یاد مهندس حسین دژاکام در دلنوشته‌ای از جنس عشق و قدردانی

به نام قدرت مطلق الله

تقدیم به بنیان کنگره ۶۰، جناب آقای مهندس دژاکام

سلام دوستان، محسن هستم، یک مسافر.

گاهی کلمات در برابر عظمت یک احساس، ناتوان می‌شوند؛ گاهی قلب آن‌قدر حرف برای گفتن دارد که زبان از بیان آن عاجز می‌ماند. امروز من یک مسافرم؛ مسافری که از دل تاریکی‌ها عبور کرده و می‌خواهد از کسی بگوید که چراغی در مسیر زندگی‌اش روشن کرد.

روزی بود که در میان هیاهوی زندگی، خودم را گم کرده بودم. روزهایی که لبخندهایم واقعی نبودند، شب‌هایم با آشفتگی می‌گذشت و امید، آرام‌آرام در گوشه‌ای از قلبم خاموش می‌شد. شاید هنوز نفس می‌کشیدم، اما از لذت واقعی زندگی فاصله گرفته بودم. نه خودم را آن‌گونه که باید می‌شناختم و نه می‌دانستم چگونه می‌توان دوباره از نو آغاز کرد.

در آن روزها، شاید کمتر کسی می‌توانست عمق درد یک مسافر را درک کند؛ دردی که گاهی پشت لبخند پنهان می‌شود و گاهی در سکوت فریاد می‌زند.

اما خداوند، در زمان مناسب، راهی را پیش پایم گذاشت؛ راهی به نام کنگره ۶۰.

اینجا فهمیدم که پایان راه، همیشه پایان زندگی نیست؛ گاهی می‌تواند آغاز تولدی دوباره باشد.

اینجا آموختم که برای رهایی، تنها خواستن کافی نیست؛ باید آموخت، باید صبر کرد، باید حرکت کرد و باید مسئولیت زندگی خود را پذیرفت.

و چه زیباست وقتی انسانی که روزی از خودش ناامید شده بود، آرام‌آرام باور می‌کند که هنوز فرصت ساختن دارد؛ هنوز می‌تواند محبت کند، لبخند بزند، به خانواده‌اش عشق بورزد و دوباره معنای زندگی را بفهمد.

مهندس عزیز، شما به ما وعده یک راه آسان را ندادید؛ شما راه درست را نشانمان دادید.

راهی که در آن آموختیم هیچ بذری یک‌شبه به درخت تبدیل نمی‌شود؛ هیچ طلوعی بدون گذر از شب اتفاق نمی‌افتد و هیچ رهایی ارزشمندی بدون آموزش، صبر و حرکت به دست نمی‌آید.

امروز اگر در وجود من امیدی زنده شده، اگر نگاهم به زندگی تغییر کرده و اگر می‌توانم با قلبی آرام‌تر به فردا فکر کنم، بخشی از این امید را در آموزش‌هایی می‌بینم که در کنگره آموخته‌ام.

من می‌دانم که هنوز مسافرم؛ هنوز باید بیاموزم، هنوز باید حرکت کنم و هنوز راهی برای بهتر شدن پیش رو دارم.

اما دیگر آن انسان ناامید گذشته نیستم؛ امروز می‌دانم که می‌توان از تاریکی عبور کرد و به روشنایی رسید.

شاید هیچ‌گاه نتوانم با کلمات، تمام آنچه را که در قلبم می‌گذرد بیان کنم. شاید نتوانم بگویم این فرصت دوباره، این امید تازه و این نگاه متفاوت به زندگی، چقدر برایم ارزشمند است.

اما می‌خواهم از زبان یک مسافر، از عمق وجودم بگویم:

سپاسگزارم که به ما آموختید انسان می‌تواند دوباره ساخته شود؛ سپاسگزارم که به ما یاد دادید به‌جای ماندن در حسرت گذشته، برای ساختن آینده حرکت کنیم.

امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، به یاد روزهایی می‌افتم که شاید حتی تصور چنین روزی برایم دشوار بود. اکنون می‌فهمم که رهایی فقط کنار گذاشتن یک وابستگی نیست؛ رهایی، آغاز شناختن خویشتن و بازگشت به زندگی است.

از خداوند بزرگ می‌خواهم که به شما آرامش ابدی عطا کند تا چراغی که روشن کرده‌اید، همچنان راهنمای انسان‌هایی باشد که در جست‌وجوی راه رهایی هستند.

و من، به‌عنوان یک مسافر، با تمام وجودم عهد می‌بندم که قدر این فرصت را بدانم؛ آموزش بگیرم، در مسیر حرکت کنم و تلاش کنم روزی انسانی باشم که حضورش برای دیگران نیز منشأ خیر و آرامش باشد.

مهندس عزیز، شاید من تنها یکی از هزاران مسافری باشم که در این مسیر قدم گذاشته‌اند؛ اما احساسی که امروز در قلبم دارم، برای خودم دنیایی از معناست.

مهندس عزیز، شما فرمودید:
من آمده‌ام تا بگویم:
از تاریکی می‌توان عبور کرد.
از ناامیدی می‌توان گذشت.
می‌توان دوباره ایستاد.
می‌توان دوباره زندگی کرد.

و چه زیباست که انسان در میانه راه زندگی، فرصتی پیدا کند تا خودش را از نو بشناسد.

به پاس تمام آموزش‌ها، تمام امیدها و تمام چراغ‌هایی که در مسیر رهایی روشن شده‌اند، سر تعظیم فرود می‌آورم و از صمیم قلب می‌گویم: سپاسگزارم، مهندس عزیز.

دلنوشته‌ام را با فرازی از سخنان استاد به پایان می‌رسانم:

«آنچه باور است محبت است و آنچه نیست، ظروف تهی است.

ما جملگی خشنودیم که ثمره تلاش شما و همراهان‌تان در حرکت و درک، به مراحلی دیگر خواهد رسید؛ مراحلی که نشاط انسان‌ها را در وصال به حیات خالق نمایان می‌کند. هرچه بیشتر پیش بروید، نشانه‌ها را دریافت خواهید کرد. این، تحولی بزرگ است که انسان‌های کوچک از درک آن قاصرند؛ در واقع، دست‌یافتن به شکاف و هسته‌ای است با ظاهری ساده و محتوایی بی‌پایان.»

استاد سردار

با درود و احترام به روح جناب آقای مهندس و خانواده محترمشان

یک مسافر از خانواده بزرگ کنگره ۶۰

متن دلنوشته از راهنمای محترم مسافر محسن
عکس: مسافر غلامرضا
تنظیم و ارسال: مسافر معین

مسافران و همسفران آقا کنگره ۶۰، نمایندگی میلاجرد