کشف متد DST، باوری در دل ناباوری

دومین جلسه از دوره‌ هفتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ ویژه مسافران نمایندگی غزالی مشهد با استادی ایجنت پارک نیلوفر آبی مسافرمجتبی، نگهبانی مسافرمحمد و دبیری مسافرحسن بادستور جلسه « " بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان ( کتاب ها ) " » یکشنبه ۲۶ مهرماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز گردید.

خلاصه سخنان استاد:

به نام قدرت مطلق الله

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که توفیق حضور در این جایگاه را به من عطا کرد که امروز یکی از صندلی‌های کنگره ۶۰ نصیب من شود و بتوانم هم آموزش بگیرم و هم خدمت کنم.

امروز می‌خواهم درباره مردی صحبت کنم که به نظر من واقعاً یک ابرمرد بود. قبل از شروع صحبت‌هایم، می‌خواهم خاطره‌ای از اردوی بلده برایتان تعریف کنم.

سال ۱۳۹۶ بود و اردوی بلده برگزار می‌شد. دوستان سفر دومی می‌دانند که وقتی به رهایی می‌رسند، سالی یک بار به مدت یک هفته تا ده روز به اردوی بلده می‌روند. این اردو در دل طبیعت، میان کوه‌ها، جنگل‌ها و رودخانه‌ها و به دور از امکانات شهری برگزار می‌شود.

این اردو برای کسانی برگزار می‌شود که روزگاری حتی توانایی انجام ساده‌ترین کارهای زندگی را نداشتند. برای مثال، منی که در اینجا زندگی می‌کردم، بدون مواد مخدر حتی نمی‌توانستم تا دروازه قوچان بروم و دوباره باید برمی‌گشتم و به مصرف مواد ادامه می‌دادم.

نکته بسیار جالب این است که من در همین کوچه بغلی، باغ کوچکی برای مصرف مواد گرفته بودم؛ اما امروز، پس از گذشت سال‌ها و درمان اعتیاد، اینجا حضور دارم، بدون اینکه حتی به آن مکان فکر کنم یا یادم بیاید که روزگاری در آنجا برای مصرف مواد پاتوقی داشتم.

در اردوی بلده، مسئولان شهر بلده تصمیم گرفتند از اردو بازدید کنند. فکر می‌کنم شهردار و هیئتی همراه ایشان بودند. در آنجا دیده‌بان محترم تحقیقات، آقای خدامی، درباره متد و عملکرد کنگره ۶۰ برای مسئولان توضیح می‌دادند.

به یاد دارم که آقای خدامی به مسئولان گفتند: «همیشه علم، دانش، فناوری و نوآوری از آن‌طرف آب‌ها به دست ما می‌رسد؛ اما ما خدا را شاکر و سپاسگزاریم که برای اولین بار، علم درمان اعتیاد در کشور ما و به دست بزرگ‌مرد تاریخ، مهندس حسین دژاکام، شکل گرفت. ما مدعی هستیم که با این علم و متد DST، تاکنون هزاران نفر و شاید ده‌ها هزار نفر به درمان رسیده‌اند و دیگر نیازی به مصرف مواد مخدر ندارند.»

این خاطره‌ای بود که از اردوی بلده و صحبت‌های آقای خدامی درباره متد DST و دستاوردهای مهندس دژاکام به یاد دارم. ایشان با افتخار بیان می‌کردند که این علم برای نخستین بار به دست مهندس دژاکام و در کشور ما شکل گرفته است.

در رابطه با روش DST، یادم می‌آید که در تاریخ ۲۱ ژوئن سال ۲۰۰۰، سازمان NIDA آمریکا، وابسته به حوزه بهداشت و سلامت این کشور، درباره روش‌های درمان اعتیاد مطالبی منتشر کرده بود. در صحبت‌های مهندس دژاکام نیز به این موضوع اشاره شده بود.

برای من جالب است که در اوایل ورودم به کنگره، در یکی از سی‌دی‌های مهندس شنیدم که ایشان درباره NIDA صحبت می‌کردند. به گفته ایشان، آرزوی متخصصان این سازمان این بود که طی ده سال آینده به علم و دانشی برسند که بتوانند وابستگی به مواد مخدری مانند هروئین را درمان کنند.

درحالی‌که مهندس دژاکام می‌گویند ما سال‌هاست که با همین متد DST، مصرف‌کنندگان مواد مختلف، حتی مصرف‌کنندگان شیشه، را تحت درمان قرار می‌دهیم. این موضوع برای من بسیار قابل تأمل است و ارزش دستاوردهای مهندس را نشان می‌دهد.

قبل از اینکه به کنگره بیایم، کنار کارگاه ما یک مطب پزشکی بود که روی تابلوی آن نوشته شده بود: «درمان سوءمصرف مواد مخدر». به آنجا مراجعه کردم و به پزشک گفتم که سال‌ها مصرف‌کننده بوده‌ام و چند سال است متادون مصرف می‌کنم؛ اما واقعاً از این وضعیت خسته شده‌ام.

پزشک یک بسته دارو به من داد و گفت هر قرص برای یک مشکل است؛ یکی برای اشتها، یکی برای خواب و دیگری برای موارد دیگر. چند نوع قرص مصرف کردم، اما هیچ‌کدام نتیجه‌ای نداشت و درمان نشدم. دوباره به مصرف مواد برگشتم. واقعاً مانده بودم که متادون مصرف کنم یا تریاک یا ماده دیگری. خسته شده بودم و هیچ راهی برای درمان اعتیادم پیدا نمی‌کردم. دوباره به خانه اول برگشتم و حدود پنج تا شش ماه دیگر تریاک مصرف کردم. نامم را در نمایندگی فردوسی نوشتم تا نوبتم برسد و بتوانم درمانم را آغاز کنم.

پس از حدود هشت ماه رفت‌وآمد و انتظار در نمایندگی فردوسی، بالاخره وارد مسیر درمان شدم و به کمک همین روش DST، درمان خود را آغاز کردم.

البته واژه «تدریجی» را برای این روش به کار نمی‌برند. به یاد دارم در دوران کرونا، یکی از دوستان به نام آقا رسول درباره روش تدریجی صحبت کرد؛ اما مهندس بلافاصله تأکید کردند که نباید از واژه تدریجی استفاده کنیم، بلکه نام این روش DST است.

روش DST مخفف سه واژه انگلیسی است، دژاکام، اتیپ، تایم یا دارو مناسب، مقدار مناسب و زمان مناسب ضریب ۰/۸ کم می شود، مقدار دارو درمان کاهش پیدا می‌کند و پله‌های بیست‌ویک‌روزه طی یک دوره درمانی مشخص سپری می‌شوند. به یاد دارم در اوایل ورودم به کنگره، در بخش OT خدمت می‌کردم و دفترهای OT را می‌نوشتم. بعضی از دوستان شانزده، هجده، بیست‌ودو یا حتی بیست‌وسه ماه سفر کرده بودند و هنوز به رهایی نرسیده بودند.

در سال ۱۳۹۶، زمانی که من مرزبان نمایندگی فردوسی بودم، مهندس دستوری دادند که تمام نمایندگی‌ها بنری به ابعاد یک متر در دو متر چاپ کنند. در آن زمان، متد DST استانداردسازی شد و مدت استاندارد سفر اول، حدود ده تا یازده ماه در نظر گرفته شد.

این موضوع به من یادآوری می‌کند که اگر امروز در کنگره سفر می‌کنم و مدت سفرم از زمان استاندارد فراتر می‌رود، باید به خودم تلنگر بزنم و بررسی کنم که کجا کوتاهی کرده‌ام و چه چیزی را به‌درستی انجام نداده‌ام.

تاریخ زندگی ما مصرف‌کنندگان معمولاً به یک شکل تکرار می‌شد. بارها از تاریکی بیرون می‌آمدیم و وارد روشنایی می‌شدیم؛ اما دوباره به تاریکی مطلق برمی‌گشتیم. مواد را کنار می‌گذاشتیم و پس از مدتی که حالمان بهتر می‌شد، در آینه به خودمان نگاه می‌کردیم و با خود می‌گفتیم: حالا وقتش است که دوباره به خانه اول برگردیم.

هیچ‌وقت نتوانسته بودیم مواد را برای همیشه کنار بگذاریم. حتی با روش‌هایی مانند سقوط آزاد یا کاهش مصرف به یک‌چهارم مقدار قبلی نیز به نتیجه مطلوب نرسیده بودیم. من همه این روش‌ها را امتحان کرده بودم، اما نتیجه‌ای نگرفتم.

در میان این اتفاقات، بزرگ‌مردی به نام مهندس حسین دژاکام وارد میدان شد. ایشان نیز مانند من، با سابقه هفده سال مصرف تریاک و شیره، تصمیم گرفتند مواد مخدر را کنار بگذارند.

به ایشان گفته بودند که باید به روش سقوط آزاد مواد را کنار بگذارند و اگر هفتادودو ساعت بگذرد، دیگر مشکل تمام می‌شود و نیازی به مصرف مواد نخواهند داشت.

مهندس می‌گویند که یک وعده سنگین مواد مصرف کردند و پس از آن، بیست‌وچهار ساعت گذشت. اثر تریاک و شیره‌ای که مصرف کرده بودند، تا آن زمان در بدنشان باقی مانده بود. روز دوم حالشان کمی خراب شد و مقداری الکل مصرف کردند؛ اما حالشان بدتر شد. روز سوم نیز با مشکلات و سختی‌های فراوان سپری شد تا اینکه هفتادودو ساعت گذشت.

ایشان تصور می‌کردند که با گذشت هفتادودو ساعت، همه‌چیز تمام شده است؛ زیرا به ایشان گفته بودند پس از این مدت، دیگر نیازی به مصرف مواد نیست.

ما نیز بارها چنین تجربه‌ای داشتیم. وقتی هفتادودو ساعت مواد مصرف نمی‌کردیم، برای آزمایش می‌رفتیم و نتیجه آزمایش اعتیادمان منفی می‌شد؛ اما این منفی‌شدن، به معنای درمان کامل نبود.

سه ماه گذشت و مهندس متوجه شدند که حالشان روزبه‌روز بدتر می‌شود. می‌گفتند کار و کاسبی‌ام را از دست می‌دهم و حوصله انجام هیچ کاری را ندارم.

امروز، پس از سال‌ها حضور در کنگره، می‌دانیم که با کناررفتن عکس‌العمل‌های آشکار، ممکن است عکس‌العمل‌های پنهان ظاهر شوند و دوباره فرد را گرفتار کنند.

مهندس بار دیگر به نقطه اول برگشتند و برای دومین بار تصمیم به ترک مواد مخدر گرفتند. این بار حدود نه ماه، تحت نظر پزشک و متخصص درمان اعتیاد و با استفاده از دارو، تلاش کردند؛ اما باز هم به نتیجه مطلوب نرسیدند.

تا اینکه ماه رمضان فرا رسید. مهندس تصمیم گرفتند به مصرف مواد خود نظم بدهند. در جریان همین نظم‌دادن، پس از گذشت حدود ده ماه متوجه شدند که مصرف موادشان کنار رفته است و دیگر نیازی به مصرف ندارند.

نکته شگفت‌انگیز این بود که برخلاف تجربه‌های قبلی، دیگر آن حال بد و مشکلات گذشته را نداشتند. گویی نوزادی بودند که تازه متولد شده است؛ انگار در تمام عمر خود مصرف‌کننده مواد مخدر نبوده‌اند. این اتفاق، همان چیزی بود که می‌توان آن را باوری در دل ناباوری دانست.

من درباره خودم صحبت می‌کنم و کاری به دیگران ندارم؛ واقعاً هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم روزی برسد که بتوانم بدون مصرف مواد مخدر، روزم را به شب برسانم. اکنون نزدیک به یازده سال از آن روزها می‌گذرد. امروز اینجا می‌نشینیم و درباره سیستم بدن و پاداش‌هایی که از مواد طبیعی بدن دریافت می‌کنیم، صحبت می‌کنیم؛ موادی مانند اندورفین که در ایجاد احساس لذت و آرامش نقش دارند.

ما قدردان زحمات آقای مهندس دژاکام هستیم. اکنون که مهندس در میان ما نیستند، مسئولیت ما اعضای کنگره سنگین‌تر شده است؛ زیرا یکی از آرزوها و اهداف ایشان این بود که متد DST و علم درمان اعتیاد، نه‌تنها در کشور خودمان، بلکه در سراسر جهان گسترش پیدا کند تا مردم کشورهای مختلف نیز بتوانند از این روش بهره‌مند شوند.

مهندس می‌گفتند که حتی به فکر آن کارتن‌خوابی هستند که در سرمای سیبری روسیه، زیر پلی دراز کشیده و از سرما رنج می‌برد. وقتی ایشان تا این اندازه گسترده و عمیق به انسان‌ها فکر می‌کردند، وظیفه ما اعضای کنگره، در هر جایگاهی که هستیم، سنگین‌تر می‌شود.

من که در بخش OT خدمت می‌کنم، دوستی که مرزبان است، عزیزی که راهنماست و هر یک از اعضا در جایگاه خود، در واقع امانت‌دار مسئولیت بزرگی هستیم که از مهندس به اعضای کنگره رسیده است.

شاید بعضی از افرادی که از این پس وارد کنگره می‌شوند، دیگر نتوانند حضور فیزیکی مهندس را تجربه کنند. ما خدا را شاکر و سپاسگزاریم که در زمانی وارد کنگره شدیم و به درمان رسیدیم که مهندس حضور داشتند. توانستیم ایشان را از نزدیک ببینیم، از حضورشان انرژی بگیریم و به این متد ایمان و باور پیدا کنیم.

در ادامه، می‌خواهم به موضوع مصرف مواد مخدر و تخریب‌هایی که در بدن ایجاد می‌کند، اشاره کنم. فکر می‌کنم یکی از بزرگ‌ترین تخریب‌هایی که مصرف مواد در من به وجود آورده بود، مربوط به سیستم ایکس بدنم بود.

یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای مهندس دژاکام نیز شناخت و بازسازی سیستم ایکس بود؛ سیستمی که بر اثر مصرف مواد مخدر از تعادل خارج شده بود. با استفاده از متد DST و طی مسیر درمان، بدن ما فرصت پیدا کرد تا به تعادل نزدیک شود، حالمان بهتر شود و به درمان برسیم.

من از همین‌جا برای تمام عزیزان سفر اولی آرزو می‌کنم که ان‌شاءالله سفر خود را به پایان برسانند و به رهایی برسند. امیدوارم همه ما قدر این مسیر و آموزش‌ها را بدانیم و به یاد داشته باشیم، همانطور که آقای مهندس فرمودند: با رسیدن به پایان نقطه، پاداش نیکو را دریافت خواهیم کرد. از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، بسیار سپاسگزارم.

مرزبان خبری: مسافر مهدی

عکس: مسافر محمد لژیون ششم، تایپ: مسافر مرتضی لژیون یکم، ویرایش و ارسال خبر: مسافر مهدی لژیون یکم

گروه سایت نمایندگی غزالی مشهد