گذشت فراتر از بخشش؛ نگاهی به دستاوردهای آقای مهندس حسین دژاکام

سیزدهمین جلسه از دور پنجاه و چهارم از سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی پارک لاله با استادی راهنمای محترم مسافر محمد و نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر بهرام روز پنج‌شنبه ۱۴ آبان ماه ۱۴۰۵ با دستور جلسه《بزرگداشت آقای مهندس و دستاورد‌های علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)》راس ساعت ۶:۰۰ صبح آغاز به کار کرد.

سلام دوستان، محمد هستم یک مسافر.

از گروه مرزبانی، نگهبان و دبیر سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا بتوانم در این جایگاه خدمت کنم.

در مورد دستور جلسه بزرگداشت جناب مهندس و دستاوردهای ایشان، به نظر من اگر تا پایان عمر ما و حتی انسان‌هایی که هنوز به کنگره نیامده‌اند، همگی وارد کنگره شوند، باز هم دستاوردهای جناب مهندس حسین دژاکام به پایان نمی‌رسد. دلیلش این است که هر انسانی که وارد کنگره می‌شود و به درمان می‌رسد، زندگی‌اش تغییر می‌کند. منِ محمد، روزی با حال خراب وارد کنگره شدم؛ اما امروز حالم بهتر شده، زندگی‌ام به مسیر طبیعی بازگشته، وضعیت کاری و مالی‌ام تغییر کرده و بسیاری از مشکلات گذشته‌ام جبران شده است. بنابراین، من هم یکی از دستاوردهای جناب مهندس هستم و همین موضوع درباره تمام انسان‌هایی که در این مسیر به درمان می‌رسند، صدق می‌کند. این زنجیره همچنان ادامه دارد و در آینده نیز ادامه خواهد داشت.

می‌خواهم به خاطره‌ای از آموزش‌های آقای دکتر امین اشاره کنم. چند هفته پیش در همین پارک لاله، ایشان درباره تفاوت «بخشش» و «گذشت» صحبت کردند. مثالی که مطرح کردند این بود: وقتی نانی دارید، آن را می‌خورید و سیر می‌شوید و مقداری از آن باقی می‌ماند، اگر باقی‌مانده را به فرد نیازمندی بدهید، این بخشش است. اما اگر نان به اندازه‌ای باشد که خودتان را سیر نمی‌کند و با این حال آن را به فرد گرسنه‌ای بدهید، این گذشت است. پیش از آن تصور می‌کردم بخشش مهم‌تر از گذشت است، اما با شنیدن این مثال متوجه شدم گذشت زمانی معنا پیدا می‌کند که انسان از چیزی که خودش به آن نیاز دارد، چشم‌پوشی کند.

وقتی به زندگی خودم نگاه می‌کنم، به یاد سال‌های ۱۳۹۵ و ۱۳۹۶ می‌افتم؛ زمانی که با حدود ۵۰۰ تا ۶۰۰ میلیون تومان بدهی و شرایط روحی نامناسب وارد کنگره شدم. اگر همان روز به من می‌گفتند روزی درمان می‌شوی، وضعیت کاری و مالی‌ات تغییر می‌کند، به جایگاه پهلوانی می‌رسی، صاحب خانه می‌شوی و زندگی تازه‌ای را تجربه می‌کنی، حاضر بودم تمام وقت و توانم را در اختیار کنگره قرار بدهم. اما انسان گاهی فراموش می‌کند که چه مسیری را طی کرده و چه کسانی برای بازگشت او به زندگی تلاش کرده‌اند.

به نظر من، تفاوت انسان‌هایی مانند جناب مهندس در این است که تنها به فکر خودشان نیستند و برای زندگی و آینده دیگران نیز از خواسته‌های شخصی خود می‌گذرند. اگر خودمان را جای ایشان بگذاریم، بهتر می‌توانیم بزرگی این تصمیم را درک کنیم. جناب مهندس حدود چهل سال پیش از دانشگاه علم و صنعت مدرک مهندسی گرفتند و در مسیر فعالیت‌های صنعتی و تولیدی قرار داشتند. حتی در طراحی و تولید چشم الکترونیکی نیز توجه داشتند که از آسیب دیدن دست و پای کارگران در دستگاه‌ها جلوگیری شود. در راه‌اندازی کارخانه‌ها در مناطقی مانند سیرجان و سیستان نیز اشتغال‌زایی و بهبود شرایط زندگی مردم آن مناطق مورد توجه ایشان بود.

در همان دوران، با وجود فعالیت‌های صنعتی و موقعیت کاری، خودشان نیز با اعتیاد درگیر شدند. راه‌های مختلفی را برای رهایی از اعتیاد امتحان کردند، اما به نتیجه مطلوب نرسیدند. با روحیه جست‌وجوگری، مطالعه و تحقیق، مسئله اعتیاد را بررسی کردند و در نهایت به کشف روش درمانی DST رسیدند. حالا تصور کنید فردی که تجربه درمان را به دست آورده، می‌تواند به فعالیت‌های اقتصادی خود بازگردد، کارخانه‌اش را دوباره راه‌اندازی کند و به درآمد برسد؛ در عین حال برای افراد زیادی اشتغال ایجاد کند. اما جناب مهندس مسیر دیگری را انتخاب کردند و بخش بزرگی از زندگی و توان خود را صرف درمان انسان‌ها کردند.

در کتاب ۶۰ درجه، آقای دکتر امین از جناب مهندس با عنوان «آبروی ما» یاد می‌کنند و پاسخ جناب مهندس این است که درمان انسان‌ها به آبروی خانوادگی ایشان می‌ارزد. این نگاه نشان می‌دهد که برای ایشان، نجات و درمان انسان‌ها ارزشی فراتر از بسیاری از ملاحظات شخصی داشته است.

کنگره ۶۰ با یک یا دو نفر آغاز شد و به‌تدریج گسترش پیدا کرد تا امروز هزاران نفر بتوانند از آموزش‌ها و روش درمانی آن بهره‌مند شوند. جناب مهندس در این مسیر هزینه‌های زیادی را متحمل شدند و حتی تا سال ۱۳۸۸ بدهی‌های مالی مربوط به این حرکت را پرداخت می‌کردند. ایشان در آن سال آخرین چک و بدهی خود را در آکادمی پاره کردند و اعلام کردند که بدهی‌هایشان به پایان رسیده است. این مسیر، مسیری آسان و بدون هزینه نبوده است.

گاهی ما پس از چند ماه سفر اول، زمانی که حالمان بهتر می‌شود، به فکر بازگشت به کار و تقویت پایه‌های مالی خود می‌افتیم؛ موضوعی که کاملاً ضروری است و خود جناب مهندس نیز بر اهمیت خانواده و پایه‌های مالی تأکید دارند. اما نباید فراموش کنیم که خدمت در کنگره نیز مسئولیتی ارزشمند است. حتی در سفر دوم هم نباید تصور کنیم که با انجام یک خدمت، وظیفه‌مان تمام شده است. هرچه خدمت کنیم، باز هم جای خدمت وجود دارد.

جناب مهندس بارها درباره رابطه معنویات و مادیات صحبت کرده‌اند و فرموده‌اند: «معنویات، مادیات می‌آورد.» به اعتقاد من، زندگی ایشان نمونه‌ای از این موضوع است. محبت و احترامی که اعضای کنگره نسبت به ایشان دارند، نتیجه سال‌ها تلاش، خدمت و ازخودگذشتگی است. زمانی که می‌توانستند به فعالیت اقتصادی خود بازگردند و زندگی شخصی‌شان را در اولویت قرار دهند، تصمیم گرفتند برای یافتن راهی که دیگر انسان‌ها نیز بتوانند از آن استفاده کنند، تلاش کنند.

خاطره دیگری که از آقای حامد، دستیار جناب مهندس، شنیدم نیز برایم قابل تأمل بود. ایشان نقل می‌کردند که در موقعیتی، خانم کماندار درباره انجام کاری برای خانواده با جناب مهندس صحبت کرده بودند، اما پاسخ ایشان این بود که اولویت با کنگره و بچه‌های کنگره است. این روایت برای من نشان‌دهنده عمق مسئولیتی است که جناب مهندس در برابر اعضای کنگره احساس می‌کردند.

به نظر من، انسان بخشنده زیاد است، اما کسی که از خواسته‌ها و منافع شخصی خود برای دیگران بگذرد، کمتر پیدا می‌شود. گذشت، مرتبه‌ای فراتر از بخشش است و جناب مهندس در مسیر زندگی خود نمونه‌ای از این نوع نگاه بوده‌اند.

امیدوارم همه ما بتوانیم به سهم خودمان بخشش و گذشت را تجربه کنیم و راهی را که آغاز کرده‌ایم، با قدرت و انرژی ادامه دهیم. همان‌طور که آقای دکتر امین در جلسات اخیر اشاره کرده‌اند، خوشحالی جناب مهندس در خدمت کردن ما به انسان‌هاست؛ اینکه یک سفر اولی مسیر درمانش را درست طی کند و یک سفر دومی نیز در سفر خود مسئولانه و درست حرکت کند. مهم این است که آموزش‌ها را در عمل به کار بگیریم و مسیر را با جدیت ادامه دهیم.

ان‌شاءالله همه ما در مسیر مستقیم حرکت کنیم و بتوانیم ادامه‌دهنده راهی باشیم که با تلاش و ازخودگذشتگی آغاز شده است.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.

و در انتهای جلسه, لژیونهای زیر تشکیل گردیدند.

لژیون درمان سیگار با راهنمایی راهنمای محترم مسافر علی

لژیون تغذیه سالم به روش دژاکام با راهنمایی راهنمای محترم مسافر ماهان

و گروه های ورزشی زیر به فعالیت پرداختند:

عکس، ضبط و تایپ: مسافر محمد از نمایندگی شاد‌آباد

بارگذاری: مسافر وحید از نمایندگی لوئی پاستور

تهیه شده در گروه مرزبانی سایت پارک لاله