمت دوم دستور جلسه بپردازم. تجربه من از سایر روش‌ها، می‌خواهم این را بگویم که حالا با توجه به آن چیزهایی که من در این سال‌ها یاد گرفتم و زمانی‌که این دستور جلسه بود، از مشارکت‌هایی که عزیزان و همسفران یا حالا مسافران در جلسه عمومی می‌کردند، من خدا را شکر تجربه‌ای از روش‌های دیگر ندارم؛ اما به واسطه‌ خدمتی که داشتم، به واسطه‌ این‌که راهنما بودم، دیدم افراد زیادی را که چه بلاهایی سرشان آمده و چه آسیب‌هایی دیده‌اند به خاطر روش‌های دیگر در واقع برای ترک اعتیاد، نه درمان اعتیاد، انجام شده و آسیب‌هایی که دیده‌اند گاهی در خیلی از روش‌ها جبران‌ناپذیر بوده است.

دوست دارم شکرگزاری کنم، هر زمانی‌که نوبت به این دستور جلسه می‌رسد، به خاطر وجود آقای مهندس شکرگزاری می‌کنم؛ برای این‌که آن‌قدر ایشان بخشش و سخاوت داشتند، آن‌قدر بخشنده بودند، آن‌قدر سرشار از محبت و عشق بودند که زمانی‌که این روش را در واقع کشف کردند، آن را با عشق تمام در اختیار همه‌ انسان‌ها قرار دادند و باعث شد که حالا یک همسفری مثل من شیما بیاید و از این روش استفاده بکند. گاهی اوقات فکر می‌کنم که اگر آقای مهندس این روش را کشف نکرده بودند، اگر این‌قدر بخشندگی نداشتند که با عشق تمام آن را در اختیار همه‌ انسان‌ها، فارغ از این‌که چه کسی هستی؟ که هستی و کجایی هستی؟ با عشق تمام در اختیار ما قرار نداده بودند، امروز شیما کجا بود؟ چه کار می‌کرد؟ چه حالی بود؟

همیشه شکرگزاری می‌کنم بابت این موضوع و یک شعری را من همیشه حسش می‌کنم، زمزمه می‌کنم و می‌خوانم؛ یک دفعه به ذهنم می‌رسد و مرور می‌کنم با خودم زمزمه می‌کنم: «از فلک می‌آیی، گونه‌هایت در باد بوی باران دارد و دلت دریایی است که در آن ققنوسان بال پر می‌شوید.» تک‌تک ما عزیزان ققنوس‌هایی هستیم که از دل خودمان در آمدیم؛ هم ما همسفران و هم مسافران. امروز که اینجا نشستیم، فارغ از این‌که چه مدتی در کنگره هستیم، مثل این می‌ماند که یک شیمای دیگر از دل آن شیما در می‌آید. شاید من سه ماه است که در کنگره هستم، اصلاً مهم نیست. اگر برگردیم به گذشته‌ خودمان نگاه کنیم، می‌بینیم که چه قدر تغییر کردیم و همه‌ این‌ها به واسطه‌ وجود آقای مهندس و به واسطه‌ روش DST است. اگر امروز با مسئله‌ای مواجه می‌شویم، روش در واقع روبه‌رو شدن و مواجه شدن با مسئله را یاد گرفته‌ایم.

اگر می‌دانیم که باید صبوری کنیم، اگر می‌دانیم که باید آرام‌آرام و ذره‌ذره این مشکل نیز مثل بقیه‌ مسائل حل می‌شود، به خاطر این است که روش DST را یاد گرفته‌ایم، به خاطر این است که استاد عزیزمان آقای مهندس این را به ما یاد دادند. اگر بغض می‌کنیم، به خاطر عشقی است که در وجودمان هست. همیشه شاهد این بودیم که آقای مهندس زمانی‌که از استادانشان می‌خواستند صحبت کنند، همیشه بغض می‌کردند؛ به نظرم باید قدر این حس را بدانیم؛ قشنگ است و حس شکرگزاری و قدردانی دارد.

خیلی زیبا است! چه قدر خوب است که یک انسانی این‌قدر عزیز است پیش انسان‌های دیگر، این‌قدر جایگاهش بلندمرتبه است و این یک‌شب اتفاق نمی‌افتد؛ به خاطر زحماتی است که ایشان کشیده‌اند و به واسطه‌ این است که الان همه‌ ما در دلمان این بغض را داریم و حسش می‌کنیم، اما قشنگ است، می‌خواهم این را بگویم. ولی آقای مهندس به ما یاد دادند که با همین غم‌هایمان نیز چطور مواجه بشویم؟ چه‌کار بکنیم؟ از آن غم از آن انرژی که غم برایمان دارد حتی استفاده بکنیم برای این‌که رشد کنیم، برای این‌که بزرگ بشویم؛ و این را نیز حتی به ما یاد دادند. و چقدر زیبا است!

من در جلسه‌ سردار نیز گفتم: متد DST مقاومت را بالا می‌برد، متد DST سطح ما را بزرگ‌تر می‌کند، متد DST ما را در صور پنهانمان بزرگ می‌کند و رشد می‌دهد. انسانی که صبر کردن را یاد بگیرد بزرگ می‌شود، خودبه‌خود بزرگ می‌شود؛ متد DST این را به زیباترین شکل ممکن بیان می‌کند. وقتی صحبت از تایم می‌شود، یعنی ۱۰ ماه و ۱۱ ماه اولش برای ما خیلی سخت است، ولی الان دیگر این‌طوری به قضیه نگاه نمی‌کنیم. درمان اعتیاد که حالا خیلی‌ها سفر دومی هستند.

در زندگی در مسائلی که پیش می‌آید، یاد گرفته‌ایم که زمان را در نظر بگیریم، یاد گرفته‌ایم که صبر کنیم مثل سفر اولمان: به آنچه علاقه داری مشغول باش، اما صبر کن، حرکت نیز بکن. همه این‌ها را از متد DST یاد گرفته‌ایم. می‌خواهم این را بگویم که تک‌تک ما وقتی به درون خودمان نگاه کنیم از صبح که بیدار می‌شوم، از لحظه‌لحظه‌ زندگی‌مان، در جای‌جای زندگی‌مان اگر دقت کنیم این را می‌بینیم، زیاد می‌بینیم حالا هر کدام به نوعی و همه‌ این‌ها به خاطر آن سخاوت و بخشندگی آقای مهندس است و این هست که باید در هر لحظه شکرگزار باشیم؛ شکرگزار باشیم که خداوند این فرصت را به ما داده تا بتوانیم یک دوره‌ای در طول زندگی مادی که داریم، حالا هر چند سالی که هست، یک دوره‌ای را در کنگره حضور داشته باشیم، از آموزش‌ها استفاده کنیم؛ این موهبتی است که نصیب هر کسی نمی‌شود، اما نصیب ما شده و باید قدردان باشیم، قدردانش باشیم و قدرش را بدانیم که چه اتفاقی درون ما افتاده؟

شاید من ۴ سال است که می‌آیم، ولی مسافرم هنوز حتی رها نشده، ولی چه اتفاقی در من افتاده یا چه تغییراتی در من ایجاد شده؟ این‌ها را ببینیم. DST این‌ها را به ما یاد می‌دهد؛ یاد می‌دهد هر کاری که می‌خواهی انجام بدهی، ذره‌ذره در وجود خودت آن را کم کن، اگر منیتی داری ذره‌ذره آن را کم کن، اگر غرور داری ذره‌ذره آن را کم کن، اگر حسادت داری یواش‌یواش کم کن؛ اگر می‌خواهی بروی درس بخوانی، یواش‌یواش برو؛ اگر می‌خواهی خانه‌ات را تمیز کنی، خانه‌تکانی کنی و ... می‌خواهم این را بگویم در جای‌جای زندگی ما این DST وجود دارد و این لطف خداوند بوده که توانستیم آن را در این دوره از حیات و زندگی‌مان یاد بگیریم، باید قدر این دانش را بدانیم؛ اما آن‌طور که آقای مهندس همیشه به ما یاد داده‌اند: «دوصد گفته چون نیم کردار نیست.» باید یاد بگیریم که این را در عمل هم انجامش بدهیم، باید بکوشیم که قدردان باشیم، باید یاد بگیریم که DST را انتقال بدهیم به همه‌ انسان‌ها و به بچه‌هایمان به دوستان و آشنایان شاید کنگره نیایند، باید یاد بدهیم.

اصلاً خواسته و هدف آقای مهندس همین بود که انسان‌های بیشتری در جریان این موضوع قرار بگیرند؛ برای همین همیشه مقالات علمی می‌دادند که این مسئله به صورت علمی گسترش پیدا کند و برای انسان باورپذیرتر باشد. ما تجربه‌ و باورش کردیم؛ ولی کسی که تجربه نکرده باشد و به آن حق‌الیقین نرسیده باشد، حداقل با علم‌الیقین به آن برسد، متوجه شود، درک یا باور کند؛ باید قدردان باشیم و این قدردانی کردن را با خدمت کردن، با عمل کردن به آن چیزهایی که یاد گرفتیم نشان بدهیم؛ اول به خودمان که اگر چیزی دریافت کردم چه قدر قدردان آن هستم و چه قدر در راستای قدردانی تلاش می‌کنم و به آقای مهندس نشان بدهیم که چه قدر قدردان آن هستم. ان‌شاءالله که قدردان باشیم. من اسیستانت لژیون سردار هستم؛ اینجا دوست دارم آرزو کنم که امسال گل‌ریزان خیلی خوبی در شادآباد داشته باشید و ان‌شاءالله همه‌ ما بتوانیم قوی‌تر از سال قبل گام‌هایمان را برداریم و با قدرت بیشتری حرکت کنیم با عشق بیشتری خدمت کنیم و قدردان اتفاقات و تغییراتی که در من ایجاد شده باشیم، قدردانش باشیم.

رهایی ۴۰ سی‌دی همسفران سارا و سعیده رهجویان راهنما همسفر فاطمه (لژیون بیستم)

مرزبانان کشیک: همسفر نسترن و مسافر محمد
تایپیست: همسفر عاطفه رهجوی راهنما همسفر آزاده (لژیون بیست ‌و‌سوم)
عکاس: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون بیستم)
ويرايش و ارسال: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر الهام نگهبان سایت
همسفران نمایندگی شادآباد