آغاز از نقطه ی آگاهی است

بنام قدرت مطلق

جلسه پنجم از دوره ششم کارگاه های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی لواسان با استادی ایجنت محترم  پهلوان مسافر امیر حسین و نگهبانی مسافر شهرام و دبیری مسافر شاهین  با دستور جلسه ی « بزرگداشت  آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان ( مقالات تخصصی ، درمان سیگار و کاهش وزن) » شنبه 9 آبان  ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خیلی خوشحالم که امروز خدا قسمت  کرد توی  شعبه خوش حس لواسون ، حال و حس خوبی دارم و می‌توانم خدمت کنم. اما به هر حال، هفته‌های خیلی سختی را داریم می‌گذرانیم و همه‌مان این موضوع را می‌دانیم.

هرچقدر این هفته‌ها جلوتر می‌رود و بیشتر در جلسات و مجموعه کنگره ۶۰ درباره دستاوردهای مختلف آقای مهندس صحبت می‌شود، واقعاً می‌بینیم که چقدر دستاوردها گسترده هستند. آن دیدی که کنگره ۶۰ همیشه برای من داشته و آن مؤسسه علمی و آموزشی بودنش، انگار الان دارد بیشتر خودش را نشان می‌دهد.

کنگره ۶۰ فقط درباره درمان اعتیاد صحبت نمی‌کند. همه ما می‌دانیم که کنگره، جمعیت احیای انسان‌هاست؛ اما مقالاتی که مطرح شده و دستاوردهایی که به میان آمده، یک مقدار رنگ و بوی متفاوتی به خودش گرفته است.

نوزدهمین کنگره دانش اعتیاد برگزار شد و دکتر امین رفتند و در آنجا صحبت کردند. تیم تحقیقاتی کنگره ۶۰ هم شروع کرد به بیان دستاوردهای جدید. صحبت‌های آقای امین واقعاً چقدر خوب و عالی بود!

آنجا دو سؤال مطرح می‌شود. دکتر امین می‌گویند نوشتن مقالات کنگره ۶۰ در واقع پاسخی بود به دو پرسش

آقای مهندس کتاب «۶۰ درجه» را با یک پرسش شروع می‌کنند و می‌گویند: «من چقدر مواد مصرف می‌کنم؟» از همان‌جا در واقع درمان اعتیاد شروع می‌شود؛ برای اینکه متوجه شود چقدر مواد مصرف می‌کند.

مقالات کنگره ۶۰ هم با دو پرسش شروع می‌شوند و پاسخ این پرسش‌ها، نزدیک به ۱۹ یا ۲۰ مقاله شده که الان چاپ شده‌اند. در نامه‌های حسین و بیل دیدیم که پنج مقاله دیگر هم تعیین شده‌اند، اما هنوز چاپ نشده‌اند و قرار است چاپ شوند.

آن دو پرسش چه بودند؟

پرسش اول این بود که چطور می‌شود وقتی یک شخص وارد درمان اعتیاد می‌شود، سایر بیماری‌های او هم درمان می‌شوند؟

پرسش دوم این بود که وقتی شخصی با مصرف موادی غیر از تریاک، مثلاً شیشه، حشیش و سایر محرک‌ها و موادی که هیچ ارتباطی با تریاک ندارند، وارد کنگره می‌شود، چطور می‌شود که آن‌ها هم درمان شوند؟

پاسخ به این دو پرسش، کنگره را به سمتی برد که دانشگاهی‌تر شود و مقالاتی چاپ شوند که بتوانند به این پرسش‌ها پاسخ بدهند. برای اینکه اگر در آینده افرادی آمدند و گفتند: «نه، شما اشتباه می‌گویید»، بتوانیم این مقالات را جلوی آن‌ها بگذاریم و بگوییم: «نه، ما اشتباه نمی‌گوییم.»

من امروز چند تا از این مقالات را پرینت گرفتم و آوردم و نگاه می‌کردم. در این هفته‌ها، در نامه‌های آقای حسین و بیل می‌خواندم که چه دستاوردهایی وجود دارد. واقعاً چقدر عجیب و گسترده است!

یعنی تا زمانی که خودمان نرویم و شروع نکنیم به خواندن این مقالات، شاید عمق و گستردگی مقالات آقای مهندس برایمان قابل درک نباشد؛ اینکه این مرد چه کار کرده و چه حرکت بزرگی انجام داده است.

من چند تا از این دستاوردها را خدمتتان می‌گویم؛ هم به‌صورت تیتر و هم به‌صورت خلاصه. همچنین آخرین مقاله‌ای را که چاپ شده و قسمت دوم آن هم هنوز منتشر نشده است، معرفی می‌کنم. این مقاله را آقای مهندس با آقای ویلیام وایت نوشته‌اند و مربوط به سال ۲۰۲۶ است.

موضوع مقاله این است که چرا در دنیا دو رویکرد برای درمان اعتیاد وجود دارد.

رویکرد اول این است که دارو می‌دهند؛ مثلاً متادون و داروهای دیگر، و جلسات مختلفی هم برگزار می‌شود که به شخص می‌گویند چطور به خودش توجه کند. این رویکرد در کمپ‌ها و مراکز مختلف هم وجود دارد.

رویکرد دوم این است که فقط حمایت روانی و اجتماعی انجام می‌دهند؛ شبیه روش‌های مشابه کنگره ۶۰، اما بدون دارو.

کنگره ۶۰ در واقع این دو رویکرد را با هم یکپارچه‌سازی می‌کند؛ یعنی هم حمایت روانی و اجتماعی دارد و هم درمان دارویی. این مقاله بررسی می‌کند که این دو رویکرد در کنار هم چه تأثیری روی افراد می‌گذارند.

مقاله بعدی که چاپ شده، خیلی هم مهم است؛  پاسخ به همان سؤال دوم است: چطور می‌شود شخصی که مصرف شیشه دارد، وارد کنگره شود و درمان شود؟

موضوع مقاله خیلی تخصصی و سخت است. در واقع، این سؤال مطرح می‌شود که کسی که شیشه مصرف می‌کند و کسی که متا آمفتامین مصرف می‌کند، وقتی وارد کنگره می‌شوند و به آن‌ها تریاک داده می‌شود، آیا تریاکی می‌شوند؟ مقاله باید ثابت کند که نه‌تنها این افراد درمان می‌شوند، بلکه تریاکی هم نمی‌شوند و بازگشت به مصرف هم ندارند.

از بین ۳ هزار و ۹۷۲ نفری که برای درمان شیشه وارد کنگره شدند، ۸۹ درصد موفق بودند و ۱۱ درصد بازگشت به مصرف داشتند. از این تعداد، یک درصدشان تریاکی شدند.

آقای مهندس می‌گویند کسی که مصرف شیشه داشته باشد و بخواهد تریاکی هم بشود، خوش به حالش! نکته مهم این است که ایشان می‌گویند بسیاری از روش‌های درمانی در دنیا وجود دارند که با سه دارو، افراد را درمان می‌کنند؛ متادون،بوپرونورفین و نالترکسون.

اینا فقط مصرف را کنترل می کنند و دیگر کاری به این ندارند که شخصی که مواد مصرف نمی‌کند، از نظر کارکردهای شناختی، مثل حافظه و تصمیم‌گیری، وضعیت خوبی دارد یا نه.

اما شخصی که وارد کنگره می‌شود و در این مقاله با همان دستگاهی که ناقل‌های عصبی را اندازه‌گیری می‌کند، مورد بررسی قرار می‌گیرد، مشخص می‌شود که هم حافظه‌اش بهتر می‌شود و هم قدرت تصمیم‌گیری‌اش افزایش پیدا می‌کند.

این در واقع همان معنای ارتقای کیفیت زندگی است
از نظر کسانی که تمام این مقالات را داوری می‌کنند
،چند تا سی‌دی قبلاً آقای مهندس در رابطه با بیان ژن‌های BDNF و 5-HTT صحبت می‌کردند که خیلی از ما مطالبش را نوشتیم. قطعاً این دو بیان ژن دقیقاً همان چیزهایی هستند که روی قدرت تصمیم‌گیری شخص مصرف‌کننده تأثیر دارند و روی حافظه فرد هم مؤثرند.

آقای مهندس این موضوع را به‌صورت سلولی و مولکولی بررسی می‌کنند و به این نتیجه می‌رسند که شخصی که با روش DST و داروی OT درمان می‌شود، هم قدرت تصمیم‌گیری‌اش خیلی قوی‌تر می‌شود و هم حافظه خیلی بهتری پیدا می‌کند.

در این تحقیق، با استفاده از دستگاه میکرو، سنجش و اندازه‌گیری انجام می‌شود. یک شخص که اصلاً مصرف‌کننده نیست، یک شخص که مصرف‌کننده است و هیچ درمانی روی او صورت نگرفته و یک شخص هم که مصرف‌کننده بوده و به روش DST درمان شده است، مورد بررسی قرار می‌گیرند.

نتایج نشان می‌دهد که تفاوت معناداری بین شخصی که مصرف‌کننده بوده و هیچ درمانی نشده، با شخص سالم و شخصی که به روش DST درمان شده، وجود دارد. شخصی که با روش DST درمان شده، خیلی به فردی نزدیک می‌شود که در واقع هیچ‌وقت هیچ ماده‌ای مصرف نکرده است.

مقاله بعدی در رابطه با موضوع لوسمی است که به آن سرطان خون هم می‌گویند. در این مقاله، چهار نوع لوسمی یا سرطان خون را بررسی می‌کنند: لوسمی لنفاوی، لوسمی میلوئیدی، لوسمی لنفاوی مزمن و لوسمی میلوئیدی مزمن.

این تحقیقات روی موش‌ها انجام می‌شود. دوازده گروه در نظر می‌گیرند و آن‌ها را به سه گروه تقسیم می‌کنند. گروه اول موش‌های سالم هستند، گروه دوم موش‌هایی هستند که لوسمی دارند و بدون درمان هستند و گروه سوم موش‌هایی هستند که سرطان دارند و با روش DST درمان می‌شوند.

در این تحقیق، همان موضوعی که آقای مهندس مطرح می‌کنند، یعنی بیان ژن‌ها، مورد بررسی قرار می‌گیرد. بعد از اینکه کار موش‌ها تمام می‌شود، آن‌ها را قربانی می‌کنند و بافت مغز استخوانشان را اندازه‌گیری می‌کنند تا ببینند آیا دوباره می‌تواند پروتئین بسازد یا نه.

نتیجه این تحقیق این است که بله، بسیاری از موش‌هایی که به روش DST و با داروی OT درمان شده‌اند و تیپر آف کرده‌اند، بیان ژنشان تغییر کرده و دوباره پروتئین در بدنشان ساخته می‌شود.

مقاله بعدی هم در رابطه با دو نوع لوسمی دیگر است.

مقاله بعدی در رابطه با کولیت هست که میگفتند هیچ درمانی ندارد
سایر مقالات می‌ره تو بحث دیس اپ
ودرمان کووید ۱۹ و کووید ۲ با دیس اپ
موضوع زیاده در مورد مقالات همه تو سایت کنگره هست
خیلی خوشحال شدم که امروز اومدم و در این مورد تونستم صحبت کنم
ممنون که به حرفهای من گوش دادید