سیستم طبیعت در حرکت و تغییر است

جلسه سیزدهم از دوره نهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره60 نمایندگی شوشتر به استادی راهنمای تازه‌واردین همسفر فاطمه، نگهبانی همسفر رقیه و دبیری همسفر شایسته با دستور جلسه «وادی هشتم (با حرکت راه نمایان می‌شود.) و تأثیر آن روی من» روز دوشنبه ١٣ مهرماه ١۴٠۵ ساعت ١٧:٠٠ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

از نگهبان جلسه تشکر می کنم که این فرصت را به من دادند تا در این جایگاه بنشینم، خدمت کنم و آموزش بگیرم. در مورد دستور جلسه وادی هشتم که می‌گوید: «با حرکت راه نمایان می‌شود.» زمانی که خداوند انسان را خلق کرد، او را بر سر یک دوراهی قرار داد؛ یک مسیر، مسیر ارزش‌ها و تقواست، مسیر دیگر مسیر فسق، فجور و ضد ارزش‌ها است. خداوند اختیار را به انسان داده است و این خود ما هستیم که انتخاب می‌کنیم که در کدام مسیر حرکت کنیم. تمامی وادی‌هایی که در کنگره به‌عنوان تابلوهای راهنما در اختیار ما قرار گرفته‌اند، پیام‌هایی هستند که می‌توانند در زندگی ما کاربرد داشته باشند و مسیر حرکت ما را روشن کنند.

وادی اول به من آموخت که برای انجام هر کاری، ابتدا باید تفکر کنم. وادی دوم به من یادآوری کرد که انسان بی‌ارزشی نیستم و باید بدانم هدف از آفرینش من در این هستی چیست؟ وادی دوم مرا به جنگ با ناامیدی برد. در ادامه یاد گرفتم که مسئولیت کارها و انتخاب‌هایم را خودم بپذیرم و آن را بر عهده دیگران نگذارم؛ حتی نباید مسئولیت اعمال خود را به گردن خداوند بیندازم؛ باید حکم عقل را اجرا کنم؛ زیرا عقل زمانی که در مسیر درست قرار داشته باشد، فرمان نادرست نمی‌دهد.

وادی هفتم، رمز و راز کشف حقیقت در دو چیز است، یکی یافتن راه و دیگری آنچه برداشت می‌نماییم، پس پیدا کردن راه مهم است؛ اما مهم‌تر از آن، برداشتی است که من از این مسیر و آموزش‌ها دارم؛ اما وادی هشتم می‌گوید: «با حرکت راه نمایان می‌شود.» همیشه آقای مهندس در صحبت‌هایشان از طبیعت الگوبرداری می‌کنند. وقتی به طبیعت نگاه می‌کنیم می‌بینیم که هیچ چیز ثابت و راکد نیست. فصل‌ها یکی پس از دیگری تغییر می‌کنند؛ تابستان را پشت سر می‌گذاریم، وارد فصل پاییز می‌شویم، سپس زمستان و بهار از راه می‌رسند و این چرخه همچنان ادامه دارد. تمام سیستم طبیعت در حرکت و تغییر است و این موضوع به ما نشان می‌دهد که در زندگی نیز برای رسیدن به مقصد باید حرکت داشته باشیم. درون انسان نیز به همین شکل است. زمانی که انسان درباره موضوعی فکر می‌کند و به تفکر می‌پردازد، در واقع حرکت درونی خود را آغاز کرده است؛ به‌خصوص زمانی که هدف مشخصی دارد و می‌خواهد به سمت آن هدف حرکت کند.

این موضوع را می‌توانیم در ورود یک مسافر یا یک تازه‌وارد به کنگره نیز ببینیم. زمانی که فردی برای درمان وارد نمایندگی می‌شود، راهنماها، مرزبانان و پیشکسوتان را می‌بیند و با خود فکر می‌کند که این افراد چگونه به این حال خوب و آرامش رسیده‌اند، چه مسیری را طی کرده‌اند؟ برای خود من نیز چنین اتفاقی افتاد. زمانی که وارد کنگره شدم، مرزبان و مشاور تازه‌واردین از من استقبال کردند. با خودم فکر می‌کردم خدایا این‌جا همه برای درمان اعتیاد آمده‌اند، پس چرا این‌قدر خوشحال هستند؟ چرا این‌قدر آرامش دارند؟ وقتی یک مسافر اعلام سفرها را می‌شنود و می‌بیند فردی سال‌ها مصرف داشته؛ اما امروز چند سال است که آزاد و رها شده، این موضوع در ذهن او شکل می‌گیرد و برایش قوت قلب می‌شود. با خودش می‌گوید: اگر این افراد توانسته‌اند، پس من هم می‌توانم. اگر من هم در مسیر آموزش و درمان قرار بگیرم می‌توانم به رهایی برسم و همین موضوع باعث می‌شود که فرد با امید در مسیرش حرکت کند. 

اگر بخواهم از تجربه خودم بگویم، در ابتدا اصلاً با مسافرم به کنگره نمی‌آمدم و حتی کنگره را قبول نداشتم. همیشه به او می‌گفتم که این چه جایی است که می‌خواهد تو را با همان تریاک درمان کند؟ این‌جا هم مثل بقیه جاهاست و دوباره برگشت می‌کنی و همان انسان مصرف‌کننده باقی می‌مانی. برای خودم هم بسیار سخت بود. همیشه فکر می‌کردم قرار است تا آخر عمر در کنار یک فرد مصرف‌کننده زندگی کنم. انسان بسیار منفی‌نگر و ناامیدی بودم. وقتی وارد کنگره شدم به‌مرور که در لژیون نشستم و مشارکت همسفران را شنیدم، اتفاق دیگری درون من افتاد. بارها همراه با صحبت‌های آن‌ها از درون و حتی از بیرون گریه می‌کردم و با خودم می‌گفتم؛ افرادی هستند که شاید مشکلات بسیار بیشتری از من داشته‌اند؛ اما آمده‌اند و در مسیر درمان و آموزش قرار گرفته‌اند. همین موضوع باعث شد که من هم آموزش گرفتن را آغاز کنم و وارد مسیر بشوم.

من و مسافرم در کنار راهنماهای خود سفرمان را آغاز کردیم. این مسیر چالش‌های خودش را داشت. هم سختی داشت و هم آسانی؛ اما به لطف خداوند و با آموزش‌های آقای مهندس توانستیم این سفر را به پایان برسانیم و به رهایی برسیم. در این مسیر متوجه شدم که تزکیه و پالایش چه قدر اهمیت دارد و ما باید ابتدا از خودمان شروع کنیم. زمانی که مسافرم مصرف‌کننده بود، هم به جسم خودش آسیب می‌زد و هم این آسیب را به خانواده منتقل می‌‌کرد. مسافر درگیر حال و شرایط خودش بود و من نیز به دلیل زندگی در کنار یک مصرف‌کننده، تعادل روحی و روانی مناسبی نداشتم؛ اما زمانی که وارد مسیر کنگره شدیم، دخترانم حتی از من مشتاق‌تر بودند و آموزش‌های کنگره تأثیر بسیار خوبی بر آن‌ها گذاشت. امروز خدا را شکر می‌کنم که این فرصت را پیدا کردیم تا بتوانیم در مسیر جبران خسارت قرار بگیریم؛ ابتدا نسبت به خودمان، سپس نسبت به خانواده و در ادامه نسبت به جامعه.

من از آقای مهندس سپاسگزارم که چنین بستری را برای ما فراهم کردند. به‌عنوان عضوی کوچک از کنگره می‌خواهم بگویم وقتی وارد این مسیر می‌شوید، در کنار مسافر خود باشید و پا‌به‌پای او حرکت کنید تا مسیر برای شما آسان‌تر شود. بارها ممکن است یک مسافر در طول سفرش ناامید شود و حتی به برگشتن فکر کند؛ اما اگر یک همسفر آگاه و آموزش‌دیده در کنارش باشد می‌تواند به او قوت قلب بدهد و کمک کند تا مسیر را ادامه دهد و به هدف خود برسد. امروز به این باور رسیده‌ام که اگر به کنگره، مسیر درمان، آموزش‌ها و راهنمای خود ایمان داشته باشیم و ناامید نشویم می‌توانیم حرکت کنیم. شاید در ابتدای مسیر همه راه برایمان روشن نباشد؛ اما وقتی حرکت می‌کنیم، قدم‌به‌قدم راه نمایان می‌شود. وادی هشتم برای من فقط یک جمله نیست؛ یک تجربه زندگی است. من با حرکت کردن در این مسیر فهمیدم که راهی که روزی برایم ناشناخته و حتی غیرقابل‌باور بود می‌تواند به آرامش و حال خوب برسد. امروز می‌دانم که اگر حرکت کنم، آموزش بگیرم و در مسیر ارزش‌ها و دانایی قدم بردارم، راه برایم نمایان خواهد شد.

مرزبانان کشیک: همسفر زینب و مسافر مسلم
تایپیست: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)
عکاس: همسفر رویا رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر زینب
همسفران نمایندگی شوشتر