"بنام قدرت مطلق"
جلسه دوم از دورهفتم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی لواسان با استادی راهنمای تازه واردین مسافر فریدون و نگهبانی مسافر شاهین و دبیری مسافر بهنام با دستور جلسه ی « dst و تجربه من از سم زدایی و سایر روشها»دوشنبه 18آبان ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، فریدون هستم یک مسافر.
اصلاً روش DST و روش آقای مهندس دژاکام، دستاوردی است که به هیچ عنوان نمی‌شود آن را با روش‌های دیگر مقایسه کرد. اگر بخواهم بهشت و جهنم را مثال بزنم، روش DST بهشت است و روش‌های دیگر، جهنم. بعضی‌ها منتظرند که بعد از مرگ به بُعد دیگری بروند و جهنم و بهشت را ببینند؛ اما من به شخصه می‌گویم که هر دوی آن‌ها را همین‌جا تجربه کرده‌ام.
شخصی که خمار است و سقوط آزاد را تجربه می‌کند، تمام سیستم بدنش به هم ریخته و در جهنم به سر می‌برد. وقتی شب نمی‌توانی بخوابی، یک ماه، سی‌وپنج روز، چهل روز و حتی بیشتر بی‌خوابی می‌کشی. این تازه کمترین مشکل است؛ چون ممکن است این وضعیت یک سال یا حتی بیشتر ادامه داشته باشد. حوصله هیچ کاری را نداری. در روش‌های دیگر به هیچ کاری نمی‌توانی برسی؛ نه می‌توانی کار کنی، نه می‌توانی بچه‌ات را به مدرسه ببری.
من حتی از بستن بند کفشم عاجز بودم. در دوران سقوط آزاد، وقتی می‌خواستم بند کفش خودم را ببندم، باور نمی‌کنید، نمی‌توانستم. یادم می‌آید یک‌بار می‌خواستم بند کفش پسرم را ببندم تا بیرون برود. خودم هم به خاطر حال خرابی که داشتم، کفش‌هایم را به شکلی تنظیم کرده بودم که فقط پایم کنم و دیگر لازم نباشد بنشینم و پاشنه کفش را بالا بکشم یا بندش را ببندم. حتی همسفرم را صدا می‌کردم تا بیاید بند کفش بچه را ببندد و من بتوانم او را بیرون ببرم. چرا؟ چون خودم نمی‌توانستم بنشینم.
این یکی از روش‌هایی بود که تجربه کردم. نمی‌دانم چرا همیشه دنبال این بودم که راهی پیدا کنم و خیلی سریع به مقصد برسم. مدام دنبال روش‌های ضرب‌الاجلی بودم؛ دو روزه، سه روزه، چهار روزه، یک‌ماهه یا بیست‌روزه. اصلاً بیست روز هم در مخیله‌ام نمی‌گنجید! چون یک‌بار کمپ را به مدت سه روز تجربه کرده بودم و دیدم کار من نیست. اصلاً تحمل خماری را نداشتم و گفتم ولش کن!
بعد از آن، سراغ سم‌زدایی با نالترکسون رفتم. آن زمان اصلاً نمی‌دانستم نالترکسون و سم‌زدایی یعنی چه. همین الان که داشتم به آن روزها فکر می‌کردم، خنده‌ام گرفت. دو، سه میلیون تومان پول می‌دادیم تا نیم ساعت در مطب یک دکتر بخوابیم! بیست دقیقه یا نیم ساعت می‌خواباندند و بابتش دو، سه میلیون تومان می‌گرفتند؛ درحالی‌که هیچ فایده‌ای نداشت. خب، اگر قرار بود بیست دقیقه بخوابی، می‌توانستی در خانه بخوابی و پول هم ندهی! اما چون من دنبال این بودم که مواد مصرف نکنم، پشت سر هم این کار را انجام می‌دادم.
دکتری هم که در ابتدا پیش او می‌رفتم، ظاهراً آدم ترسویی بود. بعداً متوجه شدم دارویی که به من تزریق می‌کرد، دوز بسیار کمی داشت. مثلاً چهاردهم یا پنج‌دهم نالترکسون به من تزریق می‌کرد. چند بار هم به مراکز دیگری مراجعه کردم. آن‌ها به‌محض اینکه می‌رفتی و کارت را می‌کشیدی، دارو را تزریق می‌کردند و یک ساعت بعد هم از خواب بیدارت می‌کردند و می‌گفتند: خداحافظ، خوب شدی!
یکی دو بار آخر هم که خانواده‌ام خبر نداشتند، خودم به‌تنهایی برای سم‌زدایی می‌رفتم. به خودم می‌گفتم خودم حلش می‌کنم و می‌روم و تمام می‌شود.
تا اینکه یک روز برادرم زنگ زد و گفت: یک جایی پیدا کردم که می‌گویند سم‌زدایی می‌کند و خیلی هم خوب است. من چیزی نگفتم؛ چون پنج، شش بار این کار را انجام داده بودم و نمی‌خواستم دلش را بشکنم. با خودم گفتم بگذار خوشحال باشد. گفت فلانی هم رفته و نتیجه خوبی گرفته است. خلاصه، ما هم رفتیم.
وقتی رسیدم، دیدم قرار است سه روز نگهم دارند؛ یعنی سه شبانه‌روز آنجا می‌ماندم و بعد مرخص می‌شدم. مصرف من هم نسبتاً زیاد بود. از من پرسیدند چقدر مصرف می‌کنی و من مقدار مصرفم را گفتم. برادرم هم قبل از آن به مسئولان آنجا گفته بود که این مقدار مصرفی که می‌گوید، واقعی نیست و خیلی بیشتر از این‌ها مصرف می‌کند.
خلاصه، آن‌قدر نالترکسون به من تزریق کرده بودند که شب ساعت یازده، وقتی قرار شد همه را سم‌زدایی کنند، چند قرص به من دادند و خوردم. کم‌کم خوابم گرفت. یک لحظه چشمم را باز کردم و دیدم دارند نالترکسون را به من تزریق می‌کنند، اما دوباره خوابم برد. ظاهراً داروی بیهوشی هم تزریق می‌کردند. دو ساعت، دو ساعت و نیم یا شاید سه ساعت بعد، دقیق یادم نیست، بیدار شدم.
فردی که روی تخت کناری من بود، او هم برای سم‌زدایی آمده بود. وقتی بیدار شدم، به من گفت: «من خیلی دلم برایت سوخت.» خودم اصلاً متوجه نشده بودم که چه دردی را تحمل کرده‌ام.
وقتی نالترکسون وارد بدن می‌شود، عملاً تمام مواد افیونی بدن را خارج می‌کند. در همان مدت هم، درحالی‌که بیهوش هستی، خماری را تحمل می‌کنی. خلاصه، کار به جایی رسید که من در راهرو زمین خوردم، سرم گیج رفت و اتفاقات عجیب‌وغریبی برایم افتاد.
واقعاً هیچ‌کس نبود به من بگوید سم‌زدایی چه ارتباطی با درمان اعتیاد دارد؟ اصلاً چه فایده‌ای دارد که مواد را از بدنت خارج کنی و مثلاً مورفین از بدنت بیرون برود؟ پس افکارت چه می‌شود؟ اند
یشه‌ات چه می‌شود؟ حالا که مواد از بدنت خارج شده، بعد از آن می‌خواهی چه کار کنی؟
گاهی وقتی یک تازه‌وارد وارد کنگره می‌شود، آدم حرصش می‌گیرد؛ چون باید خیلی تلاش کنی و با او کلنجار بروی تا بتوانی موضوع را برایش روشن کنی. البته حق هم دارد. وقتی می‌خواهی یک جنس یا متاع باارزش را مفت و مجانی در اختیار کسی قرار بدهی، ممکن است با خودش بگوید این دیگر چه کاری است؟ چرا باید چنین چیزی را رایگان در اختیار من بگذارند؟
بله، کنگره ۶۰ روش DST را رایگان در اختیار فرد قرار می‌دهد، به شرط اینکه از آن استفاده کند. اما باید آن‌قدر با تازه‌وارد صحبت کنی، برایش از فلسفه این روش بگویی و توضیح بدهی که چرا این روش خوب است.
دلیلش هم مشخص است؛ چون تازه‌وارد هنوز روش DST را تجربه نکرده و نمی‌داند چیست. سقوط آزاد، کمپ، خماری و روش‌های مختلف را تجربه کرده و فقط همان مسیرها را می‌شناسد. او فقط با آن مسیرها آشناست؛ مسیرهایی که برای ترک اعتیاد می‌شناسد.
اما وقتی وارد روش DST می‌شود، تازه وارد مسیر درمان شده است. آن موقع است که کم‌کم با مفهوم درمان آشنا می‌شود. شاید در ابتدا اصلاً در مخیله‌اش نگنجد که اعتیاد واقعاً قابل درمان باشد.
خلاصه اینکه روش DST واقعاً روش خوبی است. البته من نه، همه شما این موضوع را تجربه کرده‌اید؛ به‌جز یکی دو نفر از دوستان که تازه وارد شده‌اند یا هنوز در ابتدای مسیر هستند.
روش DST انسان را به آرامش می‌رساند. چرا؟ چون دیگر دنبال مواد نیستی.
من در همین شعبه با شخصی آشنا شدم که پانزده، شانزده سال با سقوط آزاد زندگی کرده بود. خودش برایم تعریف می‌کرد که در تمام این سال‌ها با این فکر می‌خوابیده که دوباره مواد مصرف کند یا مصرف نکند. همان شخص حتی شغلش را هم رها کرده بود.
بعداً از او پرسیدم که حالا اوضاع و احوالش چطور است. واقعاً تفاوت زیادی کرده بود. ببینید، یک نفر ممکن است چهار سال با زجر و فشار عصبی تلاش کند خودش را بالا بکشد و به آرامش برسد؛ اما ما در کنگره ده ماه سفر می‌کنیم و در این ده ماه هم حالمان خوب است و زندگی‌مان را داریم. وقتی به پایان ده ماه می‌رسیم، دیگر دغدغه مواد، مصرف مواد و آن افکار بیهوده و آزاردهنده را نداریم.
خب، بیشتر از این صحبت نمی‌کنم و از مشارکت دوستان استفاده می‌کنم.
ممنونم که به صحبت‌هایم گوش دادید. مرسی.
بارگزاری و عکس: مسافر مهدی
مرزبان خبری: مسافر مصطفی
- تعداد بازدید از این مطلب :
130