روش DST یکی از روشهای درمان در کنگره ۶۰ است. این روش به ما یاد میدهد که برای رسیدن به نتیجه باید صبر داشته باشیم؛ زیرا هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافتد. همانطور که برای تخریب یک سیستم زمان لازم بوده است، برای بازسازی و به تعادل رسیدن آن نیز به زمان نیاز داریم. در روش DST درمان بهصورت تدریجی انجام میشود. این روش به ما نظم و برنامهریزی را آموزش میدهد و یکی از مهمترین نکات آن، حرکت،طبق برنامه است.
من بعد از آشنایی با این روش متوجه شدم که عجله کردن همیشه به نتیجه نمیرسد. گاهی انتظار داریم خیلی زود به خواستههایمان برسیم؛ اما DST به ما صبر و آرامش را یاد میدهد. در این مسیر نقش راهنما بسیار مهم است. راهنما با تجربهای که دارد، مسیر را به ما نشان میدهد؛ البته خود شخص هم باید مسئولیت مسیرش را بپذیرد و برای رسیدن به هدف تلاش کند. من یاد گرفتم که برای هر کاری باید زمان مناسبی در نظر بگیرم. روش DST فقط یک برنامه درمانی نیست؛ بلکه میتواند درسهای زیادی برای زندگی به ما داشته باشد. یکی از این درسها نظم داشتن و درس دیگر مسئولیتپذیری است.
من فهمیدم که برای رسیدن به آرامش باید روی خودم کار کنم، از عجله و ناامیدی دوری کنم و قدمهای کوچک اما درست بردارم، زیرا گاهی همین قدمهای کوچک نتایج بزرگی به همراه دارند. در این مسیر حمایت خانواده هم اهمیت زیادی دارد. محبت و همراهی میتواند امید بیشتری ایجاد کند. من یاد گرفتم که نباید دیگران را قضاوت کنم؛ زیرا هر انسانی شرایط و مسیر خودش را دارد. باید به مسیر درمان احترام گذاشت و به آموزشها توجه کرد.
یکی از زیباییهای روش DST این است که به زمان اهمیت میدهد. من با این آموزشها بیشتر به ارزش صبر پی بردم و فهمیدم که تغییر واقعی از درون انسان شروع میشود. نباید فقط منتظر تغییر شرایط اطرافمان باشیم؛ بلکه خودمان هم باید برای بهتر شدن تلاش کنیم. در زندگی همیشه مشکلاتی وجود دارد؛ اما با آموزش و آگاهی میتوان بهتر با مشکلات روبهرو شد. روش DST به من یادآوری میکند که ناامید نشوم و برای رسیدن به هدف، استمرار داشته باشم.
من یاد گرفتم که نظم در زندگی چقدر ارزشمند است و حتی کارهای کوچک روزانه هم اهمیت دارند. باید قدر فرصتها را بدانیم، از تجربه دیگران استفاده کنیم و به آموزشها عمل کنیم. در مسیر درمان،هیچکس نباید خودش را با دیگران مقایسه کند؛ زیرا هر شخص باید مسیر خودش را طی کند. من از این روش درس مسئولیتپذیری گرفتم و فهمیدم که برای رسیدن به آرامش باید تلاش کرد. همچنین یاد گرفتم که خانواده به محبت و درک متقابل نیاز دارد. باید بیشتر شنونده باشیم و به جای سرزنش کردن، به یکدیگر کمک کنیم. روش DST به ما امید دوباره میدهد؛ امید به تغییر و ساختن زندگی بهتر. من به این باور رسیدهام که با صبر میتوان مسیرهای سخت را پشت سر گذاشت. مهم این است که از مسیر درست خارج نشویم.
نویسنده: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون دوم)
عکاس: همسفر آتنا رهجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر جواهر رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون سوم) دبیر سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
106