دل‌نوشته

گاهی باورکردن بعضی اتفاق‌ها خیلی سخت است. هنوز نمی‌دانم چطور باید با نبودن مردی کنار بیایم که نامش برای من یادآور امید، عشق، آموزش و دوباره برخاستن است. آقای مهندس دژاکام شاید هیچ‌وقت نتوانم آن طور که شایسته شما هست از زحمات و تأثیر بزرگی که در زندگی انسان‌ها گذاشته‌اید، بنویسم. شما برای خیلی از ما فقط یک بنیان‌گذار نبودید، شما به ما یاد دادید که هیچ انسانی تمام شده نیست، هیچ تاریکی همیشگی نیست و همیشه می‌شود از نو شروع کرد.

چه بسیار انسان‌هایی که با اندیشه و تلاش شما دوباره طعم زندگی را چشیدند، خانواده‌هایی که دوباره به آرامش رسیدند و دل هایی که بعد از سال‌ها ناامیدی به آینده امیدوار شدند. شاید دیگر صدای شما را نشنویم؛ اما باور دارم هر بار که در کنگره چراغی روشن می‌شود، هر بار که مسافری به رهایی می‌رسد و هر بار که انسانی دست انسان دیگر را می‌گیرد، گوشه‌ای از وجود شما زنده است. نمی‌دانم چطور باید از کسی خداحافظی کنم که اثر حضورش در زندگی این همه انسان باقی مانده است.

آقای مهندس دژاکام رفتنتان غمی بزرگ است؛ اما راهی که نشانمان دادید، چراغ راه ما خواهد ماند. بعضی آدم‌ها نمی‌میرند؛ بلکه در جان و اندیشه کسانی که زندگی‌شان را تغییر داده‌اند، برای همیشه زنده می‌ماند. اگر امروز در این خانواده بزرگ کنار هم ایستاده‌ایم، اگر معنای محبت، خدمت، مسئولیت و رهایی را بهتر می‌فهمیم، مدیون اندیشه و زحمات بی‌دریغ شما هستیم. چه سخت است، نبودن کسی که بودنش برای خیلی‌ها تکیه‌گاه بود. بعضی داغ‌ها فقط روی دل نمی‌شینند؛ بلکه در تمام لحظات زندگی همراه انسان می‌مانند. نامتان برای همیشه در قلب خانواده کنگره ۶۰ زنده خواهد ماند. روحش شاد و یادش گرامی.

نویسنده: همسفر راضیه رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بیهقی سبزوار