لژیون سردار کلید بخشش و رسیدن به آرامش

جلسه پنجم از دوره پنجم جلسات لژیون سردار همسفران باشگاه تیر‌اندازی با کمان کنگره‌۶۰ با استادی راهنما پهلوان همسفر زهره، نگهبانی پهلوان همسفر نگار و دبیری همسفر مرضیه با دستورجلسه «دست‌آوردهای آقای مهندس حسین دژاکام مقالات تخصص، درمان سیگار و چاقی» روز جمعه ۱۵ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۴:۳۰ در باشگاه کمان برگزار شد.

خلاصه سخنان استاد:

دستور جلسه امروز در رابطه با دستاوردهای آقای مهندس حسین دژاکام، مقالات، کشفیات ایشان، متد DST، کتاب‌های علمی که در اختیار ما قرار دادند، درمان وابستگی به نیکوتین، درمان چاقی و لاغری با روش دژاکام و غیره است. در رابطه با این دستور جلسه، فکر می‌کنم انسان باید خیلی بزرگ باشد تا بتواند درباره آن صحبت کند و من حقیر واقعاً در جایگاهی نیستم که راجع به دستاوردهای آقای مهندس صحبت کنم؛ اما سعی می‌کنم آن یک درصدی را که خودم درک کردم و توانستم کاربردی کنم، در کنار شنیده‌هایم از عزیزان، در اختیار شما قرار دهم و در ادامه درباره لژیون سردار که یکی از دستاوردهای آقای مهندس است، انشاءالله گفتگو کنیم.

از دستاوردهای آقای مهندس، اولین کلید، صورت‌مسئله اعتیاد است که در سال ۱۳۷۷ در دانشگاه سیستان و بلوچستان ارائه شد. پس از آن، چهار مقاله نوشته شد که در ادامه به کتاب چهارده مقاله تبدیل شد. در این کتاب توضیحات بسیار خوبی درباره سم‌زدایی داده شده است. کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» که حاوی پیام‌های اساتید ایشان است و من واقعاً احساس می‌کنم جامع‌ترین منبعی است که می‌توانم به آن دسترسی داشته باشم. کتاب «عشق، چهارده وادی برای رسیدن به خود»، کتاب «ادموند و هلیا» که برای ما به زبان شیرین و داستان‌وار، یک‌سری از قضایای مجهول را معلوم کردند و کتاب «ساختمان جسم» را برای ما به یادگار گذاشتند.

تمام این آثاری که آقای مهندس دارند، نشان‌دهنده این است که هیچ‌وقت از حرکت نایستادند؛ یعنی از زمانی که خواستند خودشان را درمان کنند، ترک‌های ناموفق داشتند و روش‌های درمانی مختلف را تجربه کردند تا به روش درمان DST دسترسی پیدا کردند و آن را با عشق و محبت در اختیار انسان‌ها قرار دادند. این موضوع نشان از وادی هشتم، تفکر و وادی دوم دارد و بیانگر عشق و محبتی است که آقای مهندس در وادی چهاردهم به ما آموزش دادند. انشاءالله بتوانم آن را در خودم کاربردی کنم.

آقای مهندس دستاوردهای زیادی داشتند. زمانی که وارد کنگره۶۰ شدم، سه ماه بعد از ورودم سفر ویلیام را شروع کردم و در حال درمان نیکوتین بودم که مقاله «مهار متاستاز» آقای مهندس در رابطه با درمان سرطان سینه منتشر شد. در شعبه ستارخان آگاهی زیادی راجع به کنگره۶۰ نداشتم؛ ولی به خاطر دارم افراد در شعبه بسیار درباره این موضوع صحبت می‌کردند. افرادی در خانواده ما بودند که در سنین مختلف بر اثر سرطان سینه جان خود را از دست داده بودند. همچنین یکی از نزدیکانم با سفر جونز، بیماری ام‌اس ایشان هم درمان پیدا کرد و خیلی خدا را شکر می‌کنم.

من از لحاظ تحصیلات، تحصیلات عالی نداشتم؛ اما اکنون به فرمان آقای مهندس در حال ادامه تحصیل هستم. هنوز به جایگاهی نرسیدم که مقاله ارائه دهم یا بتوانم مقاله‌ای را بخوانم؛ اما تحقیق کردم و فهمیدم نوشتن مقاله بسیار سخت است. عزیزی که در مقطع دکتری تحصیل می‌کنند، حداقل هفت سال برای مقاله زحمت کشیدند. آقای مهندس در آخرین لایو گفتند پنج تا از مقالات ما قبول شدند. شاید به کلام آسان باشد؛ ولی به عقل کار سختی است. نوشتن مقاله بسیار سخت است و از فردی برمی‌آید که قطعاً آقای مهندس باشد.

من خیلی از خداوند سپاسگزاری می‌کنم که به من اجازه دادند در کنگره۶۰ قدم بردارم. آقای مهندس به من یاد دادند که در مسیر بخشش، چیزی را که می‌توانی ببخشی، برای تو نیست و امروز نوبت توست. شاید دو سال در شعبه ستارخان حضور داشتم و تنها با یک‌بار اذن حضور در لژیون سردار کم‌کم و رفته‌رفته مسیر من به لژیون سردار رسید. مسیر بخشش برای من، یک مسیر درونی بود.

این‌ها همه برمی‌گردد به گره‌های درون و گره نفس من که چقدر این آلودگی‌ها توانسته بود در من رشد کند. لژیون سردار سال ۱۳۹۴ به‌صورت لژیون‌های مالی شکل گرفت و بعد به لژیون‌های سردار تبدیل شد. از آنجایی که افراد کنگره به صورپنهان معتقدند، پیام‌های استاد سردار همه درباره محبت، عشق، گذشت و بخشیدن صحبت می‌کنند.

اگر بخواهم از تجربه خود بگویم، مسیر بخشش برای من مسیری درونی بود که در لژیون سردار این کلید به من داده شد. ابتدا باید درونم را صیقل می‌دادم تا بتوانم به آرامش برسم؛ زیرا تمام هم‌وغم کنگره رسیدن به همین آرامش است؛ رسیدن یک فرد به رهایی و برای ما همسفران، رسیدن به تعادل؛ چراکه ما از بی‌تعادلی کامل وارد کنگره۶۰ شدیم. بخشش برای خودم این‌جوری رقم خورد که روزی که یک درصد از بخشیدن را یاد گرفتم، متوجه شدم با گذشت کردن و بخشیدن، چیزی از من کم نمی‌شود. من می‌بخشم و گذشت می‌کنم، چه در صورپنهان و چه در صورآشکار؛ در نتیجه ثروتی به دست آوردم که با هیچ پولی قابل خریدن نیست؛ مثل آرامشی که در زندگی‌ام نداشتم. قطعاً همسفرهای دیگر هم مسائلی از خودشان را گم کردند.

در کنگره ۶۰ می‌گویند آدرس خودمان را به خودمان می‌دهند و لژیون سردار صفت بخشندگی، رزاق بودن و محبت خداوند را در ما تقویت و یادآوری می‌کند. وقتی کلام‌الله را باز می‌کنیم، اولین آیه با «به نام خداوند بخشنده مهربان» آغاز می‌شود؛ اولین صفت خداوند، بخشندگی است. خداوند از روح خود در ما دمیده است و یک قطره‌ای از خداوند درون ما وجود دارد؛ همان آدرسی که بیرون کنگره آن را گم کرده بودیم. شاید برای من که اینجا نشسته‌ام، این اتفاق به همین شکل بوده باشد؛ از نبخشیدن‌ها، کینه‌ها، نفرت‌ها، نشناختن‌ها و عبور نکردن‌ها. همه این‌ها را اگر جمع کنیم، به وادی چهاردهم، یعنی عشق و محبت می‌رسیم؛ حتی اگر بتوانم فقط یک درصد آن را درک کنم.

از پس تمام این بخشش‌ها، آقای مهندس کنگره۶۰ را رقم زدند. از پس بخشش آقای مهندس بود که «جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰» شکل گرفت و ایشان علم خودشان را برای خود نگه نداشتند و تمام توان و جان خود را در این مسیر گذاشتند. مسافرم می‌گفتند آقای مهندس روزهای زوج که در استخر حضور داشتند، همه می‌گفتند: «آقای مهندس، شما در صف نایستید و بفرمایید جلو»؛ اما ایشان قبول نمی‌کردند. تمام حرکات آقای مهندس نماد انسانیت، محبت و آموزش بود.

آقای مهندس خیلی سختی کشیدند تا امروز کنگره۶۰ سقف امنی برای ما بسازند. به نظر من، آقای مهندس نمونه یک انسان مؤمن بودند و برای ما امنیتی را رقم زدند و امین ما بودند و هستند؛ هرچند حضور فیزیکی ایشان الان کنار ما نیست. با توجه به صحبت‌های دکتر امین که اخیراً بیان کردند، چون در بند جسم نیستند، بیشتر از قبل فعالیت می‌کنند و بیشتر می‌توانند به ما سر بزنند و امور کنگره را مانند قبل انسجام ببخشند. تمام این آرامش و علم همیشه جاری است؛ مثل وادی یازدهم که به ما آموزش دادند و هر لحظه در حال حرکت است. خدا را شکر که ما سقف و صندلی برای آموزش رایگان داریم و همه این‌ها از عشق و محبت آقای مهندس است. هرچقدر بگویم، کم گفتم.

من به‌عنوان یک رهجو، برای اینکه چراغ شعبه‌ها روشن بماند، وظیفه دارم در مقابل علمی که به من داده شده و باید در زندگی از آن استفاده کنم، مسئولیت‌پذیر باشم. وظیفه سنگینی به دوش من گذاشته شده است که باید بیشتر از قبل خدمت کنم، مشارکت و فعالیت داشته باشم و اگر پرداختی دارم، مشتاقانه آن را انجام بدهم. در هستی تا یک جایی من برای خدمت می‌آیم؛ از جایی به بعد هستی جلوی من را می‌گیرد و می‌گوید: تو تا اینجا آمدی و رایگان بوده است. از یک جایی به بعد باید بهایی پرداخت کنم. بهای کار می‌تواند مالی باشد، خدمت جانی، خدمت انرژی یا خدمت مالی باشد.

این بعد مالی را آقای مهندس بارها برای ما توضیح دادند و تخمین زدند که برای فردی که به درمان می‌رسد، چقدر هزینه می‌شود. اگر من یک درصد به آرامش رسیدم، یک درصد پرداخت داشته باشم. از پس این پرداخت‌هاست که این انرژی زنجیره‌وار می‌چرخد. برای من این اتفاق افتاد که اسیر جمع کردن‌ها و ترس از دست دادن بودم. در این اسارت، تنها بخشیدن توانست صورپنهان من را از بند ترس از دست دادن رها کند. فهمیدم وقتی ببخشم، این آرامش به من بازمی‌گردد؛ به قلب و خانه من آرامش برمی‌گردد. شاید از پس آن آرامش و انرژی مثبت، بعد مادی هم برای من رقم خورده باشد.

اما این پرداخت‌های ماست که شعاع اضافه می‌کند و شعبه‌های جدید به وجود می‌آورد. دکتر امین فرمودند افرادی هستند که هنوز پشت در هستند؛ چون شعبه‌ای وجود ندارد. اما چون کنگره۶۰ مردم نهاد است، من می‌توانم به زعم خودم با پرداخت‌های به‌موقع، در شکل‌گیری این شعبه‌ها نقش داشته باشم.

عکاس: همسفر مژده رهجوی راهنما همسفر کیمیا (لژیون سوم)
تایپ: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر شهناز (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر فاطمه(لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران خانم باشگاه تیراندازی با کمان کنگره۶۰