گاهی فکر می‌کنم اگر قرار بود تمام روزهایی که گذرانده‌ام، تمام نگرانی‌هایی که در دلم ریخته‌ام و تمام حرف‌هایی که به زبان نیاورده‌ام را روی کاغذ بیاورم، شاید هیچ کاغذی برای نوشتن تمام آن روزها کافی نبود. من همسر کسی هستم که روزگاری درگیر اعتیاد بود. کسی که دوستش داشتم، با او زندگی ساخته بودم و آرزوهای زیادی برای آیندهمان داشتم؛ اما اعتیاد کم‌کم وارد زندگی‌مان شد و خیلی چیزها را تغییر داد.
شاید از بیرون، زندگی ما مثل زندگی خیلی‌های دیگر به‌نظر می‌رسید، اما تنها خودم می‌دانستم پشت درهای بسته چه نگرانی‌هایی دارم و چه فکرهایی شب و روز در سرم می‌چرخد. روزهایی بود که دلم می‌خواست همه چیز را به حالت اول برگردانم، دلم می‌خواست همسرم را بدون دغدغه ببینم، بدون ترس برای آینده برنامه‌ریزی کنم و بدون این‌که هزار تا فکر در سرم باشد، از کنار هم بودنمان لذت ببرم.
گاهی خسته می‌شدم، گاهی دلم می‌گرفت و گاهی با خودم فکر می‌کردم بالاخره این روزهای سخت کی تمام می‌شوند؟ آیا دوباره می‌توانیم با آرامش زندگی کنیم؟ آیا روزی می‌رسد که دیگر اعتیاد سایه‌ای روی زندگی‌مان نداشته باشد؟ شاید خیلی وقت‌ها لبخند می‌زدم، اما در دلم غوغایی بود که کسی از آن خبر نداشت. شاید خیلی حرف‌ها را نزدم، خیلی اشک‌ها را پنهان کردم و خیلی شب‌ها با فکر فردا خوابیدم؛
نه به این خاطر که عشقم کم شده بود بلکه چون گاهی نمی‌دانستم چطور باید با این شرایط کنار بیایم و چطور می‌شود به کسی که دوستش داری کمک کنی و خودت نیز زیر بار این سختی‌ها از پا نیفتی؟ اما با تمام این‌ها ته دلم هنوز امیدی وجود داشت؛ امید به این‌که این قصه قرار نیست برای همیشه همین‌طور ادامه پیدا کند؛ تا این‌که پای کنگره۶۰ به زندگی ما باز شد.
جایی که کم‌کم فهمیدم برای رسیدن به رهایی، فقط آرزو کردن کافی نیست؛ باید آموزش دید، صبر کرد، مسیر را شناخت و قدم به قدم جلو رفت. فهمیدم تغییر کردن زمان‌بر است و برای ساختن دوباره زندگی، همسرم باید مسیر خودش را طی کند و من نیز باید یاد بگیرم چطور با آگاهی و آرامش بیشتری در کنارش باشم. کنگره۶۰ برای من فقط جایی نبود که همسرم مسیر درمانش را طی کند.
برای من جایی بود که دوباره امید را به زندگی‌مان نزدیک‌تر دیدم؛ جایی که فهمیدم پشت روزهای سخت، هنوز می‌شود روزهای قشنگی وجود داشته باشد و می‌توان از جایی که فکر می‌کنی آخر خط است دوباره شروع کرد و چه حس قشنگی است وقتی کم‌کم تغییر را می‌بینی؛ وقتی می‌بینی کسی که دوستش داری برای بهتر شدن خودش تلاش می‌کند، قدم برمی‌دارد و برای ساختن زندگی‌اش وقت می‌گذارد.
شاید این تغییرات برای دیگران ساده به‌نظر برسد، اما برای من که روزهای سخت را از نزدیک لمس کردم، هر قدم رو به جلو معنای بزرگی دارد. امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، دلم برای خودم و همسرم می‌سوزد؛ برای روزهایی که می‌توانستیم آرامش بیشتری داشته باشیم و نداشتیم، برای لحظه‌هایی که نگرانی اجازه نداد از زندگی لذت ببریم و برای سختی‌هایی که شاید هیچ‌وقت نتوانستیم تمامشان را برای کسی توضیح بدهیم.
در کنار این حس‌ها، یک احساس دیگر نیز دارم؛ احساس قدردانی از این‌که هنوز فرصت داریم، هنوز می‌توانیم برای بهتر شدن تلاش کنیم و هنوز می‌توانیم آیندهمان را طور دیگری بسازیم. من امروز بیشتر از قبل می‌فهمم که رهایی فقط تمام شدن مصرف مواد نیست؛ رهایی یعنی فرصت دوباره پیدا کردن برای زندگی کردن، آرامش داشتن، ساختن رابطه‌ای محکم‌تر و دیدن آینده‌ای که در آن امید وجود دارد.
رهایی یعنی باور کنیم که گذشته هرچقدر هم سخت بوده باشد، قرار نیست تمام روزهای آینده ما را تعیین کند. می‌خواهم از همسرم تشکر کنم، نه فقط برای این‌که این مسیر را انتخاب کرده بلکه برای هر قدمی که در راه تغییر برداشت؛ می‌دانم این مسیر آسان نیست و می‌دانم برای رسیدن به نقطه‌ای که امروز در آن قرار داریم، تلاش و صبر زیادی لازم بوده. امیدوارم همیشه یادمان بماند، آرامشی که امروز دنبالش هستیم، ارزش مراقبت کردن دارد.
از کنگره۶۰ نیز ممنونم برای این‌که به ما یادآوری کرد که هیچ انسانی نباید فقط با گذشته‌اش شناخته بشود و همیشه می‌شود برای ساختن فردایی بهتر تلاش کرد. ممنونم برای امیدی که در دل خانواده‌ها زنده می‌شود و برای فرصتی که آدم‌ها پیدا می‌کنند تا خودشان را بهتر بشناسند و مسیر تازه‌ای را شروع کنند. اگر بخواهم از ته دلم حرف بزنم، می‌گویم من نیز در این مسیر چیزهای زیادی یاد گرفتم؛
یاد گرفتم که عشق به‌تنهایی همه مشکلات را حل نمی‌کند، اما می‌تواند دلیلی برای امیدوار ماندن باشد؛ یاد گرفتم که صبر کردن به معنی نادیده گرفتن دردهای خودم نیست و این‌که در کنار حمایت از کسی که دوستش دارم، باید مراقب حال خودم نیز باشم؛ یاد گرفتم که زندگی، حتی بعد از سخت‌ترین روزها، می‌تواند دوباره رنگ آرامش بگیرد.
امیدوارم بتوانم بدون ترس از گذشته، برای آینده برنامه‌ریزی کنم، کنار یکدیگر بخندیم و قدردان لحظه‌ها باشیم، شاید زمانی آرزوی داشتنشان را داشتیم. من همسر کسی هستم که روزگاری درگیر اعتیاد بود، اما امروز نمی‌خواهم فقط از روزهای سخت حرف بزنم، می‌خواهم از امیدی بگویم که بعد از آن روزها پیدا شد، از تلاشی که برای تغییر شکل گرفت و از زندگی‌‌ای که هنوز فرصت داریم، قشنگ‌ترش کنیم.
شاید نتوانم تمام دردهای گذشته را فراموش کنم و بعضی خاطره‌ها همیشه گوشه‌ای از ذهنم باقی بمانند، اما می‌خواهم به جای ماندن در گذشته به راهی نگاه کنم که پیش رویمان است؛ به امید روزهایی که آرامش، مهمان همیشگی خانه‌مان باشد، روزهایی که به جای نگرانی، لبخند داشته باشیم و به جای ترس از فردا برای ساختنش قدم برداریم.
در انتها از عمق قلبم می‌گویم: خدایا! ممنونم که بعد از آن همه روزهای سخت، هنوز فرصت دوست داشتن، ساختن و دوباره امیدوار شدن را به ما دادی. از عمق دلم می‌خواهم از مرحوم مهندس دژاکام تشکر کنم برای امیدی که به دل انسان‌های زیادی برگرداند و برای راهی که پیش پای انسان‌هایی گذاشتند که شاید یک روز فکر می‌کردند دیگر راهی برای نجات و آرامش ندارند. من به عنوان همسر کسی که روزهای سخت اعتیاد را تجربه کرده خوب می‌دانم که رهایی یک نفر چقدر می‌تواند زندگی یک خانواده را تغییر بدهد.
از کنگره۶۰ و همه عزیزانی که با عشق و بدون چشم‌داشت خدمت می‌کنند، ممنونم که کمک می‌کنند تا انسان‌ها دوباره خود و زندگی‌شان را پیدا کنند. مسلماً هیچ جمله‌ای نتواند بزرگی این عمل را توصیف کند، اما از صمیم قلبم می‌گویم که قدردان این مسیر و تمام کسانی هستم که برای روشن ماندن این چراغ تلاش می‌کنند. روح مهندس دژاکام شاد و یادشان همیشه زنده؛ امیدوارم چراغی که روشن کردند، سال‌های سال راهنمای افراد زیادی به سمت رهایی و آرامش باشد.
نویسنده: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون نوزدهم)
رابط خبری: همسفر محبوبه رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون نوزدهم)
ویرایش و ارسال: همسفر فائزه رهجوی راهنما همسفر محدثه (لژیون پانزدهم) دبیر دوم سایت
همسفران نمایندگی شادآباد
- تعداد بازدید از این مطلب :
195