علم کنگره۶۰ بنیان مهندسی اعتیاد است

جلسه چهاردهم از دوره چهل و دوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی مسافران کنگره۶۰ نمایندگی شیخ‌‌بهایی اصفهان با استادی مسافر محمدحسین، نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر غلامرضا با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» در روز یکشنبه ۱۷ آبان‌ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

 خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، محمدحسین هستم یک مسافر

من خود را صاحب علم نمی‌دانم؛ بلکه هر چه می‌دانم از آموزش‌های جناب مهندس دژاکام است و همگی تا ابد مدیون ایشان و زحمات بی‌دریغشان هستیم. خود جناب مهندس می‌فرمایند: «برای این که ارزش و مفهوم متد "DST" را به درستی درک کنید؛ باید نگاهی به گذشته بیندازید و ببینید پیش از کشف این روش، چه فجایعی رخ می‌داد و چه راه‌های نادرستی را طی می‌کردند». 

در زمان‌های گذشته، فردی به نام حکیم اصفهانی ادعا کرد که شیوه‌ای برای درمان مصرف‌کنندگان ابداع کرده است. یکی از حاضران در چای‌خانه‌ها که محل تجمع مصرف‌کنندگان بود، تصمیم گرفت این روش را بیازماید؛ تا اگر نتیجه‌بخش بود، دیگران را نیز باخبر سازد. آن حکیم فرد مصرف‌کننده را به اتاقی در انتهای یک باغ برد و در را از پشت قفل کرد. آن شخص در میان تشنج، درد و خماری شدید به خود می‌پیچید؛ و از روزنه همان اتاق، حکیم ظرفی از مسهل آلو به او می‌داد تا امعا و احشای او پاکسازی شود. فرد مصرف‌کننده از شدت خشم سینی را پرتاب می‌کرد؛ زیرا تحمل عوارض خماری به تنهایی جانکاه بود و این شیوه‌ها دردی را دوا نمی‌کرد. این قبیل راه‌ها سال‌ها ادامه یافت؛ تا این که رویکردهای خشونت‌بارتری در جامعه شکل گرفت.

چندین سال قبل تصمیم گرفتند پرونده اعتیاد را ظرف مدت شش ماه ببندند؛ بنابراین مصرف‌کنندگان را به جزیره‌ای در نزدیکی قشم تبعید کردند و با برخوردهای فیزیکی و میله‌های آهنی با آن‌ها رفتار نمودند؛ تا جایی که بدن‌های مجروح آنان دچار عفونت شدید شد و کرم گذاشت. بعدها افراد مصرف‌کننده متوجه شدند که استفاده از داروهای کاهنده فشار خون مانند کلونیدین می‌تواند تا حدودی علائم خماری و بی‌قراری را مهار کند؛ پس این موضوع برعکس شد و علم به جای این که از جانب دانشمندان به مصرف‌کنندگان برسد، از سوی بیماران به خارج انتقال یافت. 

پزشکان شروع به تجویز گسترده این قرص‌های فشار خون کردند؛ اما دوز نامناسب این داروها سبب می‌شد فشار خون بیماران به شدت افت کند. جناب مهندس دژاکام می‌فرمایند: «فشار خون فرد چنان کاهش می‌یافت که سر سفره تفاوت اتاق پذیرایی و سایر بخش‌های منزل را تشخیص نمی‌داد» پس از آن، داروهایی چون نالوکسان و نالتروکسان ساخته شد که به عنوان مسدودکننده گیرنده‌های افیونی روی ناقل‌های عصبی می‌نشستند؛ تا مواد مخدر جذب بدن نشود. این روش باعث بروز خماری‌های وحشتناک و شوک‌های شدید فیزیولوژیک می‌گردید. 

پزشکان به جای حل مسئله، ادعا کردند که می‌توان این فرایند را در ۲۴ الی ۴۸ ساعت تحت بیهوشی کامل به انجام رساند و نام آن را سم‌زدایی سریع گذاشتند. آنان مؤلفه زمان را از درمان حذف کردند؛ در حالی که جناب مهندس می‌فرمایند: «بیمار با پای خودش عمودی وارد کلینیک سم‌زدایی می‌شد؛ اما پیکر نیمه‌جان او را افقی روی برانکارد بیرون می‌کشیدند و به خانه می‌بردند». فرد تا چند روز گیج و نیمه‌ بیهوش بود؛ و پس از بهبودی نسبی، از فرط ناتوانی و حال خرابی مجدداً به مصرف سنگین‌تر روی می‌آورد. حتی در کشورهای غربی کپسول‌ها و ایمپلنت‌های نالتروکسان را زیر پوست شکم کار می‌گذاشتند؛ تا مانع اثرگذاری مواد شوند؛ اما بیمار باز هم مصرف می‌کرد و جسم او به ویرانی کشیده می‌شد.

در ادامه، داروی متادون سنتز گردید؛ زیرا در دوران جنگ جهانی دوم تریاک به راحتی جابه‌جا نمی‌شد؛ اگرچه متادون نسبت به برخی روش‌ها کمتر آسیب‌زا بود، اما به تدریج خود معضلی بزرگ گشت. سپس داروی تمجیزک و نورجیزک وارد بازار شد؛ اما افراد به جای مصرف خوراکی، آن را با دوزهای چندبرابری تزریق می‌کردند. این ماده میزان مصرف دخانیات فرد را چندین برابر افزایش می‌داد؛ و به دلیل وجود کورتون‌های سنگین، آسیب‌های جبران‌ناپذیری به مغز استخوان و بافت‌های بدن وارد می‌کرد. 

سپس روش ترک سقوط آزاد گسترش یافت و گروه‌هایی شکل گرفتند؛ که معتقد بودند اعتیاد یک بیماری مرموز، پیشرونده و لاعلاج است. برچسب لاعلاج زدن به اعتیاد، یعنی فرد همواره در اضطراب بازگشت به سر ببرد و تا پایان عمر در ترس زندگی کند. من شخصاً روزی سوار بر خودروی اسنپ به سمت کنگره۶۰ می‌آمدم؛ راننده که متوجه مقصدم شد، گفت سال‌ها عضو آن گروه‌ها بوده و پنج سال است سقوط آزاد دارد. وقتی نام نوع مواد و خاطرات مصرف مطرح شد، دیدم تمام چهره‌اش غرق در عرق سرد گردید و با شتاب می‌خواست مرا پیاده کند؛ زیرا یادآوری گذشته حال او را به شدت منقلب کرده بود. به او پیشنهاد کردم سری به کارگاه‌های آموزشی کنگره۶۰ بزند؛ اما دیدم رنگ از رخسارش پرید؛ پس ترجیح دادم سکوت کنم تا بیش از این دچار آشفتگی درونی نشود.

جناب مهندس دژاکام متد "DST" را بر پایه سه ضلع جسم، روان و جهان‌بینی پایه‌گذاری نمودند. ایشان با درایت کامل، مثلث درمان را ترسیم کردند و مهندسی اعتیاد را پدید آوردند. جناب مهندس می‌فرمایند: «من مهندسی اعتیاد را کشف کردم؛ همان‌طور که اگر بخواهید مهندسی را از پزشکی جدا کنید، باید به دوران قاجار برگردید؛ چرا که اگر دستگاه‌های روز پزشکی مانند رادیولوژی، سی‌تی‌اسکن، بخش مراقبت‌های ویژه و سایر تجهیزات نباشد، علم پزشکی به دوران حجر بازمی‌گردد». جناب مهندس آمدند و مهندسی اعتیاد را پایه‌گذاری کردند؛ به طوری که محاسبه کردند یک گرم تریاک کشیدنی معادل چند سی‌سی شربت "OT" است و مابقی مواد مخدر نیز بر همین اساس پروتکل‌بندی شدند. این دستاوردی است که هنوز هم در سطح دنیا نتوانسته‌اند به آن دست یابند و همچنان بر لاعلاج بودن اعتیاد پافشاری می‌کنند؛ اما ما توفیق داشتیم که این حقیقت بزرگ توسط جناب مهندس در کنگره۶۰ کشف شود.

جناب مهندس همواره می‌فرمودند: «حکم قاضی در زمان حیات خودش بزرگ جلوه نمی‌کند». امروزه ما که در بخش شربت "OT" خدمت می‌کنیم، با چشم خود می‌بینیم که ورودی‌های کنگره۶۰ چندین برابر گذشته شده است. دستاوردهای درخشان این سال‌ها به خوبی نمایان است؛ به عنوان نمونه، همسفر آنی کماندار، دختر گران‌قدر جناب مهندس، در مسابقات تیراندازی با کمان افتخارآفرینی کرده‌اند و تیم‌های والیبال و فوتبال کنگره۶۰ نیز در سطح کشور حرف‌های زیادی برای گفتن داشته و دارند. 

از کسانی که روزگاری جامعه از آن‌ها به ستوه آمده بود، انسان‌هایی تربیت شدند که به عنوان برترین قهرمانان ورزشی و انسان‌های صالح شناخته می‌شوند. متد "DST" در بسیاری از ابعاد زندگی کارساز است؛ مسائل مهمی مانند درمان سیگار، درمان سرطان و کاهش وزن همگی با متد دژاکام به نتیجه رسیده‌اند که نتایج درخشان آن را امروز در تمامی شعب شاهد هستیم. از این که به صحبت‌های من گوش فرا دادید، صمیمانه سپاسگزارم.

تایپ: مسافر محمدرضا (لژیون ۲)، مسافر مهدی (لژیون ۲۵)، همسفر کسری  

ویراستار: مسافر حسین (لژیون ۲۳)، مسافر مهرداد (لژیون ۵)  

صوتی: مسافر پارسا (لژیون ۶)  

دیتاشو: مسافر میلاد (لژیون ۶)  

تهیه و تنظیم: مسافر سعید (لژیون ۱۴) دبیر سایت  

مرزبان خبری: مسافر حجت  

ارسال مطلب: مسافر رضا