من بهعنوان یکهمسفر، قبل از ورود به جمعیت احیای انسانی کنگره ۶۰ تجربههای زیادی برای رهایی مسافرم از اعتیاد داشتم، آن روزها شناخت درستی از بیماری اعتیاد نداشتم و فکر میکردم اعتیاد فقط با قطعکردن مواد درمان میشود. همیشه به دنبال راهی بودم که هرچه زودتر مسافرم مصرف را کنار بگذارد و آرامش به زندگیمان برگردد.
یکی از تجربههای من رفتن به کمپهای ترک اعتیاد بود که با امید زیادی مسافرم را به کمپ میبردم و فکر میکردم وقتی از محیط مصرف دور شود و چند روزی مواد به او نرسد، دیگر مشکل حل شده است. در آن روزها با خودم میگفتم شاید این بار همهچیزتمام شود؛ اما بعد از برگشت مسافرم از کمپ، میدیدم که باوجود قطع مصرف، هنوز مشکلات جسمی و روحی وجود دارند و تغییر اساسی در زندگی ما اتفاق نیفتاده است. گاهی دوباره مصرف شروع میشد و تمام امیدی که بسته بودم از بین میرفت؛ زیرا من نمیدانستم قطع دسترسی به مواد، بهتنهایی درمان اعتیاد نیست.
تجربه دیگر من سقوط آزاد بود؛ تصور میکردم اگر مسافرم اراده کند و یکباره مواد را کنار بگذارد، میتواند از اعتیاد رها شود؛ اما درعمل متوجه شدم که موضوع به این سادگی نیست! مسافر با مشکلات جسمی، بیخوابی، بیقراری و فشارهای روحی روبهرو میشد و من هم بهعنوان همسفر با دیدن این شرایط نگران و ناراحت میشدم با خودم فکر میکردم چرا باوجود اینهمه سختی بازهم امکان برگشت به مصرف وجود دارد؟ بعدها فهمیدم که اعتیاد فقط بااراده و تحمل سختی از بین نمیرود.
روش دیگری که تجربه کردیم مراجعه به روانشناس و مشاور بود. فکر میکردم شاید اگر مشکلات روحی، ناراحتیها و مسائل خانوادگی بررسی شوند بتوانیم اعتیاد را کنار بگذاریم، از صحبتکردن و مشاوره انتظار زیادی داشتم؛ اما بهتدریج متوجه شدم که هرچند روانشناسی و مشاوره میتوانند در شناخت مسائل روانی و بهبود روابط خانوادگی بسیار مفید باشند؛ اما بهتنهایی جایگزین درمان جسمی و بازسازی سیستمهای تخریبشده بر اثر مصرف مواد نیستند.
در تمامی این سالها، من هم مثل بسیاری از همسفران، گاهی دچار ناامیدی میشدم. بارها آرزو میکردم ایکاش راهی وجود داشت که مسافرم بدون اینهمه رنج از اعتیاد رها شود. گاهی فکر میکردم شاید مشکل از اراده او است؛ اما واقعیت این بود که هنوز شناخت درستی از صورتمسئله اعتیاد نداشتم.
وقتی با جمعیت احیای انسانی کنگره ۶۰ آشنا شدم و برای اولینبار با روش DST روبهرو شدم در ذهنم این سؤال بود که چرا در این روش درمان بهصورت تدریجی انجام میشود و چرا باید برای رسیدن به نتیجه صبر کرد؟ با قرارگرفتن در مسیر آموزشها کمکم متوجه شدم، جسم انسان در اثر مصرف طولانیمدت مواد مخدر دچار تخریب شده و همانطور که این تخریب بهتدریج به وجود آمده است؛ بنابراین برای بازسازی هم باید زمان را در نظر گرفت.
در کنگره ۶۰ آموختم که اعتیاد سه ضلع جسم، روان و جهانبینی را تحتتأثیر قرار میدهد و درمان واقعی زمانی اتفاق میافتد که هر سه ضلع به تعادل نزدیک شوند. روش DST با برنامه مشخص و کاهش تدریجی مصرف، فرصت بازسازی را برای جسم فراهم میکند و آموزشهای کنگره نیز به تغییر نگرش و جهانبینی کمک میکنند.
اما یکی از مهمترین تغییراتی که برای من بهعنوان همسفر اتفاق افتاد، تغییر نگاه خودم بود. قبلاً بیشتر مراقب مسافرم بودم، دائم نگران و انتظار داشتم هرچه زودتر تغییر کند. در کنگره یاد گرفتم که من هم باید آموزش بگیرم، روی افکار و رفتار خودم کار کنم و به مسافرم فرصت بدهم مسیر درمان را با آگاهی و مسئولیتپذیری طی کند.
امروز بهتر متوجه شدم که چرا تجربههای قبلی به نتیجه نمیرسیدند؛ زیرا در کمپ بیشتر به دوری از مواد توجه میشد، در سقوط آزاد قطع یکباره مصرف مطرح بود و در مراجعه به روانشناس بیشتر به مسائل روانی پرداخته میشد؛ اما در سیستم کنگره ۶۰ با روش DST درمان جسم، روان و جهانبینی در کنار یکدیگر موردتوجه قرار میگیرند. من بهعنوان یکهمسفر، کنگره را فقط مکانی برای درمان مسافرم نمیدانم؛ بلکه مکانی است که خود من نیز در آن آموزش میگیرم، صبورتر میشوم و بهجای کنترلکردن، مسیر درست را میشناسم.
امروز به این نتیجه رسیدهام که ترککردن با درمانشدن تفاوت دارد، ممکن است مواد قطع شود؛ اما برای بازگشت تعادل به زندگی، جسم، روان و جهانبینی باید بازسازی شوند. کنگره ۶۰ به من آموخت که درمان زمان میخواهد و هیچ بذری یکشبه به درخت تبدیل نمیشود، مهم این است که مسیر درست انتخاب شود و با صبر و آموزش ادامه پیدا کند.
نویسنده: همسفر فرشته رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر صونا رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون سوم)
ارسال: راهنما همسفر پروانه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی آبیک
- تعداد بازدید از این مطلب :
114