یا رب
کاش حریف غم عشقت بودم همه شب، محو تماشای نگاهت بودم
مهندس عزیز؛
خاطرات بودن و دیدن و بوییدن شما را هرگز از یاد نخواهم بُرد. اگر بُردی و افتخاری در زندگی دارم لحظههای هم نفسی با تو بوده است که همچنان جاری در یادهایی.
هرگز در باورم نمیگنجید که روزی با صدای شنیدن خندههایت بگریم! با بغضهایت راه نفسم گلوگیر شود و هر زمان که صدایت میشنوم بغض امان نَفسِ را سّدی شوی سنگین!
مهندس عزیز؛
حضورت را باور دارم، ولی ندیدنت قلبم را به درد میآورد این تقدیر، تسلیم را برایمان اجبار کرده است و راضی به تقدیرم ...
و شما یادمان دادی که مُردن عشق است و دوباره زنده شدن عشق است
.jpg)
به قلم: همسفر راهنما محمود
- تعداد بازدید از این مطلب :
88