کیفیت مهم است، کمیت اصلاً مهم نیست.

"بنام قدرت مطلق"

جلسه اول از دورهفتم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی لواسان با استادی  مسافر عباس و نگهبانی مسافر شاهین و دبیری مسافر بهنام با دستور جلسه ی « بزرگداشت  آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان ( مقالات تخصصی ، درمان سیگار و کاهش وزن) »دوشنبه ۱۱آبان  ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان عباس هستم یک مسافر
با نام و بی نام او بیا تا شروع کنیم در امتداد شب نشینیم و طلوع کنیم با خدا شروع کنیم تا با شیاطین به پایان نرسانیم بیا سقف را سخت بشکافیم و طرحی نو براندازیم سفری در پیش گرفته ایم و بار بسته ایم برای رفتن نزد حضرت دوست گیرم میسر نیست مگر در کنار شما دوستان
سایه ای رفت از سر ما

قبل از هر چیز، تشکر می‌کنم از آقا شاهین، آقا بهنام، آقا ایمان عزیز و آقا بهروز عزیز که این اجازه را به من دادند بیایم اینجا خدمت کنم. من اولین دفعه است که اینجا استاد می‌شوم. البته قبلاً هم نشسته بودم، ولی جدیداً اولین بار است. حالا اگر یک وقت تپقی زدم، زیاد به دل نگیرید.

قبل از هر چیز باید به همه عزیزان تسلیت بگویم، چون کسی را از دست دادیم که واقعاً انسان بزرگی بود. مخصوصاً در این دوره‌وزمانه که واقعاً کسی به کسی نیست و همه به فکر کار خودشان هستند، یک شخصی پیدا می‌شود و می‌آید، یک بخششی انجام می‌دهد که ما را واقعاً از آن زندگی خفت‌بار نجات می‌دهد.

من خودم را بگویم؛ من آدمی بودم که روزی پنجاه گرم داروی گیاهی می‌خوردم. وقتی آمدم کنگره، گفتند که باید بروی تریاک مصرف کنی و شربت جوابت را نمی‌دهد. خلاصه، با هر زحمتی بود، رها شدم.

وقتی رها شدم، هفته‌ای دو دفعه می‌رفتم پیش مهندس. ایشان اسم من را می‌شناخت و خیلی هم تحویل می‌گرفت. خداییش، تا اینکه روز آخر که در پارک بود، من و آقا دانیال رفتیم برای رهایی از سیگار. من را دید و گفت: «خیلی کم‌پیدایی!» گفتم: «آقا، هستیم، می‌آییم پیشتان.» گفت: «نه، من سیمرغ ندیدمت!» حالا ببین هوش و ذکاوت چیست! اکثر بچه‌ها را به اسم می‌شناخت.

من وقتی شنیدم که آن روز به رحمت خدا رفت، واقعاً حالم خیلی بد شد؛ خیلی بد شد. پدرم فوت کرد، این‌قدر ناراحت نشده بودم. خدا ان‌شاءالله، البته آمرزیده است؛ مطمئن باشید که آمرزیده است.
آقا مهندس در سی‌دی آخر یک جورهایی صحبت می‌کند که انگار آخرین وصیت‌نامه‌اش است. گفت: «بشریت در سه چیز ماندگار شد: یکی اعتیاد، یکی چاقی و یکی سرطان.» اعتیاد و چاقی را ما درمان کردیم. مهندس گفتند هفتاد سال بود که کسی نتوانسته بود به اعتیاد نزدیک شود. یعنی با راهکارهای غلط نتوانستند کسی را به رهایی یا درمان برسانند. یا قرص به او می‌دادند.

من خودم آن موقع‌ها، خب، چیزی نبود دیگر؛ واقعاً باید با قرص و دکتر و این چیزها ترک می‌کردیم. رفتیم جشنواره، به ما کلونازپام دادند. من و داداشم خوردیم. یک هفته بعد به خانمم گفتم: «عید فطر هنوز فکر نکنم آمده باشد!» گفت: «بابا، خدا پدرت را بیامرزد، چهارشنبه عید فطر تمام شد!»

این قرص بیهوشت می‌کرد؛ یعنی مغزت را تعطیل می‌کرد. بعد از یک ماه هم دوباره همان داستان قبلی‌مان تکرار شد.

خب، خیلی تلاش کرده بودم که بتوانم رها بشوم و دیگر این کار را انجام ندهم. ولی بعد از چهار، پنج سالی که کنگره بودم، رفتم پیش مهندس. یعنی با محمدآقا صداقت رفتیم پیش ایشان. گفتم: «آقا، یک مریضی دارم، این‌جوری...» داستان را تعریف کردم. به من گفت: «فقط باید سفر کنی.» گفتم: «آقا، پنج سال است که رهایی دارم!» گفت: «کیفیت مهم است، کمیت اصلاً مهم نیست. فقط هم می‌روی پیش آقای زرکش.»

بعد از آن رهایی هم باز یک اتفاقی برایم افتاد. از یک ارتفاع افتادم که دوباره مجبور شدم بروم سمت مواد. هفت، هشت سالی هم دوباره مواد زدم تا اینکه می‌گویند خدا آدمی را دوست دارد. من را که خیلی دوست داشت! دوباره آمدیم این شعبه.

یعنی حاضرم این پله‌ها را دانه‌دانه ببوسم و کف این سالن را ببوسم. نجاتم داد! جدا از اینکه از مواد نجاتم داد، از سیگار هم رها شدم. یعنی پنجاه سال بود سیگار می‌کشیدم؛ از سیزده‌سالگی سیگار می‌کشیدم. یک روز هم نبود که سیگار نکشم.

بعد از رهایی، قرص خواب را هم که هر شب دو تا می‌خوردم، کنار گذاشتم. یعنی واقعاً سپاسگزار خداوند هستم. الان راحت می‌خوابم و صبح راحت بلند می‌شوم. یعنی سر ساعت پنج اعلام سفر می‌کنم و در سه جبهه، در سه تا لژیون اعلام سفر می‌کنم. خدا را شکر می‌کنم.

خب، خیلی درباره دستاوردهای مهندس در این چند وقت صحبت شده و دیگر احتیاجی به بیانش نیست. چون صحبت‌های استاد در روز شنبه را نگاه می‌کردم، دیدم قشنگ درباره همه‌چیز صحبت کرده بودند.

یکی مثل من که واقعاً نمی‌توانم درباره مهندس و دستاوردهایش صحبت کنم، فقط این را می‌گویم که همه ما گذشته‌مان را نگاه کنیم و ببینیم چه کسی بودیم. تک‌تک اعضای کنگره را نگاه کنیم و خانواده‌هایشان را ببینیم. کنگره دویست هزار عضو دارد که حداقل صد و خرده‌ای هزار نفرشان به رهایی رسیده‌اند. این صد و خرده‌ای هزار نفر زن دارند، بچه دارند، مادر دارند، پدر دارند و همه‌شان درگیر این اعتیاد بودند. ببینیم چند نفر از این اعتیاد راحت شدند یا حتی از سیگار رها شدند.

یک خاطره از سیگار بگویم. ما دو تا فرش نه‌متری تر و تمیز سفید خریده بودیم. همان شب اول من خوابم برد و سیگار افتاد یک گوشه فرش. قشنگ به اندازه سیگار سوخت. خانمم صبح بلند شد. خیلی دقت دارد. گفت: «این چیه؟» گفتم: «شد دیگه!» فرش را برگرداند و یک طرف دیگرش را گذاشت.

دوباره شب بعدش یک سیگار دیگر افتاد. باز هم خوابم برده بود. گفتم: «این را چیکار کنم؟»

الان واقعاً هر روز داریم از اینکه راه را پیدا کردیم خدا را شکر می‌کنیم.

برای همه شما آرزوی سعادت و رهایی را دارم.

ممنون که به صحبت‌های من گوش دادید.

تایپ و بارگزاری: مسافر مهدی

عکس : مسافر پیمان 

مرزبان خبری: مسافر مصطفی