من از این سیدی یاد گرفتم که رهجو بودن فقط به معنای حضور در جلسات کنگره نیست، بلکه رهجو کسی است که واقعاً خواهان تغییر باشد و برای رسیدن به این تغییر تلاش کند.
به نظر من، اولین وظیفه یک رهجو این است که مسئولیت درمان و آموزش خود را بپذیرد؛ یعنی بداند هیچکس نمیتواند بهجای او حرکت کند و آموزش بگیرد. راهنما مسیر را به ما نشان میدهد، اما این خود ما هستیم که باید در آن مسیر قدم برداریم و برای رسیدن به هدف تلاش کنیم.
من فهمیدم که برای رسیدن به تغییر و درمان باید صبور باشم، چون هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافتد. همانطور که برای خراب شدن یک زندگی زمان صرف شده است، برای ساختن دوباره آن هم باید زمان گذاشت و تلاش کرد.
یکی دیگر از وظایف رهجو، حضور منظم در جلسات و گوش دادن با دقت به آموزشهاست. گاهی ممکن است یک جمله ساده در جلسه گفته شود، اما همان جمله بتواند دیدگاه ما را نسبت به زندگی تغییر دهد. رهجو باید به راهنمای خود اعتماد داشته باشد و آموزشها را با دقت دنبال کند.
همچنین رعایت قوانین و حرمتهای کنگره از وظایف مهم رهجوست، زیرا این قوانین برای حفظ نظم، آرامش و امنیت همه اعضا هستند.
من از این سیدی متوجه شدم که رهجو نباید فقط به دنبال گرفتن آموزش باشد، بلکه باید تلاش کند آن آموزشها را در زندگی روزمره خود به اجرا درآورد. برای مثال، اگر در کنگره درباره صبر آموزش میبینیم، باید در خانه و در برخورد با خانواده نیز صبور باشیم. اگر درباره محبت صحبت میشود، باید بتوانیم محبت را در رفتار خود نشان دهیم و اگر درباره مسئولیتپذیری آموزش میبینیم، نباید از انجام وظایف خود فرار کنیم.
به نظر من، یکی از مهمترین وظایف رهجو صداقت داشتن است. رهجو باید با خودش و راهنمایش صادق باشد و مشکلات و اشتباهات خود را پنهان نکند، چون تا زمانی که انسان اشتباه خود را نپذیرد، نمیتواند آن را اصلاح کند.
نکته دیگری که برای من اهمیت داشت، این بود که نباید خودم را با دیگران مقایسه کنم. هر انسانی شرایط، توانایی و مسیر مخصوص به خودش را دارد. من باید به سفر خودم توجه کنم و تلاش کنم امروز بهتر از دیروز باشم.
رهجو باید بداند که در مسیر درمان ممکن است با مشکلاتی روبهرو شود، اما نباید با اولین سختی ناامید شود. باید یاد بگیرد که مشکلات بخشی از مسیر زندگی هستند و با آموزش، صبر و حرکت درست میتوان از آنها عبور کرد.
من همچنین از این سیدی یاد گرفتم که درمان فقط مربوط به جسم نیست، بلکه تفکر، جهانبینی و رفتار انسان نیز باید تغییر کند. اگر جسم ما تغییر کند، اما افکار و رفتارمان همان رفتارهای گذشته باشد، هنوز به تغییر واقعی نرسیدهایم.
به نظر من، کنگره ۶۰ به ما یاد میدهد که مسئولیت زندگی خودمان را بپذیریم و برای بهتر شدن، منتظر دیگران نمانیم. من به این نتیجه رسیدم که رهجو بودن یک جایگاه ارزشمند است، اما این ارزش زمانی بیشتر میشود که به وظایف خود عمل کنیم.
در پایان، برداشت من از این سیدی این است که راهنما چراغ مسیر را روشن میکند، اما حرکت کردن بر عهده خود رهجوست. اگر خواهان آرامش، حال خوب و زندگی بهتر هستم، باید آموزش بگیرم، صبور باشم، نظم داشته باشم و به آنچه یاد میگیرم عمل کنم.
امیدوارم بتوانم در این مسیر یک رهجوی واقعی باشم و از آموزشهای کنگره در زندگی خود استفاده کنم.
نویسنده: همسفر آتنا رهجوی راهنما همسفر سپیده(لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: نگهبان سایت همسفر جواهر رهجوی راهنما همسفر سمیه(لژیون سوم)
- تعداد بازدید از این مطلب :
34