روش DST حرکتی است تدریجی از ناآگاهی به آگاهی و در نهایت رسیدن به تعادل

ششمین جلسه از دور پنجاه‌ و ششم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی پارک لاله، به استادی راهنمای محترم مسافر احمد، نگهبانی مسافر رضا و دبیری مسافر ایمان، با دستور جلسه «DSt و تجربه من از سایر روش‌ها» در روز یکشنبه ۱۷ آبان ماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۶:۰۰ صبح آغاز به کار کرد.

سلام دوستان، احمد هستم یک مسافر.

خداوند را بی‌نهایت شکرگزارم که در زمانی زندگی می‌کنم که جناب مهندس حضور دارند و با آموزش‌هایشان تغییراتی در زندگی من و انسان‌های بسیاری ایجاد می‌کنند تا بتوانیم با عشق زندگی کنیم. همچنین از خانواده ایشان سپاسگزارم که در این مسیر، همراه و پشتیبان خدمت به انسان‌ها بوده‌اند. از ایجنت پارک و مرزبان، علی‌آقا نیز تشکر می‌کنم که این فرصت را فراهم کردند تا در چنین شرایطی در این جایگاه قرار بگیرم، خدمت کنم و آموزش بگیرم.

من در سفر اول و سفر دوم، حضور زیادی در پارک داشتم؛ اما در حال حاضر ماهی یک یا دو جلسه به پارک می‌آیم. با این حال، همیشه به رهجوهایم می‌گویم کسی که در پارک حضور پیدا می‌کند، می‌تواند با سرعت بیشتری رشد کند؛ زیرا از دستور جلسات، مشارکت‌ها و آموزش‌های مختلف در چند نوبت بهره‌مند می‌شود. خدا را شکر می‌کنم که چنین فضایی برای آموزش و خدمت وجود دارد.

در مورد دستور جلسه «روش DST و سایر روش‌ها»، باید بگویم که من روش‌های دیگر را تجربه نکردم. شاید شرایط زندگی و موقعیت من به شکلی بود که در درون خودم گرفتار شده بودم و از وضعیت خودم احساس شرمندگی می‌کردم. حدود پانزده یا شانزده سال ورزش رزمی کار کرده بودم و نمی‌توانستم به کسی بگویم که با اعتیاد درگیر شده‌ام. حتی به دیگران می‌گفتم قصد دارم به خارج از کشور بروم یا به کمپ بروم. شرایط سختی داشتم و به دنبال راهی برای رهایی می‌گشتم، اما هنوز مسیر مشخصی پیدا نکرده بودم.

در آن زمان، همراه دامادم مواد مصرف می‌کردم. یک روز به او گفتم: «علی، موضوع جدی شده، حالا باید چه کار کنیم؟» جالب اینجا بود که کنگره ۶۰ درست پشت مغازه ما قرار داشت و من از وجود آن خبر نداشتم. دامادم گفت اینجا همان جایی است که افراد با پیراهن سفید رفت‌وآمد می‌کنند و کنگره ۶۰ نام دارد. برای آشنایی، به کنگره آمدیم. روز اول، فضای محبت‌آمیز جلسه عمومی، بازی و ارتباط صمیمانه اعضا و مشاوره‌ای که دریافت کردیم، تأثیر عجیبی بر من گذاشت. به دامادم گفتم: «علی، فکر می‌کنم باید نماز جماعت را همین‌جا بخوانیم!» آن زمان اعتقادات مذهبی پررنگی داشتم و نمی‌دانستم دقیقاً چه چیزی در این فضا مرا جذب کرده است؛ اما به‌تدریج حضورمان ادامه پیدا کرد و با روش DST و آموزش‌های کنگره آشنا شدیم.

در ابتدا، مفهوم درمان را به‌درستی درک نمی‌کردم و تصورم این بود که درمان یعنی فقط مواد مصرف نکنم. اما در کنار آموزش‌های کنگره، به‌ویژه مقالاتی که جناب مهندس در اختیار ما قرار دادند، کم‌کم متوجه شدم درمان معنای عمیق‌تری دارد. در روش DST، تأکید بر این است که با تفکر و شناخت، ساختارها را بررسی کنیم و به عمق مسائل برویم؛ همان‌طور که در این عبارت آمده است: «بشکافید آنچه شکافتنی نیست.»

به‌تدریج فهمیدم که درمان تنها کنار گذاشتن ماده مصرفی نیست، بلکه بازسازی و آموزش دوباره سیستم‌های بدن و رسیدن به آگاهی است. جناب مهندس درباره توانایی و آگاهی جسم انسان صحبت می‌کنند و اینکه بدن، ظرفیت‌های فراوانی برای تنظیم و بازسازی خود دارد. همان‌طور که وقتی تغذیه صحیح را یاد می‌گیریم، بدن می‌تواند در مسیر تعادل قرار بگیرد، در درمان اعتیاد نیز با آموزش و طی شدن زمان، سیستم‌های بدن فرصت پیدا می‌کنند عملکرد طبیعی خود را بازیابند.

یکی از موضوعاتی که در آموزش‌های کنگره برای من بسیار قابل تأمل بود، نقش نوشتن و آموزش‌های صوتی است. جناب مهندس به اهمیت نوشتن و آموختن اشاره می‌کنند. من با نوشتن سی‌دی‌ها و گوش دادن به آموزش‌ها، بدون آنکه در ابتدا متوجه باشم، در حال تمرین و تربیت ذهن و تغییر نگاه خودم بودم. این آموزش‌ها از راه حس و دریافت‌های مختلف، به‌تدریج بر نگرش و رفتار من اثر گذاشتند.

در گذشته شاید تصور می‌کردم اگر مواد مصرف نکنم، نمی‌توانم زندگی کنم؛ اما در مسیر درمان متوجه شدم که بدن انسان توانایی تولید مواد طبیعی و تنظیم عملکردهای خود را دارد. به همین دلیل، فهمیدم آنچه در روش DST اتفاق می‌افتد، صرفاً قطع مصرف نیست، بلکه بازسازی تدریجی سیستم بدن و تغییر در نگرش و آگاهی انسان است. جناب مهندس در آموزش‌های خود به موضوع بیان ژن نیز پرداخته‌اند و من این موضوع را یکی از بخش‌های قابل تأمل در شناخت عملکرد بدن می‌دانم. تجربه‌هایی که در کنگره از بهبود وضعیت جسمی و تغییر شرایط زندگی افراد مشاهده می‌کنیم، اهمیت بررسی عمیق‌تر این آموزش‌ها را نشان می‌دهد.

از نظر من، یکی دیگر از مفاهیم مهم در این مسیر، رسیدن به تعادل است. در آموزش‌های کنگره گفته می‌شود که برای رسیدن به رهایی و تعادل، باید سه سفر را طی کنیم و تعادل در سفر دوم به‌تدریج شکل می‌گیرد. برای درک بهتر این موضوع می‌توان دو لیوان آب، یکی داغ و دیگری سرد، را در نظر گرفت. برای اینکه دمای آن‌ها به تعادل برسد، به زمان نیاز داریم. در هستی نیز بسیاری از تغییرات به‌تدریج اتفاق می‌افتند و روش DST به ما می‌آموزد که برای رسیدن به تعادل باید زمان را در نظر بگیریم.

به اعتقاد من، جناب مهندس با دانش، خرد و آگاهی خود به ما نشان داده‌اند که می‌توانیم ذره‌ذره به تعادل نزدیک شویم، دانایی خود را افزایش دهیم و به خواسته‌های سالم خود برسیم. این آموزش‌ها فقط به درمان جسم محدود نمی‌شوند، بلکه نگاه ما را به زندگی، انسان‌ها و مسئولیت‌هایمان تغییر می‌دهند.

من روش DST را به بارانی تشبیه می‌کنم که قطره‌قطره می‌بارد و در نهایت دریا می‌شود. در این روش، انسان به‌تدریج نقطه تحمل خود را بالا می‌برد و یاد می‌گیرد در کنار افرادی با شرایط مالی و اجتماعی متفاوت زندگی کند، به دیگران احترام بگذارد و به تعادل نزدیک شود. این همان تغییری است که در رفتار و جهان‌بینی انسان اتفاق می‌افتد.

یکی دیگر از مفاهیمی که در این مسیر برایم اهمیت پیدا کرده، بخشش و بازگشت است. در سوره توبه، برخلاف دیگر سوره‌ها، عبارت «بسم‌الله الرحمن الرحیم» در آغاز نیامده است. من این موضوع را به این شکل درک می‌کنم که انسان باید مسئولیت مشکلاتی را که ایجاد کرده است، بپذیرد و برای جبران آن‌ها حرکت کند. مسیر به ما نشان داده می‌شود، اما انتخاب و حرکت بر عهده خود ماست.

در سی‌دی «گردباد عظیم» نیز جناب مهندس به رسیدن به وادی چهاردهم و مفهوم محبت اشاره می‌کنند. برای من، این موضوع یادآور این است که هدف آموزش‌ها تنها رهایی از مواد نیست؛ بلکه رسیدن به محبت، بخشش و خدمت است. حتی مفهوم پهلوانی و نشان در بی‌نشانی نیز در همین مسیر معنا پیدا می‌کند؛ اینکه انسان بدون چشمداشت، در خدمت دیگران باشد.

در یکی از جلسات، ایجنت، آقای یوسف، به موضوع گذشت و بخشش جناب مهندس اشاره کردند. جناب مهندس پس از رسیدن به درمان، می‌توانستند به زندگی شخصی و فعالیت‌های خود بازگردند، اما مسیر خدمت به انسان‌ها را انتخاب کردند و برای گسترش کنگره و درمان افراد، سختی‌ها و بدهی‌های زیادی را به جان خریدند. این برای من یک نعمت بزرگ است؛ نعمتی که شاید پیش از این، آن را در داشتن خودروی گران‌قیمت یا باغ و امکانات مادی جست‌وجو می‌کردم، اما امروز می‌فهمم فرصت خدمت کردن و قرار گرفتن در مسیر آگاهی، خود نعمتی بسیار ارزشمند است.

امیدوارم بتوانم به این آگاهی برسم که تمام توان خود را برای درست حرکت کردن و انجام مسئولیت‌هایم به کار بگیرم؛ زیرا مسئولیت واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که انسان به آگاهی رسیده باشد و بتواند آنچه را آموخته است، در زندگی و در جهان هستی به اجرا درآورد.

سپاسگزارم که به صحبت‌های من گوش کردید.

ضبط و تایپ و عکس: مسافر علی از نمایندگی شادآباد
بارگذاری: مسافر وحید از نمایندگی لوئی پاستور
تهیه شده در گروه مرزبانی سایت پارک لاله