سایه علم مهندس، میراثی ارزشمند برای رهایی از تاریکی

یازدهمین جلسه از دور نود و سوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی آکادمی، با استادی مسافر کوروش، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر جلال، با دستور جلسه "بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان، مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن" سیزدهم آبان‌ ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، کوروش هستم یک مسافر. از ایجنت و مرزبانان و نگهبان جلسه بابت فرصت خدمتگزاری تشکر می‌کنم. از آقا مهدی پورموسای عزیز نیز قدردانی می‌کنم که مسیر و روش کنگره را به بهترین شکل برای رهایی و درمان به من نشان دادند. خدا را شکر می‌کنم که در جمع شما عزیزان حضور دارم.
من به‌عنوان عضوی کوچک از کنگره که حدود سه سال از حضورم در اینجا می‌گذرد و طعم رهایی را می‌چشم، مانند بسیاری از قدیمی‌های کنگره و دیده‌بان‌ها، درباره مقالات علمی آقای مهندس تنها در جلسات شنیده‌ام. درباره بسیاری از مسائل، در ادامه خواهم گفت که انسان گاهی تصور نمی‌کند با آن‌ها درگیر شود؛ اما خوشبختانه در کنگره به‌طور ناخودآگاه سفره‌ای برایمان گسترده شده است که خیالمان را از بابت بسیاری از مسائل زندگی آسوده می‌کند. مسائلی که برای شخص من غیرقابل‌حل به نظر می‌رسید، به لطف خداوند شامل حالم شد و در مسیر زندگی به من نشان داده شد. اینکه من این فرصت را دودستی حفظ کنم یا خیر، به خودم بستگی دارد.
درباره درگذشت آقای مهندس، دوست دارم از این بُعد نظر شخصی خودم را بیان کنم؛ البته همه ما نظرات شخصی داریم، اما باید این موضوع را در راستای آموزش‌هایمان در کنگره بررسی کنیم. به نظر من، درباره آقای مهندس، عبارتی که دکتر امین نیز از آن استفاده می‌کنند، یعنی «توفّی» به معنای «به‌طور کامل دریافت‌شده از این جهان»، نکته بسیار جالبی است. من اغلب به این موضوع فکر می‌کنم که آیا کسی که سالیان سال اطلاعاتی را کسب کرده و مطالبی را آموخته است، با مرگ همه‌چیز برایش تمام می‌شود؟ به نظر من که این‌گونه نیست.
چرا این را می‌گویم؟ من درباره کودکانی که جدیداً به دنیا می‌آیند ـ نمی‌گویم به‌طور کامل ـ اما زمانی این موضوع برایم یک چالش فکری بود و جست‌وجو می‌کردم که چرا برخی از این کودکان وقتی به دنیا می‌آیند، مدل خودروها را به‌خوبی می‌شناسند، یکی فیزیک می‌داند و دیگری به‌سرعت به موسیقی گرایش پیدا می‌کند. می‌دیدم که پدر و مادر آن‌ها نیز ژن عجیب‌وغریبی ندارند که به این فرزندان منتقل شده باشد؛ یعنی آن‌ها قابلیت‌های خاص خودشان را نسبت به دهه خود دارند. شاید تصورم این بود که واقعاً برخی اطلاعات به یک آرشیو کلی منتقل می‌شود و دوباره در وجود برخی افراد به روی زمین بازمی‌گردد و شاید در مسیر زندگی من قرار می‌گیرد. به نظرم این درخت تنومند کنگره که از آقای مهندس به جا مانده، بسیار کامل است و من تنها از میوه‌های آن استفاده می‌کنم.
خودم نمی‌دانم چه کار خوبی در زندگی‌ام انجام داده‌ام که این مسیر پیش رویم قرار گرفت. البته سال‌ها پیش که تنها مصرف اندکی مواد مخدر داشتم، یکی از دوستانم این مسیر را به من پیشنهاد داد و گفت: «بیا به جایی برویم که تریاک را تکه‌تکه و کم می‌کنند (تیپر می‌کنند) تا آن را کنار بگذاریم.» در آن زمان، این مسیر به نظرم ناشدنی آمد؛ تا اینکه پس از گذشت هشت یا نه سال، در تاریکی بسیار عمیقی، خودم خواستم و آمدم. دیدم واقعاً چقدر عجیب است.
زمانی به جایی رفته بودیم و ماده مخدر «مجیک ماشروم» مصرف کرده بودیم. من بیماری‌ای داشتم که در آن زمان علائمش تازه ظاهر شده بود. وقتی آقای مهندس در جلسه‌ای درباره «کولیت اولسراتیو» صحبت می‌کردند، با خود می‌گفتم: «خدایا، یک بنده‌خدایی که روده‌اش زخم است، چقدر عجیب است! چگونه ممکن است روده انسان زخم شود؟» غافل از اینکه خودم درگیر این بیماری بودم و علائم خفیف آن را داشتم، اما سرسری از کنار این موضوع رد می‌شدم.
برایم بسیار عجیب بود که یکی از موضوعاتی که آقای مهندس مقالات علمی آن را در دانشگاه‌های بسیار بزرگ دنیا ارائه کرده‌اند، همین بیماری «کولیت اولسراتیو» است. هنگامی که متوجه شدم درگیر این بیماری هستم و از طریق تأمین اجتماعی پیگیر آن شدم، دیدم که این عارضه در فهرست بیماری‌های صعب‌العلاج قرار دارد. آن‌ها بسته‌های حمایتی به بیماران می‌دهند تا بتوانند برخی داروها را تهیه کنند؛ اما آقای مهندس روی این مسائل به‌طور حیاتی تمرکز داشتند که واقعاً چرا یک بیماری باید صعب‌العلاج تلقی شود.
خدا را شکر می‌کنم که پس از رسیدن به نقطه امن در درمان اعتیادم که در زندگی به من هدیه داده شد، این موضوع و همچنین درمان سیگار نیز فراهم شد. نمی‌دانم چرا وقتم تا این حد سریع گذشت و کمی هول شدم. به نظرم درباره دستاوردهای آقای مهندس ساعت‌ها می‌توان زمان گذاشت و صحبت کرد؛ اما نکته مهم این است که من با این میراث چه می‌کنم؟
من دوره مرزبانی را گذرانده‌ام و می‌خواهم به عزیزانی که شاید آقای مهندس را کمتر دیده‌اند بگویم که صرفِ دیدن آقای مهندس، امتیاز مثبتی نیست که بخواهم مدام به آن افتخار کنم. به نظر من، دیدن واقعی آقای مهندس یعنی گوش دادن به سی‌دی‌های ایشان و عمل کردن به آموزش‌هایی که در آن‌ها بیان کرده‌اند؛ دیدن آقای مهندس یعنی این، نه اینکه صرفاً سه روز در هفته ایشان را از نزدیک دیده باشم و برایم مایه افتخار باشد. اصلاً این‌گونه نیست. به نظر من از این پس، مسیر کنگره به شکل بسیار قدرتمندی ادامه دارد و امیدوارم این بلیت الهی را دودستی حفظ کنیم. شخصاً معتقدم رفتن و برگشتن، کار را بسیار دشوار می‌کند؛ بنابراین باید این امتیاز مثبتی را که خداوند به من عطا کرده است دودستی حفظ کنم و درمان اعتیادم را یک بار برای همیشه به سرانجام برسانم.
همان‌طور که اشاره کردم، گاهی از کودکی در برخی افراد تمایل به مواد مخدر دیده می‌شود. ما یک بار درمان را انجام می‌دهیم و به نظرم در زندگی بعدی، این لطفی است که به نسل آینده هدیه داده‌ایم تا من به‌عنوان یک فرد معتاد از این دنیا نروم و در کنار خانواده‌ام زندگی سالمی داشته باشم.
از آنجا که وقتم رو به اتمام است می‌خواهم به نکته‌ای اشاره کنم. خوب است که در این شرایط اقتصادی، من که این‌همه پول صرف خرید مواد می‌کردم، صبح‌به‌صبح با ماشین‌حساب حساب‌وکتاب کنم؛ البته این کمترین چیزی است که کنگره به من داده است. من با همان مصرف بسیار اندکی که هنگام ورود به کنگره داشتم و آن را منظم کرده بودم، روزانه حدود دو تا سه میلیون تومان هزینه مصرفم می‌شد. اکنون آن مبلغ، صرف فرزندم و اگر متأهل باشم صرف خودم و خانواده‌ام می‌شود. وقتی دودوتا چهارتا کردم، دیدم واقعاً مبلغی حدود چهار الی پنج میلیارد تومان فقط بابت درمان مواد مخدر و سیگارم صرفه‌جویی شده است؛ در کنار درمان این بیماری که برایم صعب‌العلاج بود و اصلاً نمی‌توان روی آن قیمتی گذاشت. آقای مهندس این هدایا را به من و خانواده‌ام بخشیده‌اند. خدا را شکر می‌کنم و سپاسگزارم که به سخنان من گوش دادید.

تایپ: مسافر امید لژیون دوم

عکس: مسافر محمدحسین 

تنظیم خبر: مسافر حمید لژیون دوم