دل‌نوشته

با رفتنتان قلب‌های تازه جان گرفته، به‌ درد آمد. استاد مهربانم، منی که با خودم و تمام هستی قهر بودم با وادی‌هایتان جانی دیگر گرفتم و دوباره متولد شدم. من با وادی‌هایتان زندگی کردم و آموختم که چگونه فکر کنم و چگونه عمل کنم. درس چگونه زندگی‌کردن را آموختم تا به وادی چهاردهم، وادی عشق رسیدم. من در آن وادی آموختم که چگونه به خودم و به تمام هستی عشق بورزم و معنی اصلی عشق را در وادی چهاردهم  آموختم. منی که تمام وجودم پر از کینه بود و از تمام هستی و انسان‌ها متنفر بودم، اکنون با تمام وجودم همه را دوست دارم و به همه عشق می‌ورزم و تا جایی که در توانم هست به دیگران خدمت می‌کنم و خواهم کرد؛ چون معلم بزرگ من، شما آقای مهندس عزیز بودید. اکنون آرام و آسوده بخوابید که مأموریتتان را بر روی زمین به نحو احسنت انجام داده‌اید. من هرگز شما را دور نمی‌‌بینم؛ زیرا شما همیشه در قلب تک‌تک ما فرزندانتان در کنگره هستید. روحتان همیشه شاد باشد و با تمام وجود از شما سپاسگزارم.

نویسنده: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون نهم)
ارسال: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون پنجم) نگهبان سایت
نمایندگی همسفران بیهقی سبزوار