پنجمین جلسه از دور پنجاه و ششم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی پارک لاله، به استادی راهنمای محترم مسافر محمد جواد، نگهبانی مسافر رضا و دبیری مسافر ایمان، با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان(مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)» در روز یکشنبه ۱۰ آبان ماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۶:۰۰ صبح آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، محمد جواد هستم یک مسافر.
خدا را شکر می‌کنم که بار دیگر این فرصت به من داده شد تا در این جایگاه قرار بگیرم و درباره دستور جلسه «مقالات کاهش وزن و دستاوردهای علمی مهندس دژاکام» صحبت کنم.
دیشب به این موضوع فکر می‌کردم که چرا پس از درگذشت آقای مهندس، دستور جلسات کنگره ۶۰ به سمت معرفی دستاوردهای علمی و مقالات ایشان سوق پیدا کرده است. در هفته اول، دستور جلسه به دستاوردهای آقای مهندس اختصاص داشت و اکنون نیز با دستور جلسات درمان سیگار و کاهش وزن روبه‌رو هستیم.
وقتی شخصی از دنیا می‌رود، اطرافیان و بستگان او معمولاً درباره خاطراتشان صحبت می‌کنند؛ از سفرهایی که با او داشته‌اند، اتفاقاتی که در کنار او تجربه کرده‌اند و حرف‌هایی که از او شنیده‌اند. در کنگره ۶۰ نیز می‌توانستیم همین مسیر را ادامه دهیم و هرکس هنگام صحبت از آقای مهندس، خاطره‌ای از دیدار یا گفت‌وگوی خود با ایشان تعریف کند؛ اما چرا مسیر دیگری انتخاب شد و تمرکز دستور جلسات به سمت دستاوردهای علمی و مقالات ایشان رفت؟
اگر به صحبت‌های خود آقای مهندس توجه کنیم، پاسخ این موضوع را پیدا می‌کنیم. ایشان همیشه تأکید داشتند که اگر می‌خواهید از من تعریف کنید، مرا صرفاً یک انسان روحانی معرفی نکنید؛ چراکه در درجه اول، من استاد شما هستم.
همان‌طور که در خلاصه سخنان جلسه قبل نیز اشاره شد، آقای مهندس یک دانشمند بزرگ هستند و دستاوردهای ایشان بر پایه تحقیق، تجربه و مبانی علمی شکل گرفته است.
یکی از مهم‌ترین دستاوردهای ایشان، روش درمان DST است. پیش از شکل‌گیری این روش، نگاه غالب جامعه به اعتیاد به گونه‌ای بود که فرد مصرف‌کننده را بیشتر به چشم یک مجرم می‌دیدند؛ درحالی‌که کنگره ۶۰ با نگاهی متفاوت، اعتیاد را یک بیماری می‌داند.
برای درک بهتر این موضوع، می‌توانیم به مثال‌های ساده‌ای توجه کنیم. همه ما می‌دانیم مصرف بی‌رویه فست‌فود یا انواع نوشابه‌های گازدار می‌تواند به دستگاه گوارش آسیب برساند و زمینه‌ساز بیماری‌هایی مانند زخم معده شود. با وجود آگاهی از این موضوع، بسیاری از افراد همچنان به این شیوه تغذیه ادامه می‌دهند و ممکن است دچار بیماری شوند. آیا می‌توان چنین افرادی را مجرم دانست؟ خیر؛ آن‌ها بیمار هستند و به درمان نیاز دارند.
ما در جلسات کنگره ۶۰ می‌خوانیم:
«مصرف‌کننده کیست؟ مصرف‌کننده فرد بیماری است که در اثر مصرف مواد مخدر در شهر وجودی یا جسم خود تخریب به وجود آورده است.»
در ادامه نیز تأکید می‌شود که این تخریب، چه دانسته و چه ندانسته انجام شده باشد، تفاوتی در اصل موضوع ایجاد نمی‌کند.
آقای مهندس با چنین نگاهی علمی، دیدگاه جامعه را نسبت به اعتیاد تغییر دادند. وقتی فردی بیمار است، برخورد قهری با او راه درمان نیست. برای درمان یک بیمار، باید داروی مناسب را در دوز مناسب و در طول زمان مناسب در اختیار او قرار داد تا فرایند درمان به‌درستی طی شود.
آقای مهندس با روش‌های علمی خود، گره‌های بسیاری را در زندگی ما باز کردند؛ گره‌هایی که پیش از ایشان و حتی امروز نیز در بسیاری از روش‌های رایج درمانی، همچنان با چالش‌های جدی همراه هستند.
برای مثال، در حوزه کاهش وزن، گاهی می‌بینیم که برای کاهش وزن افراد، عمل جراحی انجام می‌شود و بخشی از معده آن‌ها را برمی‌دارند. من در اطرافیان خود افرادی را دیده‌ام که چنین عملی انجام داده‌اند، اما پس از آن در ساده‌ترین فعالیت‌های روزمره، مانند غذا خوردن، با مشکلاتی مواجه شده‌اند. شاید از نظر عددی به کاهش وزن رسیده باشند، اما این نتیجه با چه هزینه‌ای و با چه عوارضی به دست آمده است؟
در مقابل، در کنگره ۶۰ می‌بینیم افرادی که تصمیم به کاهش وزن می‌گیرند، با استفاده از یک روش علمی و به‌صورت تدریجی، وزن خود را کاهش می‌دهند؛ بدون اینکه زندگی طبیعی آن‌ها مختل شود. در جمع خودمان نیز نمونه‌هایی مانند حسین آقای خاجی و دیگر اعضای کنگره وجود دارند که توانسته‌اند ۲۰، ۳۰ و حتی ۴۰ کیلوگرم از وزن خود را کاهش دهند و در عین حال، زندگی روزمره خود را به شکل طبیعی ادامه دهند.
این تفاوت، اهمیت روش علمی و اصولی را نشان می‌دهد.
نکته دیگری که می‌خواهم درباره آقای مهندس مطرح کنم، تولید علم است. یکی از ارزشمندترین کارهایی که ایشان در کنگره ۶۰ انجام دادند، تولید علم بود.
گاهی اوقات افرادی دانشی را که پیش‌تر توسط دیگران کشف شده است، بازنشر می‌کنند. این کار نیز ارزشمند است؛ زیرا باعث می‌شود دانش در اختیار افراد بیشتری قرار بگیرد. اما کاری که آقای مهندس انجام دادند، فراتر از بازنشر دانش بود؛ ایشان به تولید علم پرداختند و دستاوردهایی را به وجود آوردند که پیش از آن، در این حوزه وجود نداشت.
برای مثال، چه کسی پیش از آقای مهندس می‌توانست بپذیرد که تریاک، با وجود اینکه خود عامل ایجاد وابستگی و تخریب است، می‌تواند در چارچوب یک روش درمانی علمی و با مصرف کنترل‌شده، برای درمان اعتیاد مورد استفاده قرار بگیرد؟ یا اینکه بر اساس همین متد و نگاه علمی، بتوان از ظرفیت دارویی آن در درمان برخی بیماری‌های دیگر نیز استفاده کرد؟
این همان تولید علم است و ارزش بسیار زیادی دارد.
به نظر من، اکنون که دستور جلسات کنگره ۶۰ به معرفی دستاوردهای آقای مهندس اختصاص پیدا کرده است، باید یک موضوع مهم دیگر را نیز به آن اضافه کنیم: وظیفه من در قبال این دستاوردها چیست؟
همان‌طور که در دستور جلسات وادی‌ها، پس از بیان هر وادی با موضوع «تأثیر آن روی من» روبه‌رو می‌شویم، اکنون نیز باید از خودمان بپرسیم: دستاوردهای آقای مهندس چه تأثیری بر من داشته‌اند و وظیفه من در قبال آن‌ها چیست؟
شاید من نتوانم مانند آقای مهندس تولید علم کنم، اما قطعاً می‌توانم در بازنشر و انتقال این علم نقش داشته باشم. این یکی از وظایف من است.
ما اعضای کنگره ۶۰، نمونه‌هایی از عملکرد روش درمانی آقای مهندس هستیم؛ افرادی که با استفاده از این روش، مسیر درمان خود را طی کرده‌ایم. بنابراین رفتار و عملکرد ما در جامعه اهمیت زیادی دارد.
رفتار هرکدام از ما باید به‌گونه‌ای باشد که تأییدکننده روش درمانی کنگره ۶۰ باشد، نه عاملی برای زیر سؤال رفتن آن. نباید شرایطی ایجاد کنیم که دیگران با دیدن رفتار ما بگویند: این فرد با چنین روش علمی درمان شده است و نتیجه آن این است!
ما باید با رفتار، گفتار و عملکرد خود نشان دهیم که آموزش‌ها و روش علمی کنگره ۶۰ چه تأثیری بر زندگی انسان می‌گذارند.
در واقع، مسئولیت ما تنها به درمان خودمان محدود نمی‌شود؛ ما باید در انتقال این آموزش‌ها و حفظ اعتبار دستاوردهای علمی آقای مهندس نیز سهیم باشیم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم.
- تعداد بازدید از این مطلب :
132