English Version
This Site Is Available In English

انسان باید با خواست خویش مسیر بزرگی را بسازد.

انسان باید با خواست خویش مسیر بزرگی را بسازد.

جلسه هفتم از دور بیست و هفتم کارگاه های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی پاکدشت با استادی راهنما محترم مسافر کاظم نگهبانی مسافر ابراهیم و دبیری مسافر مجتبی با دستور جلسه (بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان مقالات تخصصی درمان سیگار و کاهش وزن ) چهارشنبه 13 آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد :

سلام دوستان، کاظم هستم یک مسافر.
از نگهبان جلسه، آقا ابراهیم و دبیر محترم جلسه، سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا یک بار دیگر جایگاه استادی را تجربه کنم. همچنین از ایجنت محترم، گروه مرزبانی و تمام خدمتگزاران نمایندگی پاکدشت، به‌ویژه عزیزانی که روزهای شنبه در جلسات عمومی برای آماده‌سازی و طبخ غذا زحمت می‌کشند تا جلسه ی پر باری داشته باشیم ، تشکر و قدردانی می‌کنم. امیدوارم تمام این خدمت‌ها به نیرویی مثبت و نوری زندگی‌شان تبدیل شود. اما درباره دستور جلسه، باید بگویم وقتی به این موضوع فکر می‌کنیم، متوجه می‌شویم که انسان‌های بزرگ شایسته بزرگداشت هستند.

برای برداشت و درک بهتر از دستور جلسه، با خودم فکر می‌کردم چه مطلبی می‌توانم بیان کنم، که چگونه می‌توانیم کاری کنیم که بزرگداشت آقای مهندس همیشه در دل و اندیشه ما زنده بماند. پس از کمی تأمل به این نتیجه رسیدم که هرکدام از ما عضوی از کنگره ۶۰ هستیم و متناسب با مدت سفر و سهمی که در این مجموعه داریم درحال تجربه ی جایگاه های متفاوتی هستیم. به نظر من، بزرگداشت یک انسان بزرگ فقط به بیان سخنان زیبا و یادآوری نام او نیست؛ بلکه به معنای ادامه دادن راه و دنبال کردن مسیری است که او ترسیم کرده است. ما پیروان آقای مهندس هستیم و هرکدام به اندازه سهم خودمان می‌توانیم در زنده نگه داشتن این مسیر نقش داشته باشیم اگر در عملکرد خودمان، در درمان اعتیاد و در مسیر خدمت، درست حرکت کنیم، به نظر من این بالاترین نوع سپاسگزاری در حق خودمان است.
مدتی به این موضوع فکر می‌کردم که دستاورد اصلی آقای مهندس چیست؟ به یاد صحبت‌های دکتر امین افتادم که در یکی از سی دی هایشان اشاره می‌کردند اگر تمام دستاوردهای آقای مهندس را کنار هم قرار دهیم، حاصل آن کنگره ۶۰، یعنی جمعیت احیای انسانی کنگره ۶۰ است. هرکسی از زاویه نگاه خودش به این موضوع می‌پردازد، اما من با نگاهی به گذشته خودم و مقایسه آن با شرایط امروز، به یک نتیجه رسیدم. زمانی که مصرف‌کننده بودم، حدود بیست تا بیست‌وپنج سال در مسیر تخریب حرکت کرده بودم. اتفاقات ناگواری را تجربه کردم و برای حل مشکل خودم به مکان‌های مختلفی مراجعه کردم و نزد پزشکان متعددی رفتم. افراد زیادی ادعا می‌کردند که می‌توانند مشکل مرا حل کنند، اما هیچ‌کدام نتوانستند آن نتیجه‌ای را که به دنبالش بودم برایم فراهم کنند.

اما در کنگره ۶۰ چه اتفاقی افتاد؟
یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای آقای مهندس، بیدار کردن انسان و جهت دادن به افکار و اندیشه اوست. ایشان فقط راه درمان جسم را نشان ندادند، بلکه با آموزش‌های جهان‌بینی و متونی که در کنگره وجود دارد، نگاه انسان را نسبت به خودش، زندگی و پیرامونش تغییر دادند.
در کجای دنیا می‌توان مجموعه‌ای از این آموزش‌ها و ابزارهای شناخت را پیدا کرد که بتواند به انسانی که سال‌ها در مسیر تخریب حرکت کرده است، کمک کند تا دوباره بیدار شود و زندگی خود را از نو بسازد؟ به اعتقاد من، بزرگ‌ترین دستاورد آقای مهندس این است که یک مصرف‌کننده به درمان می‌رسد، حالش خوب می‌شود، اندیشه‌اش تغییر می‌کند و دوباره به زندگی بازمی‌گردد. گاهی در جلسات کنگره درباره درمان اعتیاد صحبت می‌شود و ممکن است این موضوع آن‌قدر برای ما عادی شده باشد که تصور کنیم حل مسئله اعتیاد کار ساده‌ای است؛ اما اگر به شرایط جامعه نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که اعتیاد چه آسیب‌های گسترده‌ای به خود فرد، خانواده و اطرافیان او وارد می‌کند. بنابراین، چه دستاوردی بزرگ‌تر از این‌که انسانی که درگیر این مشکل بوده، بتواند به درمان قطعی برسد و زندگی سالمی را تجربه کند؟
هرکدام از ما اگر شرایط دوران مصرف خودمان را با وضعیت امروزمان مقایسه کنیم، به‌خوبی متوجه این بیداری و تغییر خواهیم شد. موضوع دیگری که دوست دارم به آن اشاره کنم، مسئله باقی گذاشتن اثر و دنبال کردن یک مسیر درست در زندگی است. روزی یکی از دوستان به من می‌گفت: «نگاه کن، دنیا و روزگار به شکلی است که هیچ‌کدام از ما برای همیشه در این دنیا نمی‌مانیم؛ اما مهم این است که از خودمان چه اثری به جا می‌گذاریم.»

تلاش برای ادامه مسیر و رسیدن به جایگاه جدید. 

انسان یا باید خودش مسیر بزرگی را بسازد یا دست‌کم راه یک انسان بزرگ را دنبال کند. اگر هنوز به آن جایگاه نرسیده‌ایم که خودمان راهی بزرگ را ایجاد کنیم، می‌توانیم مسیر انسان‌های بزرگی را دنبال کنیم که پیش از ما این راه را شناخته و ترسیم کرده‌اند.. در جامعه بسیاری از افراد سرگردان هستند امابرای ما اعضای کنگره ۶۰، مسیر روشن است. آقای مهندس راهی را ترسیم کرده‌اند و ما می‌توانیم با آموزش گرفتن و حرکت در این مسیر، از سرگردانی و بلاتکلیفی فاصله بگیریم. البته دنبال کردن این مسیر فقط با حرف زدن امکان‌پذیر نیست. کنگره ۶۰ یک سیستم آموزشی و عملیاتی است و با حرف‌های زیبا و ادعا کردن پیشرفت نمی‌کند. آنچه باعث حرکت و پویایی این مجموعه می‌شود، عملکرد درست اعضا و خدمتگزاران آن است.

در پایان، این را از صمیم قلب میگم که همیشه از آقای مهندس، خانواده محترم ایشان و تمام عزیزانی که در کنگره ۶۰ خدمت می‌کنند و در چرخش این مجموعه نقش دارند، صمیمانه سپاسگزارم. امیدوارم بتوانیم در مسیری که انتخاب کرده‌ایم، عملکرد درستی داشته باشیم، آموزش‌ها را به مرحله عمل برسانیم و در جایگاه‌هایی که تجربه می‌کنیم، خدمتگزاران شایسته‌ای باشیم.چون سیستم کنگره به گونه ای است که در صورت نداشتن عملکرد، حرکت در آن امکان پذیر نیست.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، از همه شما سپاسگزارم.

تایپ: مسافر رمضان لژیون11 ، مسافر مرتضی لژیون2

پروژکتور: مسافر حسین لژیون6

عکس: مسافر مرتضی لژیون2

ویراستاری و بارگذاری: مسافر احمد لژیون9

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .