متد DST در حقیقت کشف یک قانون الهی بود

خداوند را شکر می‌کنم که این خدمت فرصتی شد تا بار دیگر درباره متد DST و روش درمانی کنگره۶۰ تأمل و تفکر کنم. در حین تفکر درباره این متد، به نکته‌ای رسیدم؛ گاهی بر اثر تکرار و مأنوس شدن با یک روش یا متد، آن‌قدر به آن عادت می‌کنیم که عظمت، شگفتی و معجزه نهفته در آن برایمان عادی می‌شود؛ چنان با آن خو می‌گیریم که دیگر شگفت‌زده نمی‌شویم و از درک عمق، بزرگی و ارزش واقعی آن بازمی‌مانیم.

گویی عادت کردن، پرده‌ای بر چشم ادراک ما می‌کشد و مانع از آن می‌شود که عظمت چیزی را که هر روز با آن سروکار داریم، به‌درستی ببینیم؛ اما آیا کشف چنین حقیقتی به همین سادگی بوده است؟ اگر درمان اعتیاد تا این اندازه ساده بود، پس چرا هزاران سال به‌صورت مسئله‌ای حل‌نشده باقی مانده بود؟ همان‌طور که می‌گویند: معما چو حل گشت، آسان شود.

متد DST در حقیقت کشف یک قانون الهی بود؛ قانونی که آقای مهندس دژاکام با دیدن یک تصویر، به درک آن نزدیک شدند. تصویری از عبور از منطقه۶۰ درجه زیر صفر، جاده‌ای کوهستانی و لغزنده، پرتگاهی عمیق در چند قدمی و ماشینی که در حال عبور از این مسیر خطرناک بود؛ آقای مهندس فرمودند که این تصویر، وضعیت را برای من روشن کرد.

فرد مصرف‌کننده در شرایطی قرار دارد که تمام ذرات وجودش به مواد مخدر آلوده شده‌ است و سیستم تولیدکننده مواد شیمیایی بدن، در اثر مصرف مداوم مواد مخدر از چرخه حیات خارج شده است و دیگر قادر به تولید طبیعی مواد مورد نیاز بدن نیست؛ بنابراین، چنین فردی در حکم همان ماشینی است که در جاده‌ای خطرناک و لغزنده حرکت می‌کند؛ پس باید حرکتش آرام، حساب‌شده و با احتیاط باشد و از هرگونه حرکت سریع و شتاب‌زده پرهیز کند تا جسم و سلول‌ها فرصت ترمیم و بازسازی داشته باشند.

در واقع، همین تفکر باعث شد این ایده شکل بگیرد که حرکت برای درمان باید تدریجی، آرام و پله‌ای باشد؛ حرکتی که بعدها در قالب پله‌های ۲۱ روزه در متد DST اجرا شد؛ در همین راستا، آقای مهندس به نکته بسیار مهم دیگری، یعنی زمان، اشاره می‌کنند؛ ایشان می‌فرمایند: انسان‌ها تصور می‌کنند بهترین راه، کوتاه‌ترین راه است و گاهی بدون آنکه به درستی یا نادرستی این تفکر بیندیشد، مسیری را انتخاب می‌کنند که زودتر آن‌ها را به خواسته‌شان برساند؛

در حالی‌که برای درمان اعتیاد و بازسازی جسم، هیچ راه سریع و شتاب‌زده‌ای وجود ندارد؛ در حقیقت برای بازسازی جسم یازده ماه زمان لازم است؛ به این ترتیب با درک اهمیت زمان و حرکت تدریجی، متد DST شکل گرفت و به مرحله اجرا درآمد؛ متدی که در کنار داروی مناسب و برنامه‌ریزی‌شده، نتایج و دستاوردهای ارزشمندی در درمان اعتیاد و سایر حوزه‌های مورد توجه کنگره۶۰ به همراه داشته است.

البته همه انسان‌ها دوست دارند هرچه زودتر به خواسته‌های خود برسند و شاید در ابتدا پذیرش یک دوره درمانی یازده ماهه کمی دشوار به نظر برسد، اما آقای مهندس این موضوع را به‌خوبی برای ما روشن کردند که برای درک اهمیت این زمان و ضرورت آن در بازسازی سیستم پیچیده‌ای مانند جسم انسان، باید شناختی دقیق و عمیق از صور آشکار و پنهان انسان داشته باشیم؛

چرا که تنها کسی می‌تواند زمان لازم برای این بازسازی را به‌درستی درک کند که جسم و عملکرد آن را بشناسد، از تأثیرات اعتیاد بر جسم آگاهی داشته باشد و تعریف درستی از درمان ارائه دهد. آقای مهندس تمام این مفاهیم را بازتعریف کردند و همین شناخت و تعریف درست بود که زمینه شکل‌گیری متدی را فراهم کرد که نه‌تنها در درمان انواع مواد مخدر، بلکه در درمان بسیاری از بیماری‌ها، چاقی، لاغری و مسائل دیگر مورد استفاده قرار بگیرد و نتایج فوق العاده ای رقم بزند.

اینجا است که می‌توان از یک علم واقعی سخن گفت؛ علمی که اعتبار و ارزش آن در عمل و نتیجه‌اش آشکار می‌شود. اما چه چیزی باعث می‌شود به کارگیری این متد در درمان، اهمیت پیدا کند؟ پاسخ را باید در نتیجه جست‌وجو کرد. در حل هر مسئله و مجهولی، فارغ از این‌که موضوع آن چه باشد، باید به نتیجه آن توجه کرد. همان‌طور که آقای مهندس می‌فرمایند: «آبروی علم به عمل آن است.»

علمی که به مرحله عمل رسیده و نتیجه‌بخش بوده است، همچون سندی بدون نقص، گویای درستی و کارآمدی خود است. بنابراین، مقایسه نتایج روش‌های سریع، مانند قطع ناگهانی مواد، با نتایج روش DST، خود به‌خوبی اهمیت این موضوع را نشان می‌دهد؛ اما سؤال مهم اینجا است که چگونه ممکن است یک متد بتواند پاسخگوی مسائل و مشکلات متفاوتی باشد؟ چگونه متد DST می‌تواند برای درمان انواع مواد مخدر، حتی مواد جدیدی که بعداً وارد بازار می‌شوند کارآمد باشد؟

آقای مهندس در این باره توضیح داده‌اند که هر ماده‌ای که بتواند از سد خونی مغز عبور کند و بر سیستم هورمون‌ها، نوروترانسمیترها و سایر بخش‌های مرتبط اثر بگذارد، مواد مخدر محسوب می‌شود؛ اگرچه مواد مخدر از نظر ماهیت و ظاهر با یکدیگر متفاوت‌اند، اما در عملکرد، وجه مشترکی دارند و آن، از کار انداختن سیستم X، یعنی مجموعه سیستم‌های تولیدکننده مواد شبه‌افیونی و خمر طبیعی بدن است.

بنابراین، بر اساس این دیدگاه، تفاوت ظاهری و اسمی مواد مخدر و حتی تفاوت در نوع مشکلات و بیماری‌ها، مانع از آن نیست که بتوان با شناخت عملکرد مشترک و ریشه‌ای آن‌ها، از یک متد برای درمان آنها استفاده کرد. این نگاه، نشان‌دهنده اهمیت شناخت بنیادین و عملکردی به‌جای توجه صرف به تفاوت‌های ظاهری است.

به نظرم یکی از شگفت‌انگیزترین جنبه‌های متد DST نیز همین نگاه بنیادین و ریشه‌ای آن است؛ اینکه به‌جای پرداختنِ صرف به تفاوت‌های ظاهری مواد یا انواع بیماری‌ها، به نقطه مشترک و اختلالاتی توجه می‌شود که در عملکرد سیستم‌های حیاتی بدن ایجاد می‌کنند. اینکه ما با متدی روبه‌رو هستیم که در درمان انواع اعتیاد کاربرد دارد، در بازسازی و بهبود عملکرد سیستم X نقش دارد و در موضوعاتی مانند سیگار، اضافه‌وزن و بسیاری از بیماری‌ها نیز نتایج قابل توجهی از خود نشان داده است، واقعاً شگفت‌انگیز است.

شاید آنچه بیش از هر چیز مرا به تفکر وا می‌دارد، همین عظمت و عمق متدی است که به‌مرور زمان به آن عادت کرده‌ایم؛ متدی که پشت سادگی ظاهری آن، سال‌ها تفکر، شناخت، تجربه و کشف قوانین حاکم بر جسم انسان نهفته است. شاید لازم باشد گاهی از عادت فاصله بگیریم و دوباره با نگاهی تازه به آن بنگریم؛ تا نه‌تنها عظمت آن برایمان آشکارتر شود، بلکه بتوانیم در حل مسائل و مشکلات خود نیز از این تفکر و متد ارزشمند، آگاهانه‌تر و بیشتر بهره‌مند شویم .

امیدوارم با حرکت صحیح، آگاهانه و در مسیر درست، بتوانیم بستر و شرایط لازم را برای گسترش و بالندگی متد DST فراهم آوریم؛ تا این متد بتواند بیش از پیش در حل مسائل و گره‌های موجود در هستی نقش‌آفرینی کند و شاهد جلوه‌ها، دستاوردها و نمودهای گسترده‌تری از توانمندی‌های آن باشیم؛ دستاوردهایی ارزشمند که همگی را با احترام و قدردانی، به بنیان‌ و بنیانگذار این روش، جناب آقای مهندس دژاکام، تقدیم کنیم.

نویسنده: همسفر سمیرا (لژیون راهنمایان تجلیل شده)
منبع: سایت کنگره۶۰
رابط خبری: همسفر مینا (لژیون راهنمایان تجلیل شده)
ویرایش: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر الهام نگهبان سابت
ارسال: همسفر فائزه رهجوی راهنما همسفر محدثه (لژیون پانزدهم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی