لژیون سردار، عبور از وابستگی فکری و مالی

جلسه هفتم از دوره ششم سری جلسات لژیون سردار همسفران نمایندگی زنجان با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس دژاکام و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)» با استادی دستیار اسیستانت پهلوان همسفر اعظم، نگهبانی دنور راهنما همسفر ناهید و دبیری دنور همسفر زهرا، روز دوشنبه ۱۴۰۵/۰8/11 ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کارکرد.

سخنان استاد

قبل از اینکه صحبت کنم، دلم می‌خواهد در مورد محقق، دانشمند و پدر دلسوز، آقای مهندس عزیز، یادی کنیم. گرچه امروز حضور جسمی ایشان را نداریم و جای خالی ایشان بیشتر در جمع ما احساس می‌شود، ولی آموزش، اندیشه و اثر حضورشان در لحظه‌لحظه زندگی همهٔ ما جاری است و با دستاوردهایی که برای ما به یادگار گذاشتند، می‌توانیم حضور ایشان را در زندگی خودمان کاملاً حس کنیم. از آقای مهندس و خانوادهٔ محترمشان بسیار سپاسگزارم که چنین بستری برای ما فراهم نمودند تا رشد کنیم، تغییرات را در خودمان ایجاد کنیم و به انسان‌های دیگر خدمت کنیم.

سه‌هفته‌ای است که در مورد دستاوردهای آقای مهندس، مقالات علمی، کتاب‌ها، درمان سیگار و کاهش وزن صحبت می‌کنیم. به اعتقاد من، هرچه در مورد این دستاوردها صحبت کنیم، باز هم وقت کم می‌آوریم و هفته‌ها زمان می‌برد که در موردشان صحبت کنیم. اما با فرصتی که در اختیار داریم، ان‌شاءالله بتوانیم به بهترین شکل قدردان این دستاوردها باشیم و بتوانیم این دستاوردها را انتقال بدهیم. آقای مهندس همیشه بر این موضوع تکیه داشتند که یک مجموعه باید بتواند روی پای خودش بایستد و نباید ما منتظر این باشیم که دیگران از بیرون به کنگره کمک کنند. همیشه در صحبت‌هایشان این را شنیدیم که می‌فرمودند: «گاوی که نون گدایی می‌خورد، نمی‌تواند شخم بزند.» پس این به ما یاد می‌دهد که از توانایی‌های خودمان استفاده کنیم و ان‌شاءالله همه بتوانیم توانایی‌های درونی خودمان را بشناسیم و در جهت و راستای این دستاوردها قدم برداریم و در حفظ و گسترش این دستاوردها کوشا و پویا باشیم.

یک جمله داریم که می‌گوید: «دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم تا دیگران بخورند.» به نظر من، این عصارهٔ فلسفهٔ وجودی لژیون سردار است. زمینی که امروز در اختیار من قرار گرفته شده است و من از آن استفاده می‌کنم، چیزی است که دیگران درگذشته در خرید این زمین مشارکت کردند و امروز در اختیار من قرار داده شده است. سالنی که امروز در اختیار من قرار دارد و من در این سالن آموزش می‌بینم، حاصل و نتیجهٔ تلاش و زحمات اعضای گذشتهٔ لژیون سردار است که من امروز از آن استفاده می‌کنم. همه این امکاناتی که استفاده می‌کنم، حاصل تلاش کسانی است که قبلاً بودند، قدم برداشتند و تلاش کردند تا امروز من بتوانم به‌راحتی از این امکانات استفاده کنم. امیدوارم که تک‌تک ما قدردان این امکانات باشیم و هیچ‌وقت بودن در کنگره و این مکان برایمان عادی نشود و واقعاً همیشه قدردانش باشیم.

زندگی کوتاه است. چیزی که اصلاً فکر نمی‌کردیم بر سرمان آمد و ما هم در برابر مشیت الهی تسلیم هستیم و تقدیر بر این بوده که امروز آقای مهندس را در جمعمان نداشته باشیم. اما خدا را شکر می‌کنیم که آموزش‌هایشان و دستاوردهایشان هست و ما می‌توانیم به‌خوبی از آن‌ها استفاده کنیم. وقتی یاد گذشته می‌افتم، می‌بینم قبل از اینکه وارد کنگره بشوم، چقدر ناامید بودم، ترس داشتم، سؤال ذهنی داشتم و چقدر مشکلات و گرفتاری در زندگی‌ام داشتم. این‌ها برای همه ما کم‌وبیش بوده، همه ما یک درد مشترکی داشتیم. خدا را شکر می‌کنیم که آقای مهندس این بستر را برای ما فراهم کردند که امروز در کنار هم حال خوب و آرامش داشته باشیم، تا همه ما بتوانیم خانواده را حفظ کنیم و امروز بتوانیم همه به فکر دیگران باشیم.

فقط این نیست که خدمت مالی انجام بدهیم تا قدمی برای خدمت به دیگران برداریم. نه، همین صندلی را که من جابه‌جا کنم، این یعنی خدمت‌کردن به دیگران. همین که وقتی یک تازه‌وارد وارد کنگره می‌شود و من به او لبخند می‌زنم و او را با آغوش گرم بغل می‌گیرم، این بهترین خدمتی است که من به آن تازه‌وارد می‌کنم که باحال خراب وارد کنگره شده است. روزهایی که تازه‌واردِ کنگره شدم، تصورم این بود که به رهایی برسم، به حال خوب برسم، خانواده را سروسامان بدهم و بتوانم جبران خسارت بکنم؛ برای خودم، خانواده‌ام و جامعه‌ام. اما در ادامه چه؟ آیا در ادامه هم نگاهم این بود؟ در ادامه، با آموزش‌های کنگره یاد گرفتم که محبت کنم؛ محبت واقعی. احساس محبت در ظاهر خیلی زیباست، ولی این نیست که من فقط محبت ظاهری را داشته باشم. محبت زمانی ارزشمند است که من بتوانم آن را از فعل به عمل دربیاورم. آقای مهندس بستری را برای ما فراهم کردند که همه بتوانیم از تاریکی‌ها خارج بشویم و به روشنایی‌ها برسیم. بستری را برای ما فراهم کردند که بتوانیم در کنار هم آرامش و حال خوب داشته باشیم.

حالا وظیفهٔ ما چیست؟ این‌ها همه دستاوردهایی هستند که آقای مهندس برای ما به ارمغان گذاشته‌اند. وظیفه تک‌تک ما است که قدم‌هایمان را محکم‌تر از قبل برداریم. دائماً می‌گوییم: چگونه شکرگزار باشیم؟ چگونه قدردان باشیم؟ چگونه جبران بکنیم؟
زبان در برابر اینکه چگونه جبران کنیم قاصر است؛ اما در عمل که می‌توانیم یک خدمتگزار خوب باشیم، یک فرمان‌بردار خوب باشیم و یک آموزش‌پذیر در کنگره باشیم. وقتی محبت را یاد گرفتم، در ادامه یاد می‌گیرم که بخشش داشته باشم و عضو لژیون سردار بشوم، دنور بشوم، پهلوان بشوم و نشان بی‌نشان به دست بیاورم. چرا؟ چون هم‌وغم دیگران برایم مهم است. چرا؟ چون شادی دیگران برایم باارزش است. چرا؟ چون می‌خواهم حس خوب و حال خوب و چیزی را که من از آن خدمت به دست آورده‌ام، نصیب تک‌تک اعضا هم بشود. اگر من خدمت مالی انجام دادم، شاید در ظاهر یک جایگاه خدمتی را به دست آورده‌ام؛ اما این‌طور نیست که من فقط آن جایگاه را به دست بیاورم. در اصل، می‌خواهم حال خوبم را با دیگران به اشتراک بگذارم، می‌خواهم دیگران هم به آن نقطه‌ای که من رسیده‌ام، برسند.

دستاورد دیگر آقای مهندس این است که به من تغییر را یاد دادند و ساختن در زندگی دیگران را یاد دادند. من یاد گرفتم که مسئولیت بپذیرم. چه مسئولیتی را بپذیرم؟ مسئولیت دیگران را هم بپذیرم. دیگرانی که شاید توان مالی ندارند، ولی من دارم. حالا من بیایم به‌جای او یک‌قدمی بردارم تا این چراغ همیشه روشن بماند و این محفل همیشه پابرجا بماند تا آن عزیز هم بیاید، حال مسافرش خوب شود و به درمان برسد. امیدوارم که همه ما بتوانیم با برنامه‌ریزی دقیق و با قدم‌های محکم، در ماندگاری این دستاوردها نقش به سزایی داشته باشیم و بتوانیم به آن تعهدی که در لژیون سردار می‌دهیم، وفادار باشیم.

الان کنگره بیشتر به ما نیاز دارد؛ چون ما می‌خواهیم قدردان محبت‌های آقای مهندس باشیم. می‌خواهیم این دستاوردها را نگه داریم و می‌خواهیم برای آیندگان ماندگار باشند. پس وظیفه ماست که از آن قدمی که پارسال برداشتیم، امسال قدم بزرگ‌تری برداریم. اگر پارسال مبلغمان یک مبلغ پایینی بوده، امسال توان خودمان را بالاتر ببریم. من اگر تعهد می‌دهم، در اصل این نیست که آن مبلغ تعهد را پرداخت کنم؛ بلکه این نشان‌دهندهٔ آن است که من ظرفیت خودم را بالا ببرم. هر کسی باید در حد توان خودش، ظرفیت خودش را بالا ببرد. ما گاهی به آن آگاهی و درک می‌رسیم که دوست داریم فراتر از توان خودمان قدم برداریم. یک‌وقت از روی هوا تعهد می‌دهیم و این تعهد از روی علاقه است. نباید از روی علاقه باشد. چرا؟ چون علاقه ممکن است بااحساس امروز یا فردای من تغییر کند. اما وقتی تعهد با آموزش باشد و از روی شناخت و آگاهی باشد، دیگر من کوتاهی نمی‌کنم و به آن تعهدی که در لژیون سردار دادم، پایبند می‌شوم.

ان‌شاءالله که همه ما بتوانیم به آن تعهدهایی که در زندگی‌مان می‌دهیم، نه‌تنها در کنگره، پایبند باشیم. من تعهد دادم که مادری کنم، من تعهد دادم که همسری کنم. لژیون سردار چه چیزی را به من یاد می‌دهد؟ آیا فقط به من یاد می‌دهد که بخشش مالی داشته باشم؟ نه، به من گذشت و بخشش در زندگی را یاد می‌دهد. اگر مسافرم خوب سفر نمی‌کند، حالش خوب نیست، او را بفهمم. ما یاد گرفتیم و فهمیدیم که اعتیاد یک بیماری است. اعتیاد برای آدمی نیست که بی‌غیرت باشد یا بی‌اراده باشد. پس باید بپذیریمش. وظیفه من الان سنگین‌تر است؛ به‌عنوان یک همسفر که در کنگره آموزش می‌بینم، باید با مسافرم خیلی بهتر از قبل از کنگره مدارا بکنم. این یعنی همان گذشت در لژیون سردار.

بخشش در لژیون سردار یعنی اینکه من خودم را دوست داشته باشم و برای خودم هم هزینه کنم. اگر چیزی را دوست دارم، آن را بخرم و برای بعد موکول نکنم. آقای مهندس می‌فرمودند که هیچ‌چیز را برای بعداً نگذارید و همان موقع انجامش بدهید. خودم را دوست داشته باشم. حالا که خدا خواسته و من به کنگره وصل شدم، من محکم به کنگره بچسبم، به ریسمان الهی چنگ بزنم و اجازه ندهم نیروهای بازدارنده من را احاطه کنند و از این مسیر و از این چرخه دور کنند؛ چون این به ضرر خودم است. پس لژیون سردار در اصل دارد من را بزرگ می‌کند.

دستاورد دیگر آقای مهندس، درمان سیگار و کاهش وزن است که در این دو مقوله یاد می‌گیریم از وابستگی جسمی عبور کنیم. لژیون سردار هم به من می‌گوید از وابستگی فکری و مالی عبور کن. وقتی توانستی از وابستگی جسمی عبور کنی، حتماً می‌توانی از وابستگی فکری و مالی هم عبور کنی و همان‌طور که درمان سیگار و کاهش وزن را از یک نقطه‌ای شروع کردی، حرکت کردی و تغییر کردی، در لژیون سردار هم باید آموزش ببینی و تمرین کنی برای ادامه‌دادن و تمرین کنی برای به‌دست‌آوردن جایگاه‌های خدمتی دیگر. امیدوارم که همهٔ ما بتوانیم قدردان و امانت‌داران خوبی برای دستاوردهای آقای مهندس باشیم و بکاریم، بسازیم و به یاد داشته باشیم که عزیزانی قرار است به این مکان بیایند که شاید ما آن‌ها را نشناسیم؛ همان‌طور که دیگران برای ما آمدند و گذاشتند و ما امروز داریم استفاده می‌کنیم. ان‌شاءالله که ما هم بتوانیم خوب قدم‌هایمان را برداریم و برای دیگران مفید باشیم.

تایپ: همسفر ناهید رهجوی راهنما همسفر فرشته (لژیون یکم)
عکاس: همسفر عسل رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون نهم)
ویرایش: همسفر پرستو رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون نهم) دبیر اول سایت
تنظیم و ارسال: همسفر شیوا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون نهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی زنجان