رفتن بدون آموزش،کاملا اشتباه است

پنجمین جلسه از دوره بیست و ششم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه همسفران آقا، نمایندگی پرستار، با  استادی همسفر راهنمای محترم  جواد ، نگهبانی همسفر حسین و دبیری هسمفر محمود، با دستور جلسه «صورت مسئله اعتیاد » پنج‌شنبه نهم مهر ماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۴ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان. جواد هستم، یک همسفر.
حدود دو سال و نیم تا سه سال است که توفیق نشستن در خدمت استاد را نداشته‌ام، اما در گذشته خدمت می‌کردم. گاهی این سؤال پیش می‌آید که چرا این حس خدمت‌کردن، گاهی سمت انسان نمی‌آید؟ به این نتیجه رسیدم که گاهی اوقات انسان آمادگی دارد، نشسته و منتظر است، اما باید خودش نیز حرکتی بکند.

مشارکت در یادگیری «تولد» برای مسافران، شاید به این معنا نباشد که صرفاً باید منتظر ماند. باید جایی در کنگره، آن دستبند (نماد خدمت) به گردن باشد. برای اینکه بهترین مشارکت و بهترین حضور را داشته باشی و هر کاری انجام دهی، لازم است که این دست را (دست نیاز به خدمت) بالا ببری.

این تصویرسازی که “۱۰۰ گرم، ۱۰۰ گرم، ۱۰۰ گرم” تا میوه آن درآید، جالب بود. حتماً باید دستت را بالا ببری، حتماً باید بگویی که «خدمت من کجاست؟» تا بتوانی خدمت کنی و در خدمت باشی، نه اینکه فقط آماده خدمت باشی و منتظر بگیری. این مسئله‌ای است که در طول این سه سال، آن را بسیار مهم یافتم.
اما در مورد دستور جلسه «صورت‌مسئله اعتیاد»: اسمش مشخص است، می‌گوید «صورت‌مسئله». صورت چیست؟ اگر کسی از راه دور، ارتباطی نگیرد تا صورت و چهره طرف مقابل را نبیند، نمی‌فهمد که دوست است یا دشمن. صورت، یعنی چهره، یعنی روش.
رفتن بدون آموزش، صرفاً با این ذهنیت که «خب باشد، مسئله را خودم حل می‌کنم و درگیرش می‌شوم»، کاملاً اشتباه است. جامعه پزشکی ما هنوز به نقطه صفرِ درک صورت‌مسئله اعتیاد نرسیده است که بتواند آن را ببیند. آن‌ها هنوز با حرف‌ها و کلیشه‌هایی که درباره اعتیاد وجود دارد، در حال جنگ هستند؛ مثلاً می‌گویند اعتیاد یک بیماری است، یا مشکل اعتیاد، مسمومیت است. این دیدگاه‌ها باعث می‌شود مصرف‌کننده دائماً درگیر این مسائل باشد و ضربه‌های سنگینی بخورد که خودش از علت آن خبر ندارد.
اینکه به او بگویند «رها کن، تو عرضه نداری، غیرت نداری!» یا «مواد دیگر را نکش، نکشی چه می‌شود؟ آجیل بخور!»، این حرف‌ها اشتباه است.
در کنگره ۶۰، اساساً «صورت‌مسئله اعتیاد» این نیست. ما در کنگره با یک مثلث مواجه هستیم: جسم، روان و جهان‌بینی. در اعتیاد، این مثلث از تعادل خارج می‌شود؛ جسم، روان و جهان‌بینی هر سه درگیر می‌شوند. اینکه بخواهیم درد دندان را به اعتیاد ربط دهیم و بگوییم «چقدر بدتر است»، یا بگوییم «شیره بگیر، ساکتت می‌کند»، این‌ها راه‌حل نیست.
فرد مصرف‌کننده‌ای که این‌همه درد می‌کشد و مصرف می‌کند، چقدر تخفیف دارد؟ چقدر درد می‌کشد که به او می‌گویند «مصرف نکن، اوکی می‌شوی، خوب می‌شوی، درست می‌شوی»؟ این جایگزینی مواد بیرونی با مواد درونی نیست.
سیستم ایکس را به مجهولی تشبیه کرده‌اند؛ گفته‌اند؛ چون ما کلیت آن را نمی‌دانیم، اما خب توضیحی داده‌اند که مجموعه‌ای از ترانسمیترها و غدد درون و بیرون است. این سیستم ایکس از تعادل خارج شده. تفکر بیرونی می‌گوید «با طناب مسافر را ببندیم تا خوب شود». این تصور واقعاً تفکر درستی نیست. ذهنیت این است که حتماً باید یک شوک، یک ضربه خارجی وارد شود.

روش دی‌اس‌تی (DST) که از اصول کنگره ۶۰ است، به این شکل عمل می‌کند:
D (Dshakham) مخفف نام بنیان‌گذار کنگره، مهندس دژاکام، یا ضریب هشت دهم است.
S (Step) به معنی پله است که ۲۱ روزه تعریف شده.
T (Time) زمان مصرف درمانی است که در ابتدا ۱۰ تا ۱۱ ماه طول می‌کشد، حداقل زمان مصرف ۱۰ ماه است. چرا ۱۰ ماه؟ چون ما در طول ۹ ماه، ۹۰ درصد سلول‌های بدن انسان تجدید می‌شوند. این از زمانی که نطفه تشکیل می‌شود تا زمان تولد یک انسان کامل.
در مقابل، فرد مصرف‌کننده‌ای که «ترک ناگهانی» می‌کند، دچار پرش، بیرون‌روی (علائم ظاهری ناخوشایند) و بی‌خوابی می‌شود. این‌ها صورت آشکار مسئله هستند. اما صورت پنهان آن که بسیار مهم‌تر است، شامل ناامیدی، گریه‌کردن، ناتوانی جنسی و… می‌شود. گرچه صورت آشکار با گذشت زمان حل می‌شود، اما صورت پنهان مسئله اصلی است. ناتوانی جنسی یکی از دلایل اصلی است که گاهی فرد را به سمت اعتیاد سوق می‌دهد.
این مسئله در کنگره ۶۰ حل شده است و بهترین و کامل‌ترین راه برای درمان اعتیاد، همین مکان، یعنی کنگره ۶۰، و روش دی‌اس‌تی است.
سپاسگزارم که به صحبت‌های من گوش کردید

عکس: همسفر حمید

تایپ، ویراستاری و بارگذاری: خدمت‌گزاران سایت همسفران آقا، شعبه پرستار