در کنگره۶۰ مسیر رهایی و درمان با حرکت تدریجی و منظم معنا پیدا می‌کند

تعدادی از همسفران نمایندگی پرند مطالبی را در خصوص دستور جلسه «وادی هشتم (با حرکت راه نمایان می‌شود) و تأثیر آن روی من» در قالب مشارکت مکتوب ارائه کردند که تقدیم شما می‌گردد.

راهنما همسفر فاطمه

با حرکت راه نمایان می‌شود، رکود بر هیچ موجودی جایز نیست. همان‌طور که در تیتر وادی گفته شده با حرکت راه نمایان می‌شود. من اگر هدف و خواسته دارم؛ باید حرکت نمایم و از نقطه‌ای شروع کنم تا راه برای من نمایان شود؛ وقتی‌ که قدم در راه یا مسیری می‌گذارم ابتدای کار هیچ چیز مشخص نیست و نمی‌دانم به کجا می‌روم؛ ولی به تدریج با هر قدم مسیر هموار‌تر می‌شود و نور را از فاصله زیاد می‌بینم. هر چقدر حرکت می‌کنم نور برای من بیشتر و مسیر مشخص‌تر می‌شود و به هدف و خواسته نزدیک‌تر می‌شوم؛ بنابراین نباید از حرکت بایستم و هراس داشته باشم؛ چون همیشه نیروهای الهی مراقب من هستند.

جبران خسارت باید از خود، خانواده و جامعه انجام گیرد؛ اگر خواسته یا ناخواسته خانواده‌ خود را آزار داده‌ام در صدد جبران آن حرکت نمایم. من در قبال جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنم‌ و طبیعت مسئول هستم. من باید به بهترین شکل ممکن از آن‌ها نگهداری و مراقبت نمایم و هیچ‌وقت نباید به طبیعت که حکم مام ما انسان‌‌ها را دارد ضرر و زیان برسانیم. در ادامه این وادی پیمان است؛ اگر من از گذشته تا به حال در مسیر ضد‌ ارزش‌ها بودم از این به بعد در مسیر ارزش‌ها قرار بگیرم و تلاش کنم تا انسانی را آزار ندهم و از قدرت مطلق طلب بخشش داشته باشم، سعی کنم از مسیر مستقیم خارج نشوم و تا حدامکان به انسان‌ها خدمت نمایم، همواره در حرکت و تکاپو جهت آموزش و رسیدن به هدف خود باشم.

همسفر فاطمه

وادی هشتم به من آموزش می‌دهد؛ وقتی حرکتی را آغاز می‌نمایم مسیر برای من روشن‌تر می‌شود. همیشه فکر می‌کردم برای شروع هر کاری باید همه چیز را از قبل بدانم، مطمئن باشم که در آینده چه اتفاقی قرار است پیش آید؛ اما این وادی به من نشان داد همیشه لازم نیست همه چیز را از قبل بدانم؛ گاهی فقط کافی است قدم اول را بردارم و حرکت را شروع نمایم؛ وقتی حرکت می‌کنم کم‌کم تجربه‌های جدیدی به‌دست می‌آورم.‌ این تجربه‌ها باعث می‌شوند مسیر زندگی را بهتر بشناسم که بدون تفکر و عمل تغییری ایجاد نمی‌شود؛ اگر همیشه منتظر شرایط ایده‌آل باشم، ممکن است هیچ‌ وقت شروع نکنم؛ گاهی باید با وجود ترس و نگرانی قدمی به‌سمت جلو بردارم.

حرکت کردن باعث می‌شود اعتماد به‌ نفس من بیشتر شود همچنین یاد می‌گیرم که از اشتباهات خود تجربه کسب نمایم و آموختم هیچ مسیری از ابتدا کاملاً مشخص نیست. بسیاری از جواب‌ها در طول مسیر برای انسان روشن می‌شوند؛ بنابراین نباید از ناشناخته‌های مسیر بیش از حد ترس داشته باشم و در واقع خود مسئول تغییر زندگی‌ هستم، نباید منتظر باشم که دیگران شرایط را برای من تغییر بدهند؛ باید خود برای بهتر شدن زندگی‌ تلاش و حرکت نمایم؛ حتی قدم کوچک اگر در مسیر درست باشد ارزش زیادی دارد.

این قدم‌ها می‌توانند در آینده به تغییرات بزرگی تبدیل شوند. من آموختم برای رسیدن به آرامش فقط تصمیم گرفتن و فکر کردن کافی نیست؛ بلکه باید تصمیم خود را با حرکت و عمل همراه نمایم. امروز سعی می‌کنم کمتر از نتیجه کارها ترس داشته باشم و به جای فکر کردن بیش از حد قدم درست خود را بردارم؛ اگر در مسیر با مشکل روبه‌رو می‌شوم از آن درس می‌گیرم و اگر اشتباهی انجام دهم آن را تجربه‌ای برای ادامه راه می‌دانم. برای من این وادی معنای حرکت، تجربه، امید و تلاش می‌دهد؛ باید باور داشته باشم که با قدم‌های درست می‌توانم به مقصد نزدیک شوم و در نهایت یاد بگیرم که تغییر از خود و با اولین قدمی که برمی‌دارم آغاز می‌شود.

همسفر مینا

خداوند زمانی‌که انسان را خلق کرد به او قدرت اختیار داد، در واقع انسان در مسیری قرار گرفت که حق انتخاب داشت؛ یعنی می‌توانست در مسیر تقوا، ارزش‌ها، عشق، محبت و دوستی یا مسیر فسق، فجور و ضد ارزش‌ها باشد. نیرو‌های اهریمنی همیشه سعی دارند انسان را از هدف والایی که برای او در نظر گرفته شده‌ که همان به کمال رسیدن و فرماندهی عقل است دور کنند. در کنگره‌‌‌۶۰ آموختم؛ باید حرکت نمایم و از سکون خارج شوم؛ زیرا با حرکت کردن راه برایم نمایان می‌شود؛ اگر انسان‌ در مسیر درست قرار بگیرد و با بالا بردن اطلاعات، دانش و معرفت خود راه درست را پیدا نماید در ادامه نیروهای الهی به کمک او می‌آیند و برای رسیدن به اهدافش یاری می‌رسانند.

این وادی می‌گوید ما باید حرکت داشته باشیم؛ یعنی مبدا، مقصد و هدف خود را مشخص کرده و حرکت کنیم تا بتوانیم آرام‌آرام با گام‌های محکم و استوارتر این راه را ادامه دهیم و مشکلات خود را حل نماییم؛ وقتی انسان بدون تفکر کاری را انجام می‌دهد حال خرابی نصیب او می‌شود و این حال خراب جسم، روان و جهان‌بینی او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. همه ما در زندگی با مسائل و مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنیم. من همسفر اگر بخواهم به آن آرامش درونی برسم؛ باید حرکتی انجام بدهم تا نیروهای الهی هم به من کمک کنند. از خداوند می‌خواهم تمام انسان‌ها اعتماد به نفس داشته باشند و در جهت کارهای مثبت و خیر حرکت نمایند. در مسیر کنگره وادی‌ها به صورت مداوم تکرار می‌شوند تا از آموزش‌های کنگره۶۰ بهره‌مند شویم.

همسفر مژگان

خدا را شکر می‌کنم که در کنگره۶۰ یاد گرفتم برای رسیدن به آرامش و حال خوب فقط دانستن و تفکر کردن کافی نیست؛ بلکه باید حرکت کنم. وادی هشتم به من می‌آموزد که با حرکت راه نمایان می‌شود؛ گاهی انسان منتظر است ابتدا تمام مسیر برای او روشن شود، سپس قدم بردارد؛ در حالی که در بسیاری از مواقع با حرکت است که ادامه‌ مسیر برای ما آشکار می‌شود. بسیاری از ما به دلیل ترس از آینده از شروع کردن می‌ترسیم. وادی هشتم به من می‌گوید که نیازی نیست تمام مسیر را از ابتدا ببینیم. در سفر اول و دوم در کنگره۶۰ با هر قدمی که برمی‌دارم گوشه‌ای از نقاب تاریکی کنار می‌رود و راه مشخص می‌گردد؛ وقتی صحبت از حرکت می‌شود موضوع انتخاب مسیر هم مطرح است.

ما به عنوان انسان دارای اختیار هستیم. این وادی به من نهیب می‌زند که هر مسیری انتخاب کنم نتایج آن هم برای من است؛ اگر مسیر ارزش‌ها را انتخاب نمایم به صلح، آرامش و اگر در مسیر ضد‌ ارزش‌ها را بروم؛ حتی اگر راه برای من نمایان شود به مقصدی که ویرانی است می‌رسم؛ پس حرکت باید آگاهانه باشد. من از وادی هشتم یاد می‌گیرم؛ اگر می‌خواهم به آرامش، تعادل و شناخت خود برسم؛ باید مسئولیت حرکت خود را بپذیرم. در مسیر آموزش و تزکیه نباید منتظر شرایط کاملاً ایده‌آل باشم؛ بلکه باید از همان جایی که هستم با دانایی و فرمان عقل قدمی درست بردارم؛ زیرا با هر قدمی که درست برداشته می‌شود قدم بعدی نمایان خواهد شد. پیمان بستن با خود و قدرت مطلق زیباترین بخش‌های وادی هشتم است. پیمان یعنی بستن پرونده‌های گذشته و شروع حرکتی جدید با نظم و انضباط است.

برای این‌که بتوانیم درست حرکت نماییم؛ باید بار خسارت‌های گذشته را که به خود، خانواده و جامعه وارد کردیم زمین بگذاریم؛ یعنی خسارت‌هایی را که به جسم، روان و جهان‌بینی‌ خود در دوران مصرف زده‌ایم یا نامحبت‌هایی که به خانواده و جامعه داشتیم با خدمت به هستی و هم‌نوعان خود و قدم گذاشتن در راه ارزش‌ها جبران نماییم. در کنگره۶۰ مسیر رهایی و درمان با حرکت تدریجی و منظم معنا پیدا می‌کند. هیچ‌کس نمی‌تواند به جای من قدم بردارد؛ حتی راهنما با آموزش راه را نشان می‌دهد و تجربه‌ خود را در اختیار من قرار می‌دهد؛ اما چگونگی حرکت و پیمودن مسیر بر عهده خود من است؛ بنابراین با حرکت راه نمایان می‌شود؛ اگر در مسیر درست قرار بگیرم و حرکت نمایم، هر قدم چراغی برای قدم بعدی می‌باشد؛ گاهی حرکتی بسیار کوچک می‌تواند دریچه‌های بزرگی را به روی ما باز کند. در این مسیر تفکر، آموزش و عمل سالم در کنار یکدیگر من را به‌سوی شناخت بیشتر خود و رسیدن به آرامش هدایت می‌کنند.

رابط خبری: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر مرضیه (لژیون تغذیه سالم)
عکاس: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر سمیرا (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر مینا رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون دوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی پرند