دل‌نوشته

در سوگ مردی که چراغی روشن کرد، می‌نویسم. رفتن مهندس دژاکام، تنها رفتن یک انسان نیست؛ بلکه رفتن مردی است که سال‌ها با عشق، ایمان و خدمت، چراغی در مسیر زندگی انسان‌های بسیاری روشن کرد. او به ما آموخت که هیچ انسانی از مسیر بازگشت دور نیست و محبت می‌تواند آغازگر رهایی باشد و خدمت، زیباترین شکل عشق به انسان‌هاست. شاید امروز جای قدم‌هایش در میان ما خالی باشد؛ اما اندیشه، آموزش و محبت او همچنان در دل کسانی که راهش را ادامه می‌دهند، زنده خواهد ماند. نام مردان بزرگ با رفتنشان تمام نمی‌شود؛ بلکه در قلب‌ها، در خاطره‌ها و در زندگی انسان‌هایی که به واسطه آنان دوباره امید را پیدا کردنده‌اند، آغاز می‌شود.

رفتید و جایتان میان ما خالیست؛ اما چراغی که افروختید، هنوز روشن است. شما رفتید؛ ولی راهتان ادامه دارد؛ زیرا عشق، با رفتن انسان‌ها نمی‌میرد. هر جا که دستی به مهر گرفته می‌شود، هر جا که امیدی دوباره جوانه می‌زند، هر جا که انسانی به سوی رهایی قدم برمی‌دارد، ردی از شما در آنجاست. نامتان بماند، راهتان بماند و چراغی که افروخته‌اید، تا همیشه روشن بماند. استاد عزیزم برای تمام آنچه به ما آموختی، برای تمام امیدی که بخشیدی، برای تمام انسان‌هایی که به سوی روشنایی هدایت کردی، از شما ممنونیم.

نویسنده: همسفر ام‌البنین رهجوی راهنما همسفر حانیه (لژیون ششم)
ارسال: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی بیهقی سبزوار