مهندس بودی، مخترع نخستین چشم الکترونیک در ایران، تا پاسدار جان کارگران و چشمی بیدار در دل تاریکی‌ها باشی؛ اما گویی روزگار، خود تاریکی را برای تو برگزیده بود. تاریکی که همه‌چیز را به ژرفای خویش فرامی‌خواند.
تاریکی اعتیاد نیز تو را در آغوش سرد خود دربرگرفت و سال‌ها در خاموشی و سکون آن زیستی؛ اما تو از جنس ماندن در تاریکی نبودی چراکه در دل تاریک‌ترین ذرات نیز، نوری نهفته است و در عمیق‌ترین سیاهی‌ها هنوز می‌توان ردی از روشنایی یافت. نور وجودت تو را به رهایی از دام افیون و بازگشت به خویشتن فراخواند و آن‌گاه گویی نیروهای روشنایی دست در دست یکدیگر دادند تا در زیباترین ماه سال، روشنی راه را بر تو آشکار کنند. راهی که بعدها نام روش DST را به خود گرفت و افق تازه‌ای در مسیر درمان‌اعتیاد گشود.
در نخستین تصویر کتاب خویش (عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر) به زیبایی به تصویر کشیدی که از گذرگاهی سرد و یخ‌زده عبور می‌کنی، سرزمینی که گویی حیات در آن به خواب رفته و هیچ نشانی از رویش در آن باقی نمانده است؛ اما تو آرام و آهسته با قلبی سرشار از ایمان به رحمت الهی، قدم در این مسیر گذاشتی. گام‌به‌گام پیش رفتی تا سرانجام از دل آن سرمای جان‌فرسا، جوانه‌های سبز وجودت دوباره سر برآوردند. تو سبز شدی، ریشه دواندی، قد کشیدی و درخت شدی. درختی استوار، تنومند و پربار که سایه‌اش مأمن خستگان و میوه‌هایش توشه راه رهروان شد.
این زیباترین آغازی بود که بشر می‌توانست، تجربه کند. آغاز دوباره از نقطه‌ای که همه‌چیز پایان‌یافته به نظر می‌رسد، تو از همان نقطه آغاز شدی و پس از تو هزاران نقطه تازه پدید آمد هزاران آغاز، هزاران جوانه و هزاران انسانی که فرصت یافتند بار دیگر زندگی را تجربه کنند.
مهندس بودی و هندسه را می‌شناختی؛ سپس مهندسی درمان‌اعتیاد را نیز آموختی و روشی آفریدی که در آن از اضلاع مثلث درمان‌اعتیاد پرده برداشتی، جسم، روان و جهان‌بینی سه ضلع به‌هم‌پیوسته‌ای که تعادل در آن‌ها درمان را معنا می‌کند.
با نگاهی ژرف، دقیق و موشکافانه، صور‌آشکار و صور‌پنهان قطع مصرف اعتیاد را بررسی کردی و نشان دادی که درمان، تنها قطع مصرف نیست؛ بلکه بازسازی تدریجی وجود انسانی است که باید جسم، روان و دیدگاهش، فرصت بازگشت به تعادل را بیابند. این نگاه از ذهنی برمی‌آمد که مهندسی و پژوهشگری بلد بود؛ نگاهی شایسته مهندسی که نه فقط سازه‌ها، بلکه زندگی انسان را نیز از نو بنا کرد.
بزرگ و از‌خود‌گذشته بودی که برای همین قلم به دست گرفتی و از منطقه ۶۰درجه زیر صفر نوشتی از سرزمینی که حیات در آن به خاموشی گراییده بود از زمستانی که گویی پایانی نداشت و از مسیری که عبور از آن، صبر، شناخت و ایمان می‌طلبید.
تو با روش DST به شهر وجودی انسان، فرصت بازسازی دوباره دادی تا آنچه زیر لایه‌های سرد و سنگین اعتیاد پنهان شده بود، بار دیگر مجال ظهور و شکوفایی بیابد.
از چهارده وادی گفتی از راهی که با تفکر آغاز می‌شود و به عشق می‌رسد از این حقیقت که تفکر، زیباترین ساختاری که می‌تواند ایجاد کند، عشق است، عشق به مخلوق و عشق به خالق و در این مسیر، انسان می‌آموزد که عشق حقیقی در نهایت از بند تمناهای شخصی رها می‌شود و به عشقی بلاعوض می‌رسد؛ عشقی که نه برای گرفتن، بلکه برای بخشیدن است و نه در انتظار پاداش، بلکه برخاسته از معرفت و آگاهی.
با کتاب اَدموند و هلیا، از نبرد همیشگی نور و تاریکی گفتی از دو نیرویی که در عرصه زندگی، اندیشه و انتخاب انسان حضور دارند. آموزش دادی که زندگی، میدان کشمکش میان نجواهای خیر و شر است و انسان با میزان دانایی و انتخاب‌های خویش، مسیر حرکتش را تعیین می‌کند به‌سان همان وادی سوم که چون چراغی روشن، مسئولیت زندگی را به خود انسان بازمی‌گرداند؛ اینکه هیچ‌کس به اندازه خود او نمی‌تواند در مسیر رهایی و ساختن خویش گام بردارد.
آنچه امروز در آن تا اندازه بسیاری ایستاده‌ایم، حاصل انتخاب‌هایی است که دیروز انجام داده‌ایم و آنچه فردا خواهیم شد به انتخاب‌های امروزمان وابسته است.
کتاب چهارده مقاله‌ات، گنجینه‌ای از تجربه، تفکر و دانش که حاصل سال‌ها تلاش بی‌وقفه، مشاهده، آزمون و تأمل است و در این نوشته‌ها تنها از دانسته‌هایت سخن نگفتی؛ بلکه حاصل تجربه‌هایی را به نگارش درآوردی که در بستر جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰، انسان‌ها مجال آزموده‌شدن و به‌کارگرفته‌شدن یافته‌اند.
تو کوشیدی آنچه را در مسیر کشف و شناخت به دست آورده بودی از حصار ذهن خویش بیرون بیاوری و در اختیار دیگران بگذاری تا دانایی در چرخه تجربه و آموزش به چراغی برای رهروان بعدی تبدیل شود.
حتی از ما پرسیدی: «حال شما چطور است؟» و ما گفتیم که گاهی حالمان خوش نیست و رنج می‌بریم، دلگیر می‌شویم و در پیچ‌وخم زندگی، آرامش خود را از دست می‌دهیم و تو با نگاهی پدرانه، ما را به تأمل درباره معنای زندگی دعوت کردی و یادآور شدی که گاه ناخوشی حال انسان از نشناختن حقیقت زندگی و ندانستن راه درست زیستن سرچشمه می‌گیرد. آن‌گاه از مسیر رسیدن به حال خوش سخن گفتی از راهی که از شناخت آغاز می‌شود و با تغییر و عمل ادامه می‌یابد تا در نهایت، انسان را به تعادل و آرامشی عمیق‌تر می‌رساند.
برای تو دردهای بشر، بی‌اهمیت نبودند. هر رنج، مسئله‌ای برای اندیشیدن و هر مسئله، دعوتی برای یافتن صورت‌مسئله و جست‌وجوی راه‌حل و در نگاه تو، پرسش‌کردن آغاز حرکت بود؛ باید علت را شناخت، ارتباط‌ها را دید و به‌جای ایستادن در برابر معلول‌ها، ریشه‌ها را جست‌وجو کرد.
حتی در مواجهه با مسئله چاقی و لاغری نیز به دنبال شناخت سازوکارهای بدن رفتی. توجهت به ادراک زبان بدن، نظم و انضباط در خوردن و آشامیدن و همچنین اهمیت تغذیه سالم، بار دیگر نشان داد که گاهی راه رسیدن به تعادل نه در پیچیده کردن زندگی، بلکه در بازگشت آگاهانه به اصول ساده و درست است و از همین رو اندیشه‌های نابت را در کتاب ساختمان جسم به تحریر درآوردی.
امروز، ما ایستاده‌ایم تا عظمت اندیشه و بزرگی مسیری را پاس بداریم که تو در آن قدم گذاشتی، مسیری که حاصل سال‌ها تلاش، پژوهش، تجربه و عشقی بی‌وقفه به انسان بود. پاس می‌داریم آموزه‌هایی را که از رنج‌های تو جوانه زدند در بوستان تجربه رشد کردند و به چراغی برای دیگران تبدیل شدند.
مهندس عزیز! تو آغاز شدی و با آغاز تو، آغازهای بسیاری شکل گرفتند و ما در برابر این همه تلاش، تفکر و عشق، سر تعظیم فرود می‌آوریم با این امید که درختی را کاشتی، هر روز ریشه‌دار شود، شاخه‌هایش دورتر برود و میوه‌هایش به انسان‌های بیشتری برسد.
یادت، اندیشه‌ات و بذری که در جان انسان‌ها کاشتی در امتداد زندگی جاری خواهد ماند چراکه بعضی انسان‌ها تنها زندگی نمی‌کنند؛ بلکه راهی برای دوباره زیستن می‌گشایند.
نویسنده: راهنما همسفر حمیده (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون هشتم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کاسپین قزوین
- تعداد بازدید از این مطلب :
410