علم و دانش پیچیده نیست؛ هر چیزی کلیدی دارد. اگر کلیدها را پیدا کنیم، آن‌گاه می‌توانیم کارهای ارزشمندی انجام بدهیم. در این مسیر، کسانی‌که آموزش درستی دیده‌اند، با تلاش و پژوهش خود به علم و دانش افزوده‌اند و می‌توانند با انجام آزمایش‌های درست، کارهای بسیار عظیمی را انجام دهند. زمانی می‌توانیم وارد بحث یا گفت‌وگوی دیگران شویم که از ما نظرخواهی شده باشد. باید یاد بگیریم در موضوعاتی که به ما ارتباطی ندارند، مداخله نکنیم. دخالت کردن در بحث دیگران، ناشی از کم‌دانشی و ناآگاهی ما است. ما نباید بدون درخواست دیگران اظهار فضل کنیم. علم و دانش پیچیده نیست؛ هر چیزی کلیدی دارد. برای باز کردن هر دری، حتماً باید کلید مربوط به همان در را داشته باشیم. متأسفانه، امروزه قفل‌سازان زیادی وجود دارند، اما کلیدسازان بسیار اندک هستند. قفل در این‌جا به معنای بندهایی است که ما در طول روز و در مسیر زندگی به دست‌وپای خود می‌بندیم. وقتی می‌گوییم «علم چیز پیچیده‌ای نیست و هر چیزی کلیدی دارد»، منظورمان دانستن و شناختن است. این علم فقط به علوم مولکولی، اتمی و سلولی محدود نمی‌شود، بلکه علم زندگی را نیز در بر می‌گیرد.
هر قفلی یک کلید و یک فاعل دارد. فاعل یعنی کسی که قفل را باز می‌کند. قفل وجود دارد و من هم هستم، اما کلید در اختیار من نیست؛ پس باید جست‌وجو کنم تا کلید را پیدا کنم. کلید همیشه آماده و در دسترس نیست. برای باز کردن هر قفل، پیش از هر اقدامی باید بدانیم هدف ما چیست و دقیقاً چه چیزی را می‌خواهیم؛ همچنین باید صورت‌مسئله را به‌گونه‌ای مطرح کنیم که هم معلوم و هم مجهول آن مشخص باشد. گاهی صورت‌مسئله را به شکلی مطرح می‌کنیم که اساساً قابل حل نیست. این موضوع ممکن است برای هر کسی اتفاق بیفتد؛ حتی انسان‌های بزرگ نیز گاهی صورت‌مسئله را به‌اشتباه مطرح می‌کنند. در گذشته گفته می‌شد که اعتیاد درمان ندارد. صورت‌مسئله اشتباه این بود که فرد مصرف‌کننده مقداری سم در بدن خود دارد و اگر آن سم را از بدنش خارج کنیم، بهبود پیدا می‌کند. این نوع نگاه به اعتیاد، می‌توانست در سطح جهانی مطرح شود؛ اما صورت‌مسئله باید به‌گونه‌ای تعریف شود که قابلیت حل داشته باشد. هیچ‌کس نمی‌تواند مسئله‌ای را که از اساس و بنیان به‌اشتباه مطرح شده است، به‌درستی حل کند. وقتی می‌گوییم اعتیاد یک بیماری مرموز، لاعلاج و پیش‌رونده است، در واقع آن را به‌گونه‌ای تعریف کرده‌ایم که گویی راه‌حلی برای آن وجود ندارد و استخوان لای زخم باقی می‌ماند.
بنابراین، هر زمان که می‌خواهیم مسئله‌ای را مطرح کنیم، ابتدا باید اطلاعات لازم را جمع‌آوری کنیم و سپس با شناخت کافی، صورت‌مسئله را به‌درستی تعریف کنیم.راجع‌به هر موضوعی که می‌خواهیم تحقیق کنیم، ابتدا باید اطلاعات لازم را جمع‌آوری کنیم. پس از جمع‌آوری اطلاعات، باید موضوع را آسیب‌شناسی کنیم. در واقع، برای انجام هر کاری لازم است آسیب‌شناسی صورت بگیرد؛ یعنی مشکلات را شناسایی کنیم، ببینیم از چه قسمت‌هایی آسیب می‌بینیم و عمق مشکل تا چه اندازه است. در مورد صورت‌مسئله اعتیاد نیز ابتدا باید اطلاعات جمع‌آوری کنیم و سپس به آسیب‌شناسی بپردازیم تا مشخص شود آسیب از کجا وارد می‌شود. پس از بررسی و انجام تمام این مراحل، باید «نقشه راه» را ترسیم کنیم. زمانی که همه این مراحل به‌درستی انجام شد، مرحله بعدی، یعنی «اجرا»، آغاز می‌شود. در هر یک از این مراحل، اگر کار را به‌درستی انجام ندهیم، دچار مشکل می‌شویم و شکست می‌خوریم.
در مورد اعتیاد، اگر صورت‌مسئله مشکل داشته باشد، قطعاً نقشه راه و مرحله اجرا نیز با مشکل مواجه خواهند شد. صورت‌مسئله اعتیاد در سطح جهانی به‌اشتباه مطرح شده است؛ بنابراین، هر نقشه و برنامه اجرایی که بر مبنای آن شکل گرفته باشد نیز اشتباه خواهد بود؛ زیرا این صورت‌مسئله بر اساس سم بودن مواد مخدر مطرح شده است. اولین اقدامی که در کنگره۶۰ انجام شد، روشن کردن صورت‌مسئله اعتیاد بود. در واقع، اولین خشت این صورت‌مسئله، در قالب مقاله‌ای توسط مهندس دژاکام در سیستان و بلوچستان ارائه شد و درباره آن سخنرانی صورت گرفت. این اتفاق در سال ۱۳۷۸ رخ داد. زمانی‌که صورت‌مسئله به‌درستی مشخص شد، پروتکل درمان نیز شکل گرفت، تمام برنامه‌ریزی‌ها انجام شد و پس از مشخص‌شدن مراحل، نوبت به اجرا می‌رسد. اگر صورت‌مسئله درست باشد و نقشه راه نیز به‌درستی ترسیم شده باشد، اما در مرحله اجرا مشکل داشته باشیم، باز هم با شکست مواجه خواهیم شد.
در مسئله اعتیاد، فقط یک کلمه وجود دارد: تعریف اعتیاد مساوی است با جایگزینی. پس وقتی ما در کنگره، کلید را پیدا کردیم، توانستیم کار ارزشمندی را انجام دهیم. در این مسیر، اگر آموزش درستی دیده باشیم، مطالب را به‌درستی آموخته باشیم و با تلاش و پژوهش، به علم و دانش خود اضافه کرده باشیم، می‌توانیم با انجام آزمایش‌های درست، کارهای عظیم و بزرگی انجام دهیم. اگر در مسیری که به‌درستی آموزش دیده‌ایم، با تلاش و کوشش به تحقیق و پژوهش نیز بپردازیم، می‌توانیم به جایگاه‌ها و دستاوردهای بزرگی برسیم. خداوند نیز همین را می‌خواهد؛ خداوند می‌خواهد انسان‌ها به علم و دانش مسلح شوند، از مجهول به معلوم برسند و از نیستی به هستی حرکت کنند. ما در آینده به متخصصان نیاز داریم. اگر آکادمی بزرگی ایجاد کنیم، می‌توانیم انسان‌ها را در مسیر خدمت به علم، دانش و عمل سوق دهیم. برخی از انسان‌ها در گذشته حضور داشته‌اند و خدمت کرده‌اند، اما اکنون دیگر در میان ما نیستند و جای خود را به متخصصان جدید داده‌اند. باید بدانیم که الهامات نیز در مسیر تکامل، ما را یاری می‌کنند.
منبع: سی‌دی آسیب‌شناسی
نویسنده: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر خدیجه رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: همسفر خدیجه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون ششم) دبیر اول سایت
همسفران نمایندگی وحید
- تعداد بازدید از این مطلب :
179