دیدهبانان عزیز و فرهیخته کنگره۶۰ حضور شما در این جایگاه فراتر از یک مسئولیت، نشاندهنده تعهد و دقت بینظیر شما است. شما همان چشمانی هستید که با هوشیاری خود کیفیت و نظم را در این مکان تضمین میکنید. هر نگاه تیزبین شما گویی گامی است در جهت رسیدن به کمال و بینقصی از تمام تلاشها، دقتها و پشتکار ستودنی شما صمیمانه سپاسگزاریم. امیدواریم این مسیر پربار، برای شما سرشار از دستاوردهای علمی و موفقیتهای ماندگار باشد.
مسافر بابک با آنتیایکس مصرفی تریاک، شیشه، کوکائین و حشیش وارد کنگره۶۰ شدند. به مدت ۱۳ ماه و ۲۴ روز به روش DST با داروی درمان اپیوم به راهنمایی مسافر محمدصادق سفر کردند. در حال حاضر به مدت ۱۶ سال و ۳ ماه است که آزاد و رها هستند. رهایی از بند نیکوتین ۱۴ سال و ۷ ماه است. رشته ورزشی ایشان در کنگره۶۰ فوتسال است.
لطفاٌ در مورد جایگاه دیدهبانی و فعالیت دیدهبانان به خصوص دیدهبان بخش خانواده کمی توضیح دهید؟
جایگاه دیدهبانی در کنگره۶۰ یک جایگاه مهم است که هدف آن حفظ ساختار، ارزشها و مسیر حرکت کنگره۶۰ است. دیدهبانان با تکیه بر تجربه، آموزش و شناختی که در طول سالها به دست آوردهاند در تصمیمگیریهای بزرگ و نظارت بر عملکرد بخشهای مختلف نقش دارند؛ بنابراین جایگاه دیدهبانی بیشتر از آنکه یک مقام و قدرت باشد، یک جایگاه خدمت و مسئولیت است؛ در این میان دیدهبان بخش خانواده توجه ویژهای به مسائل مربوط به خانواده دارد؛ زیرا در کنگره۶۰ خانواده بخش جداییناپذیر درمان و رهایی است. این جایگاه میتواند در جهت تقویت آموزش خانوادهها، هماهنگی و حمایت از فعالیتهای مربوط به خانواده و انتقال دیدگاههای این بخش در ساختار کنگره۶۰ نقش داشته باشد؛ بهطور کلی میتوان گفت دیدهبان خانواده تلاش میکند تعادل و ارتباط درست میان فرد، خانواده و کنگره۶۰ حفظ شود تا خانواده نیز در مسیر درمان و آموزش جایگاه واقعی خود را پیدا کند.
به نظر شما یک دیدهبان با توجه به مسئولیت سنگین و خطیری که دارد چگونه میتواند بین فعالیتهای کنگره۶۰، کار و خانواده مرزبندی و تعادل را برقرار کند؟
به نظر من یک دیدهبان برای برقراری تعادل بین کنگره۶۰، کار و خانواده باید ابتدا جایگاه و اولویت هرکدام را بهدرستی بشناسد و برای هر بخش زمان و مسئولیت مشخصی در نظر بگیرد. مسئولیت دیدهبانی به دلیل حساسیت و گستردگی آن ممکن است زمان زیادی را به خود اختصاص دهد؛ اگر صادقانه بگويم ضلع خدمت برای يک ديدهبان به مراتب پر رنگتر از دو ضلع ديگر است.
با توجه به اینکه بعضی از جایگاههای خدمتی در کنگره۶۰ بهصورت گروهی و جمعی صورت میگیرد چگونه میتوانیم مراقب باشیم که نیروهای منفی حسهای ما را نسبت به یکدیگر آلوده نکنند؟
زمانیکه خدمت در کنگره۶۰ به صورت گروهی انجام میشود، مهمترین نکته این است که هدف مشترک را بر احساسات و برداشتهای شخصی مقدم بدانیم. طبیعی است که افراد در یک کار گروهی گاهی اختلافنظر داشته باشند؛ اما نباید اجازه دهیم قضاوت، سوءتفاهم، رقابت یا ناراحتیهای شخصی باعث خراب شدن رابطهها شود. در واقع حفظ حس خوب نسبت به یکدیگر نیازمند آموزش، آگاهی و مراقبت مداوم از افکار و رفتار خود ما است؛ اگر هر کدام از ما مراقب حس خود باشیم، فضای خدمت هم سالمتر و سازندهتر خواهد بود.
.png)
سوالی که اکثر همسفران با آن مواجه هستند این است که مسافری که وارد کنگره۶۰ میشود و بعد از سفر اول و درمان اعتیاد، کنگره۶۰ را رها میکند و آموزشهای جهانبینی را ادامه نمیدهد قطعاً در زندگی با همسفر یا خانواده خود دچار مشکل و چالش میشود در این مواقع وظیفه همسفر چیست؟
وظیفه همسفر در این شرایط این نیست که بخواهد مسافر را مجبور به ادامه آموزشها کند؛ بلکه باید خود مسیر آموزش و رشد را ادامه دهد و با آرامش، محبت و آگاهی در کنار خانواده باشد. همسفر میتواند با رفتار و گفتار مناسب اهمیت آموزشهای کنگره۶۰ و تأثیر آن بر زندگی را به مسافر یادآوری کند؛ اما در نهایت انتخاب ادامه مسیر برعهده خود مسافر است. همچنین همسفر نباید تمام مشکلات زندگی را بهعهده بگیرد یا از خود و نیازهای خانواده غافل شود؛ در واقع همسفر نمیتواند به جای مسافر حرکت کند؛ اما میتواند با آموزش، صبر و رفتار درست، زمینهای ایجاد کند که مسافر دوباره اهمیت مسیر آموزش و ادامه حرکت را ببیند.
همیشه مهندس دژاکام در آموزشها میفرمایند: شرایط فعلی ما مربوط به نامهپیشین یا بذری است که در گذشته کاشتهایم، حال با توجه به اینکه ما هیچ اطلاعاتی از گذشته و آرشیو خود نداریم چگونه میتوانیم تشخیص دهیم شرایط سخت و دشوار ما تاوان گذشته یا رشد و آموزش است؟ آیا ما باید همیشه سختیها را صرف اینکه تاوان گذشته یا موجب رشد ماست تحمل نماییم؟ در این مواقع دوست داشتن خود چه میشود؟
در نگاه کنگره۶۰ نباید هر سختی و مشکلی را صرفاً تاوان گذشته بدانیم و بههمین دلیل آن را بدون بررسی تحمل کنیم. وقتی از گذشته و بذرهایی که کاشتهایم صحبت میشود بیشتر میتوان آن را بهعنوان یک نگاه آموزشی و مسئولیتپذیرانه به زندگی در نظر گرفت؛ یعنی به جای اینکه همیشه دیگران یا شرایط را مقصر بدانیم، ببینیم رفتار و انتخابهای امروز ما چه نتیجهای ایجاد میکند. تشخیص اینکه یک اتفاق دقیقاً مربوط به گذشته است یا وسیلهای برای رشد، همیشه برای ما امکانپذیر نیست و شاید اصلاً لازم هم نباشد. مهمتر این است که از خود بپرسیم من از این شرایط چه چیزی میتوانم یاد بگیرم و امروز چه انتخابی میتوانم انجام دهم که وضعیت بهتری ایجاد شود؛ اما این نگاه به معنای تحمل هر سختی به هر قیمتی نیست. صبر با تسلیم شدن در برابر آسیب تفاوت دارد؛ اگر شرایطی به ما آسیب میزند میتوانیم با آگاهی، مشورت و حفظ حرمت خود برای تغییر آن اقدام کنیم و مرزهای سالمی داشته باشیم. در اینجا دوست داشتن خود اتفاقاً جایگاه بسیار مهمی پیدا میکند. دوست داشتن خود به معنای خودخواهی نیست؛ بلکه انسان باید برای جسم، روان، آرامش، زمان و ارزشهای خود احترام قائل باشد. کسی که خود را دوست دارد، هم مسئولیت اشتباهات خود را میپذیرد و هم اجازه نمیدهد برای جبران گذشته مدام خود را سرزنش یا قربانی کند؛ بنابراین میتوان گفت رشد واقعی ترکیبی از پذیرش، آموزش و اقدام است؛ نه اینکه هر رنجی را به حساب تاوان بگذاریم و منفعلانه تحمل کنیم. گاهی درس زندگی صبرکردن است و گاهی نه گفتن و کمک خواستن و مراقبت از خود است.
از خدمتکردن در کنار مهندس دژاکام چه حس و حالی دارید و چه تجربیاتی کسب کردهاید؟
خدمت زير نظر مستقيم بنيان كنگره۶۰ بزرگترين موهبت زندگ من است. هر لحظه حضور در كنار ايشان سرشار از آموزش و در واقع نردبان رشد است؛ ولی مهم اين است كه با ظرفی كوچک از اقيانوس چه مقدار میتوان برداشت كرد.
کلام آخر:
در پايان برای مسافران و همسفران نمايندگی رضا بهترينها را آرزو میكنم و اميدوارم با حفظ و اجرای قوانين و آموزشهای كنگره۶۰ همه ما در رشد و تعالی نمايندگی خود كوشا باشيم.
طراح سؤال و مصاحبهکننده: همسفر جمیله رهجوی راهنما همسفر شهربانو (لژیون سوم)
عکاس: مرزبان خبری همسفر افسانه
ارسال: همسفر ریحانه رهجوی راهنما همسفر شهربانو (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی رضا مشهد
- تعداد بازدید از این مطلب :
210