گاهی وقتی در دل کوه هستیم، عظمت آن را درک نمی‌کنیم

یازدهمین جلسه از دور هفتم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی بروجن، به استادی اسیستانت دیده بان محترم مسافر محمد، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر مسلم با دستور جلسه «بزرگداشت دستاوردهای علمی آقای مهندس حسین دژاکام» پنج‌شنبه ۳۰ مهرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶ آغاز به کار کرد.

سلام دوستان، محمد هستم یک مسافر

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردیم روزی برسد که بخواهیم بعد از آقای مهندس درباره دستاوردهای ایشان صحبت کنیم. ما دانشمند بزرگی را از دست داده‌ایم و هرچه زمان می‌گذرد، بیشتر به عظمت ایشان پی می‌بریم؛ بزرگی که مانند کوهی پشت و پناه ما بود. با این‌حال، آقای مهندس سیستم را به‌گونه‌ای طراحی و مدیریت کردند که پس از ایشان هم بتواند با قدرت به مسیر خود ادامه دهد. دستاوردهای ایشان برای اعضای کنگره ۶۰ پوشیده نیست. ما در دوران کرونا دیدیم که چگونه آموزش‌ها و صحبت‌های ایشان به اعضا قدرت و ایمان می‌داد تا از ترس‌ها و تاریکی‌ها عبور کنند. ایشان با آموزش‌هایشان به ما آرامش و امید می‌دادند.

گاهی وقتی در دل کوه هستیم، عظمت آن را درک نمی‌کنیم؛ اما وقتی کمی فاصله می‌گیریم، تازه متوجه بزرگی‌اش می‌شویم. من متأسفم که چرا در زمان حضور ایشان بیشتر از این فرصت استفاده نکردم. امیدوارم از این به بعد بتوانیم با عمل خود، نام و راه ایشان را زنده نگه داریم و به دیگران برسانیم. وقتی از دستاوردهای آقای مهندس صحبت می‌کنیم، شاید به روش DST، کتاب‌ها و راهکارهای درمانی ایشان فکر کنیم؛ اما به نظر من، بزرگ‌ترین دستاورد ایشان انسان‌هایی هستند که تربیت کردند؛ جانشین ایشان، دیده‌بان‌ها، راهنماها و خانواده بزرگی که بر پایه آموزش‌های ایشان شکل گرفته است. این دستاوردها می‌توانند تا صدها سال اثرگذار باشند و مسیر را ادامه دهند.

آقای مهندس بارها تأکید کردند که پیر و مراد نیستند، بلکه معلم و دانشمندند. کار معلم آموزش دادن، تربیت انسان‌ها و پیدا کردن راه خروج از تاریکی‌هاست.  یکی از مهم‌ترین درس‌هایی که از این اتفاق می‌گیریم، محدود بودن زمان زندگی است. ما همیشه فکر می‌کنیم فرصت زیادی داریم؛ می‌گوییم هفته دیگر می‌رویم، ماه دیگر کاری انجام می‌دهیم یا بعداً به کسی سر می‌زنیم. اما هیچ‌کس نمی‌داند چه زمانی فرصت‌ها به پایان می‌رسند. پس اگر می‌خواهیم رها شویم، خدمت کنیم یا مسئولیتی بپذیریم، باید همین امروز تلاش کنیم و کارها را به فردا نسپاریم.

آقای مهندس به ما آموختند که در مراسم عزیزان، به‌جای آوردن گل، در حد توان از خانواده درجه یک حمایت کنیم تا فشار کمتری بر آن‌ها وارد شود. حالا که این اتفاق برای خانواده بزرگ کنگره افتاده است، نباید فراموش کنیم که ما هم عضوی از این خانواده هستیم. آقای مهندس بیشترین زمان و تلاش خود را برای ما گذاشتند؛ برای انسان‌هایی که در تاریکی اعتیاد بودند و به کمک آموزش‌های ایشان راه نجات را پیدا کردند. بنابراین، نباید تصور کنیم که برگزاری مراسم و حمایت از این خانواده فقط وظیفه مرزبان، ایجنت، راهنما یا چند نفر خاص است. هرکدام از ما باید خودمان را عضوی از این خانواده بدانیم و به‌اندازه توانمان مسئولیت بپذیریم.

در فرهنگ بختیاری، وقتی عزیزی از دنیا می‌رود، مردم کنار هم جمع می‌شوند و با کمک‌های مختلف به خانواده داغ‌دیده یاری می‌رسانند. ما هم باید چنین روحیه‌ای داشته باشیم و برای برگزاری مراسمی در شأن آقای مهندس، در کنار یکدیگر باشیم؛ نه از روی اجبار، بلکه از روی محبت، قدردانی و احساس مسئولیت. در پایان، از همه عزیزانی که برای ادامه این مسیر تلاش می‌کنند، تشکر می‌کنم و امیدوارم بتوانیم با عمل خود نشان دهیم که آموزش‌های آقای مهندس در وجود ما زنده است. از همه شما سپاسگزارم.

سیستم صوتی و تایپ: مسافر حمید لژیون۶

عکاس: مسافر احسان لژیون۸