ریشه تمام هستی و بقای آن بر مبنای محبت بنا شده است

وادی چهاردهم آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است اوج آموزش‌های کنگره۶۰ و وادی رسیدن به عشق بلاعوض است. وادی چهاردهم وادی عشق است، عشقی که در کنگره۶۰ به معنای واقعی کلمه نه فقط احساس؛ بلکه یک پیوند است. این وادی با جمله معروف آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است آغاز می‌شود. این جمله به ما می‌گوید که ریشه تمام هستی و بقای آن، بر پایه محبت بنا شده است. بدون محبت انسان مانند ظرفی خالی است که هیچ محتوای ارزشمندی در آن وجود ندارد. عشق در این وادی به سه مرحله اصلی تقسیم می‌شود: عشق به مخلوق، عشق به خالق و عشق به خود هستی.

عشق مخلوق به مخلوق تمرینی است برای رسیدن به عشق خالق و در نهایت عشق به کل هستی. در وادی چهاردهم مرز میان دوست داشتن و عشق واقعی مشخص می‌شود دوست داشتن ممکن است مشروط باشد اما عشق حقیقی در کنگره بلاعوض است؛ عشق بلاعوض یعنی خدمت کردن بدون انتظار پاداش، بدون انتظار بازگشت و بدون چشم‌داشت. در این وادی می‌آموزیم که عشق مانند خورشید است که به همه می‌تابد و تبعیض قائل نمی‌شود عشق ظرفیت می‌خواهد؛ هر کسی به اندازه ظرفیتش می‌تواند از اقیانوس محبت دریافت کند. برای رسیدن به این ظرفیت، باید از ضدارزش‌ها دوری کرد و تزکیه و پالایش انجام داد.

عشق نقطه مقابلِ تنفر و کینه است با آمدن نور محبت، تاریکی‌های این‌ها از بین می‌رود. کنگره۶۰ معتقد است که عشق نتیجه‌ شناخت و آگاهی است هرچه بیشتر بشناسید بیشتر محبت می‌کنید. عشق واقعی در درون انسان نهفته است و باید آن را کشف کرد نه اینکه به دنبالش در بیرون گشت. در وادی چهاردهم مفهوم مثلث عشق مطرح می‌شود که شامل اضلاع: سایه‌ها، جاذبه و حس است. سایه‌ها در واقع همان چیزهایی هستند که ما در جهان هستی می‌بینیم و لمس می‌کنیم. جاذبه نیرویی است که بین دو شیء یا دو انسان کشش ایجاد می‌کند. حس اولین شروع به کار انداختن قوه عقل است و در مسیر عشق، نقش راهبر را دارد.

بدون حس، هیچ کشش و جاذبه‌ای بین انسان‌ها یا پدیده‌ها به وجود نمی‌آید. حس‌آلوده، عشق را به مالکیت و خودخواهی تبدیل می‌کند اما حس‌پاک، عشق را متعالی می‌سازد. در این وادی تأکید می‌شود که عشق هرگز مالکیت نیست. عاشق واقعی به دنبال اسیر کردن معشوق نیست بلکه به دنبال آزادی و رشد اوست. بزرگ‌ترین مانع عشق، منیت و خودخواهی است که دیدگاه انسان را محدود می‌کند. برای گذشتن از منیت باید از خود گذشت تا به خدا رسید. وادی چهاردهم می‌گوید که عشق، درد و رنج هم دارد اما این رنج، رنج تکامل است. رنج عشق همان صبوری در برابر سختی‌ها برای رسیدن به رشد دیگران است.

محبت معجزه حیات است؛ بسیاری از بیماری‌ها و مشکلات روحی با محبت درمان می‌شوند. در این وادی می‌خوانیم که تمام جهان هستی با نخی از جنس محبت به هم متصل هستند. اگر این نخ پاره شود نظام هستی از هم می‌پاشد؛ پس عشق قانون بقاست. در کنگره۶۰ راهنما به رهجو عشق می‌ورزد نه به خاطر وظیفه بلکه به خاطر خود عمل محبت. این عشق بستری را فراهم می‌کند که رهجو بتواند از تاریکی اعتیاد خارج شود. عشق کنگره عشقی است که به انسان دربند، هویت و شخصیت دوباره می‌بخشد. وادی چهاردهم به ما می‌آموزد که نسبت به دشمنان خود نیز کینه نداشته باشیم. دشمن در واقع ابزاری برای محک زدن ظرفیت عشق و صبر ماست.

بخشش قوی‌ترین ابزار برای اثبات عشق است کسی که نمی‌تواند ببخشد هنوز در وادی عشق نیست. در اینجا مفهوم عاشق بودن متفاوت از معشوق بودن است. هدف اصلی در کنگره عاشق شدن است یعنی یاد گرفتن چگونگی محبت کردن به دیگران. عشق به معنای نادیده گرفتن خطاها نیست بلکه به معنای نگاه کردن به جوهره‌ انسان است. عشق الهی فراتر از جنسیت، قومیت و نژاد است همه انسان‌ها مورد محبت خداوند هستند. وادی چهاردهم دعوت به یک بیداری است بیداری قلبی که مدت‌ها در خواب غفلت بوده است. در نهایت عشق به معنای یکی شدن با کل هستی و درک وحدت وجود است.

کسی که به این مرحله می‌رسد دیگر خودش را از جهان جدا نمی‌داند. وادی چهاردهم پایان‌بخش وادی‌ها نیست بلکه شروعی برای زندگی آگاهانه و عاشقانه است. تمام این چهارده وادی پله‌هایی بودند تا ما را به سکوی پرتاب عشق برسانند.

نویسنده: همسفرزهرا رهجوی‌همسفر فاطمه(لژیون نهم)

رابط‌خبری: همسفرزهرا رهجوی‌راهنما همسفرفاطمه 

ویرایش‌ و ارسال: همسفرمریم رهجوی راهنما همسفرفرشته(لژیون سوم)دبیرسایت نمایندگی باباطاهر همدان