بزرگداشت دانشمند و استاد بزرگ مهندس حسین دژاکام

جلسه دوازدهم دوره سوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ همسفران نمایندگی‌اندیشه به استادی راهنما همسفر سمانه، نگهبانی همسفر منیره و دبیری همسفر زهرا با دستور جلسه:« بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (کتاب‌ها) می‌باشد.»روز سه‌شنبه ۲۸ مهرماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

دریا و آسمان و دشت پوشیده از رقصنده‌های آسمانی است و روح ناآرام من خواستار رهایی است؛ نه از خلاصی، بلکه دیدار معشوق است. خداوندا، تنها تو را می‌ستاییم و تنها تو را ستایش می‌کنیم. برای انجام این عمل عظیم، شکر، شکر، شکر.

در اول صحبت‌هایم می‌خواهم از خدای خودم شکرگزاری کنم که امروز به من اجازه خدمت دادند. از راهنمای خوب خودم، خانم اکرم عزیز، تشکر می‌کنم که به من آموزش دادند تا بتوانم خدمت کنم. از ایجنت و مرزبانان برای انتخاب این جایگاه تشکر می‌کنم و همچنین از آقای مهندس عزیز و بزرگوار سپاسگزارم که قطعاً در جلسات حضور دارند و نظاره‌گر ما هستند.

دست ایشان را می‌بوسم و بر پیشانی‌شان بوسه می‌زنم؛ برای این‌که مرا از سیاه‌ترین و تاریک‌ترین روزهای زندگی‌ام به این‌جا رساندند تا بتوانم احیا شوم و زندگی کنم و به واسطه زنده شدن خودم، خانواده‌ام و فرزندانم را به آرامش برسانم. این موهبتی که در این مسیر خاکی نصیب من شد، با هیچ چیزی قابل قیاس نیست که بخواهم آن را عوض کنم.

از ایشان و خانواده محترمشان سپاسگزارم. خداوند خانواده ایشان را برای ما حفظ کند؛ خانم آنی بزرگ، خانم شانی، دکتر امین بزرگوار و خانم آنی کماندار. ان‌شاءالله که این خانواده در سلامت کامل به سر ببرند و ما بتوانیم از این خانواده آموزش بگیریم.

من باید در مورد بزرگداشت آقای مهندس صحبت کنم که کار بسیار سختی است. فکر می‌کنم مقام و جایگاه ایشان چیزی بود که در ذات، بزرگی و درون این بزرگ‌مرد وجود داشت و در این دو هفته کاملاً عیان شد. چیزی که عیان است، چه حاجت به بیان است؟

در این دو هفته‌ای که ما ایشان را از دست داده‌ایم، رسانه‌های داخلی و خارجی اعلام کردند که این دانشمند و استاد بزرگ از میان ما رفته است. حتی در رسانه‌های داخلی هم این موضوع کاملاً مشخص بود و وقتی وارد گوگل می‌شدیم، این اخبار به‌وضوح دیده می‌شد.

آقای مهندس این بزرگی را درون خود داشتند و میلیاردها سال با ما تفاوت داشتند. قطعاً اگر ما بخواهیم اکنون با غم و سوگواری ایشان را بدرقه کنیم، با توجه به این‌که رسالت ایشان این بود که از رنج بشر بکاهند و شادی را به زندگی همه ما بیاورند و خودشان وارد وادی عشق شدند، برایشان بسیار سخت است. به برداشت من، قلب ایشان از دیدن ناراحتی و غم ما غمگین می‌شود.

البته درست است که سوگواری باید در جای خودش انجام شود. ما اکنون از مراسم هفتم ایشان آمده‌ایم و در این دو هفته سوگواری‌ها انجام شده است و باید هم انجام می‌شد.

طبیعی است که قلب ما همچنان اندوهگین باشد، چون فرد بزرگی را از دست داده‌ایم؛ دانشمندی که در درمان بیماری اعتیاد حرف اول را در کشور می‌زد و میلیاردها نفر، حتی بیرون از مرزهای این کشور، به درمان رسیدند. این کار بسیار بزرگی است و از دست دادن این مرد بزرگ برای ما بسیار سخت است.

اما پذیرش این موضوع، وظیفه ما راهنمایان است تا آن را به رهجوها انتقال بدهیم و این پذیرش در طول زمان اتفاق بیفتد. ما باید با عملکرد خودمان، دریافت آموزش‌های بیشتر و کاربردی کردن آموزش‌ها، بتوانیم قلب ایشان را شاد کنیم.

با خدمتگزار بودن و ماندن در مسیر، باید روزبه‌روز بتوانیم در حقیقت حافظ و نگهبان این روزنه موجودیت باشیم و از این علم که آقای مهندس به‌عنوان امانت به ما دادند، حفاظت کنیم. روش DST که منجر به درمان‌های بسیاری در کنگره شد، از جمله درمان بیماری اعتیاد و موضوعاتی مانند سرطان و چاقی، امانتی ارزشمند است.

باید بتوانیم از این امانت الهی حفاظت و نگهداری کنیم و این علم را به دیگرانی که در راه هستند، هدیه بدهیم.

«مراسم یادبود و بزرگداشت آقای مهندس حسین دژاکام »

مرزبانان کشیک: مسافر میلاد و همسفر راضیه
تایپیست: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر فرشته (لژیون سوم)
عکاس: همسفر مهتاب رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم)
ویرایش: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون دوم) نگهبان سایت
ارسال: همسفر مریم مرزبان خبری
همسفران نمایندگی‌اندیشه