English Version
This Site Is Available In English

متد DST

متد DST

جلسه یازدهم از دوره شانزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی شهباز به استادی راهنمای تازه واردین همسفر مهدیه، نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری همسفر فاطمه با دستور جلسه «DST و تجربه‌ من از سایر روش‌ها» روز یکشنبه ۱۷ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

دستور جلسه ما «روش DST و تجربه‌ من از سایر روش‌ها» است. وقتی به این دستور جلسه می‌رسم، برای من DST فقط یک موضوع معمولی نیست؛ DST یک تئوری نیست، بلکه برای من یک زندگی بوده است؛ زندگی‌ پر از هزینه‌های مادی، معنوی و عاطفی. زیرا در خارج از کنگره، روش‌های مختلفی را برای مسافرم به کار گرفتم و خودم نیز روش‌های بسیاری را تجربه کردم، اما به هیچ نتیجه‌ای نرسیدم. وقتی وارد کنگره شدم و متوجه شدم که در این روش، ابتدا جسم فرد، سپس روان و در ادامه جهان‌بینی او در نظر گرفته می‌شود، به این نتیجه رسیدم که در تمام این سال‌ها، زمانی که تنها به دنبال راهی بودم تا مسافرم را به هر طریقی از مواد مخدر جدا کنم، در واقع مسیر اشتباهی را طی کرده بودم. می‌خواهم اشاره کوتاهی به مفهوم DST داشته باشم. حرف D مخفف دژاکام است. حرف S به معنای Step یا پله است؛ یعنی همان پله‌های بیست‌ویک‌روزه. حرف T نیز به معنای Time یا زمان است که حدود ده تا یازده ماه را در بر می‌گیرد. این توضیح کوتاهی درباره روش DST بود. من همیشه معتقدم چقدر زیباست زمانی که فردی به‌عنوان استاد جلسه مشارکت می‌کند یا قصد دارد در سایت مقاله و مشارکتی بنویسد، از تجربه شخصی خود سخن بگوید. تمام این مطالب در کتاب‌ها و جزوات کنگره وجود دارند و افراد می‌توانند با مطالعه آن‌ها، اطلاعات علمی لازم را کسب کنند؛ اما چقدر ارزشمندتر است که من وقتی به‌عنوان استاد جلسه در این جایگاه قرار می‌گیرم، از تجربه شخصی خود درباره دستور جلسه صحبت کنم تا یک تازه‌وارد که در اینجا حضور دارد، متوجه شود DST واقعاً به چه معناست.

یک روش تجربی و تدریجی است.فردی که بیست سال مواد مصرف کرده و در طول این سال‌ها آسیب‌های زیادی به جسم خود وارد کرده است، نمی‌تواند به‌راحتی و یک‌شبه درمان شود. اما منِ همسفر، با وجود تمام ناامیدی‌هایم، از او انتظار دارم که در یک روز، یک ماه یا حتی یک شب مواد را کنار بگذارد؛ درحالی‌که چنین انتظاری امکان‌پذیر نیست. مگر من در موضوع اضافه‌وزن، یک‌شبه چاق شده‌ام؟ مگر با مصرف سیگار، یک‌شبه به فردی سیگاری تبدیل شده‌ام؟ مگر با مصرف تریاک، یک‌شبه به مصرف‌کننده تریاک تبدیل شده‌ام؟ مسلماً چنین اتفاقی نیفتاده است. فرد در طول زمان و به‌تدریج به مصرف‌کننده تبدیل شده است؛ بنابراین باید زمان بگذارد تا بتواند به‌تدریج به تعادل بازگردد. همان‌طور که حدود یازده ماه زمان لازم است تا سفر درمانی خود را طی کند و مواد از بدن او خارج شود. من همیشه می‌گویم متد DST آن‌قدر روش زیبا و ارزشمندی است که نخستین اقدامی که انجام می‌دهد، توجه به جسم انسان است. در خارج از کنگره، روش‌های مختلفی وجود دارند که در بسیاری از آن‌ها جسم فرد به‌درستی مورد توجه قرار نمی‌گیرد. گاهی فرد را در کمپ بستری می‌کنند و سه روز یا بیست‌ویک روز در خواب نگه می‌دارند. گاهی با او برخوردهای نامناسبی صورت می‌گیرد و گاهی نیز رفتار مناسبی با او دارند. حتی در برخی موارد، آب سرد روی او می‌ریزند یا از دادن غذا به او خودداری می‌کنند و این شرایط را عوارض درمان یا نشانه خماری می‌دانند. برخی روش‌ها نیز با تعویض خون همراه هستند؛ اما در نهایت، فرد دوباره به مصرف مواد بازمی‌گردد.

چرا چنین اتفاقی رخ می‌دهد؟ زیرا هنگامی که مواد مخدر بر سیستم‌های انتقال‌دهنده عصبی مغز تأثیر می‌گذارند، نمی‌توان با روش‌های مقطعی انتظار درمانی پایدار داشت. من همیشه می‌گویم بدن انسان مانند یک چراغ راهنماست که از ۲۵ آیتم تشکیل شده است. فردی که به مصرف مواد مخدر وابسته می‌شود، از این ۲۵ آیتم، ۱۰ آیتم او خاموش شده و ۱۵ آیتم دیگر همچنان روشن هستند. بدن من، مهدیه، مانند یک سیستم زنده است. زمانی که از بیرون مواد را وارد بدن خود می‌کنم، باعث می‌شوم شعله‌های آن، یکی پس از دیگری خاموش شوند و به مواد بیرونی وابسته شوم؛ حال این ماده شیشه باشد، تریاک یا هر ماده دیگری. متد DST با روش تدریجی خود این روند را معکوس می‌کند. ابتدا فرد را به مرحله تثبیت می‌رساند و سپس به‌تدریج پله‌های مصرف او را کاهش می‌دهد. چرا چنین کاری انجام می‌دهد؟ به این دلیل که آیتم‌هایی که خودم خاموش کرده‌ام و سیستم‌های انتقال‌دهنده عصبی که به آن‌ها آسیب رسانده‌ام، به کمک همین متد DST، یکی پس از دیگری دوباره فعال می‌شوند. شعله‌های خاموش روشن می‌شوند تا در نهایت فرد به سلامتی و تعادل برسد. البته این فرایند به زمان نیاز دارد. من نباید انتظار داشته باشم که مسافرم ظرف یک هفته یا یک ماه درمان شود و بلافاصله به زندگی عادی خود بازگردد.

من نیز زمانی همسفری بودم که وقتی مسافرم سفر خود را آغاز کرد، در همان ماه اول انتظار داشتم تمام مسئولیت‌های زندگی را بر عهده بگیرد. مرتب به او می‌گفتم: چرا این کار را انجام نمی‌دهی؟ مگر اکنون در حال سفر نیستی؟ مگر داروهای خود را مصرف نمی‌کنی؟ پس چرا مسئولیت‌هایت را انجام نمی‌دهی؟ او هیچ پاسخی برای من نداشت. به همین دلیل نزد راهنمایش رفتم و گفتم: آقای دکتر، چنین شرایطی پیش آمده است. ایشان از من پرسیدند: همسفر مهدیه، مسافر شما چند سال مصرف‌کننده بوده است؟ پاسخ دادم: پانزده سال. ایشان گفتند: پانزده سال نیز زمان لازم است تا شرایط او اصلاح شود. با تعجب پرسیدم: یعنی من باید پانزده سال صبر کنم تا او بهبود پیدا کند؟ ایشان پاسخ دادند: خیر، منظورم این نیست که باید پانزده سال منتظر بمانی؛ اما فردی که سال‌ها مسیر اشتباهی را طی کرده است، برای بازگشت به مسیر درست به زمان نیاز دارد. نمی‌توان تصور کرد فردی از همدان به کرج برود و سپس بخواهد به اراک بازگردد، بدون آنکه مسیر اشتباه خود را در نظر بگیرد. فردی که امروز مصرف می‌کند و تصمیم می‌گیرد از فردا به‌طور کامل مصرف را کنار بگذارد، در واقع روش سقوط آزاد را انتخاب کرده است. من خودم نمونه بارزی از این موضوع در زمینه مصرف سیگار هستم. شش سال است که در کنگره حضور دارم، اما چهار سال از این مدت را با روش سقوط آزاد، مصرف سیگار را کنار گذاشته بودم.

زمانی که به کنگره می‌آمدم و در پارک، لژیون ویلیام را می‌دیدم، با خود می‌گفتم: من وارد این لژیون نمی‌شوم؛ می‌ترسم اگر کسی مرا در آنجا ببیند، چه فکری درباره من خواهد کرد؟ دانایی من نسبت به این موضوع بسیار کم بود، اما در مقابل، پرخاشگر و عصبی بودم. نمی‌توانستم با فرزندم رفتار مناسبی داشته باشم، با مشتریانم درست برخورد کنم و حتی با هم‌لژیونی‌های خود ارتباط مناسبی برقرار کنم. زمانی که راهنمایم با من صحبت می‌کرد، تصور می‌کردم دشمن من است. چرا چنین شرایطی داشتم؟ زیرا سیستم ایکس درونی من دچار اختلال شده بود. هرچقدر هم که در زمینه جهان‌بینی آموزش می‌گرفتم، تا زمانی که سیستم ایکس من به تعادل نمی‌رسید، تغییر اساسی در رفتار و شرایط من ایجاد نمی‌شد. سرانجام با ترس خود روبه‌رو شدم و وارد لژیون ویلیام شدم. متد DST را با استفاده از آدامس نیکوتین، در پله‌های بیست‌ویک‌روزه و طی سیزده ماه و نه روز اجرا کردم و توانستم سفر درمانی سیگار خود را به پایان برسانم. پس از درمان سیگار، تازه متوجه شدم کنگره چیست و چه جایگاه ارزشمندی دارد. این همان تأثیر متد DST است. فردی که به‌عنوان مصرف‌کننده وارد کنگره می‌شود و روی این صندلی می‌نشیند، حتی اگر راهنما بهترین مطالب را برای او بیان کند، تا زمانی که جسم او بیمار است، نمی‌تواند به‌درستی آن آموزش‌ها را درک و دریافت کند. نخستین کاری که متد DST انجام می‌دهد، ترمیم جسم انسان است. تا زمانی که جسم به سلامتی نرسد، نمی‌توان انتظار داشت که تفکر، روان و جهان‌بینی فرد به تعادل واقعی برسند.

این موضوع مانند فردی است که به بیماری سرطان مبتلاست. زمانی که برای او از خداوند و قرآن صحبت می‌کنیم، ممکن است پاسخ دهد: من درد دارم؛ آیا می‌دانید چه دردی را تحمل می‌کنم؟ در چنین شرایطی، ابتدا باید به درد و بیماری او توجه کرد. متد DST نیز ابتدا ریشه اصلی مشکل، یعنی جسم انسان را مورد توجه قرار می‌دهد و به ما می‌آموزد تا زمانی که جسم درمان نشود، نمی‌توان انتظار داشت سایر بخش‌های وجود انسان نیز به تعادل برسند. نکته بسیار جالب درباره این دستور جلسه آن است که متد DST تنها به درمان مصرف مواد مخدر، نیکوتین یا کاهش وزن محدود نمی‌شود. در کنگره، متد DST به این معناست که بتوانم این روش را در تمام مراحل زندگی خود به کار بگیرم. برای مثال، اگر اخلاق تندی دارم، نمی‌توانم انتظار داشته باشم یک‌شبه آن را کنار بگذارم. باید با همان روش تدریجی، همان ضریب هشت‌دهم و همان پله‌های بیست‌ویک‌روزه، برای اصلاح رفتار خود زمان بگذارم و این مسیر را طی کنم. زمانی که در جایگاه درست آموزشی قرار بگیرم، به صحبت‌های راهنمایم گوش بدهم و سی‌دی‌های آموزشی را بنویسم، به‌تدریج تغییرات در من ایجاد می‌شوند. وقتی راهنمای من می‌گوید باید یک ربع مانده به ساعت پنج در کارگاه حضور داشته باشم، باید به این آموزش عمل کنم. این همان اجرای متد DST برای یک همسفر است. منِ همسفر نمی‌توانم OT مصرف کنم؛ بنابراین باید چه کاری انجام دهم؟ باید به راهنمای خود گوش بدهم، در پارک حضور پیدا کنم، سی‌دی‌های آموزشی را بنویسم و یک ربع مانده به ساعت پنج در جلسه حاضر باشم.

زمانی که گفته می‌شود هر فرد باید در جایگاه کارگاه آموزشی قرار بگیرد، به این معناست که من نخستین آموزش‌ها را در کارگاه‌های آموزشی کنگره ۶۰ دریافت می‌کنم و سپس آن‌ها را در زندگی شخصی، خانواده و جامعه خود به کار می‌گیرم. پس از آن می‌توانم به دیگران نیز کمک کنم؛ اما اگر در کارگاه آموزشی حضور نداشته باشم و نتوانم به مشارکت دیگران گوش بدهم، چگونه می‌توانم آن آموزش‌ها را در زندگی خود اجرا کنم؟ نباید تصور کنیم کارگاه آموزشی موضوعی ساده و کم‌اهمیت است. متد DST در کارگاه آموزشی برای افراد معنا و مفهوم پیدا می‌کند. من از تجربه خودم صحبت می‌کنم. همسفر اعظم، همسفر مریم و همسفر زهره هرکدام از تجربیات خود می‌گویند و این همان چیزی است که می‌تواند برای من بسیار ارزشمند و کاربردی باشد. نباید تصور کنم مشارکت من بی‌ارزش است یا چون نمی‌توانم به‌خوبی صحبت کنم، نباید مشارکت داشته باشم. شاید از نظر خودم نتوانم مطالب را به‌درستی بیان کنم‌؛ اما ممکن است فردی که در کنار من نشسته است از همان صحبت‌های ساده من نکته‌ای دریافت کند و آن را با خود به خانه ببرد. همین موضوع باعث می‌شود افراد به این صندلی‌ها و جایگاه آموزشی پایبند بمانند. من همیشه درباره متد DST در بخش همسفران می‌گویم که این روش دنیای گسترده‌ای دارد. نباید فقط به مسافرم نگاه کنم که OT مصرف می‌کند یا متد DST را اجرا می‌کند. منِ همسفر نیز باید این متد را در زندگی خود به کار بگیرم. در جایی که ناامید هستم، امید را جایگزین کنم. در جایی که کنترل‌گر هستم، اعتماد کردن را بیاموزم. در جایی که ترس دارم، با ترس خود روبه‌رو شوم. این یعنی اجرای متد DST برای منِ همسفر.

اگر با مشکل اضافه‌وزن مواجه هستم، می‌توانم از آموزش‌های لژیون جونز استفاده کنم؛ همچنین در زمینه مصرف نیکوتین، لژیون ویلیام می‌تواند به افراد کمک کند. نباید تصور کنیم فردی که قلیان مصرف می‌کند، مصرف‌کننده محسوب نمی‌شود. قلیان نیز یکی از انواع مصرف نیکوتین است. اگر فردی به مصرف مداوم قلیان وابسته شده است، باید این موضوع را جدی بگیرد. گاهی افراد تصور می‌کنند قلیان فقط وسیله‌ای برای دورهمی‌های شبانه و محافل دوستانه است و به همین دلیل خود را مصرف‌کننده نمی‌دانند. نباید با چنین توجیهاتی خود را فریب دهیم. تا زمانی که کنگره و متد DST در اختیار ماست، باید از این فرصت ارزشمند استفاده کنیم و آموزش‌های آن را در زندگی خود به کار بگیریم. کتاب‌خواندن بسیار ارزشمند است. کتاب‌های کنگره را مطالعه کنید، چهارده مقاله را بخوانید، اطلاعات خود را افزایش دهید و در آزمون‌ها شرکت کنید؛ همه این موارد بسیار مفید هستند؛ اما در کنار آن‌ها تلاش کنید در مشارکت‌های خود از تجربه‌های شخصی‌تان صحبت کنید. من همیشه در شعبه خودمان تأکید می‌کنم که دوستان از تجربه‌های شخصی خود بگویند. هرکدام از شما مانند یک کتاب هستید، هرکدام از شما بخشی از کنگره ۶۰ و مجموعه‌ای از تجربه‌های ارزشمند هستید. شاید تجربه‌ای که بیان می‌کنم برای خودم موضوعی ساده باشد، اما ممکن است برای فرد دیگری بسیار ارزشمند و کاربردی باشد. من از اینجا می‌روم، کوله‌بارم را از تجربه‌های شما پر می‌کنم و به شهر خود بازمی‌گردم.

زمانی که تازه‌واردی وارد کنگره می‌شود، می‌توانم از صحبت‌ها و تجربه‌های شما برای کمک به او استفاده کنم. تصور نکنید اگر شال گردن ندارید، تجربه و آموزش شما ارزش کمتری دارد. اتفاقاً گاهی من از مشارکت یک سفر اولی، بیشتر از فردی که شال دارد، آموزش می‌گیرم. بنابراین تلاش کنید مشارکت داشته باشید و تجربه‌های خود را در اختیار دیگران قرار دهید. امیدوارم بتوانید متد DST را به‌درستی در زندگی خود کاربردی کنید. فقط به این موضوع نگاه نکنید که متد DST مخصوص مسافران، لژیون جونز یا لژیون ویلیام است. همه ما می‌توانیم این متد را ذره‌ذره در زندگی خود اجرا کنیم و از نتایج ارزشمند آن بهره‌مند شویم. در پایان، می‌خواهم بگویم که من این متد را مدیون آقای مهندس دژاکام و خانم آنی بزرگ، نخستین همسفر کنگره ۶۰، هستم. صمیمانه و از صمیم قلب از این عزیزان سپاسگزارم؛ زیرا هرآنچه امروز دارم، هرآنچه هستم و هرآنچه به دست آورده‌ام، حاصل تلاش و آموزش‌های این عزیزان است. امیدوارم هر کجا که در این حیات هستند، در دریای نور و آرامش باشند و همیشه حال دلشان خوب باشد. در این مدت تمایلی نداشتم از عبارت خدا رحمتشان کند استفاده کنم؛ زیرا با این عبارت احساس راحتی ندارم. امیدوارم هر جایگاه و مرتبه‌ای که هستند، غرق در نور و آرامش باشند.

مرزبان کشیک: همسفر مریم و مسافر محمد
تایپیست: همسفر ملیحه راهنما همسفر مرضیه (لژیون چهارم)
عکاس: راهنمای تازه واردین همسفر فاطمه
ویرایش: همسفر زینت رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون دوم) نگهبان سایت
ارسال: مرزبان خبری همسفر مریم
نمایندگی همسفران شهباز
 

ویژه ها

دیدگاه شما





۰ دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...