"به نام نامی اولین عاشق که اوست"
یازدهمین جلسه از دور اول کارگاههای آموزشی کنگره60 ویژه جشن دیدهبان، نمایندگی عمان سامانی شهرکرد به استادی دیدهبان محترم مسافر مهدی صدیقی، نگهبانی ایجنت محترم مسافر حسین و دبیری ایجنت محترم همسفر مریم روز یکشنبه ۱۷ شهریورماه ۱۴۰۵ برگزار شد.
خلاصه صحبت های استاد؛
سلام دوستان، مهدی هستم، یک مسافر.

خداوند را شاکرم که امروز این فرصت را به من داد تا در خدمت شما عزیزان باشم. هفته دیدهبان را به بنیان کنگره ۶۰، دیدهبانان محترم و تمام اعضای کنگره تبریک میگویم و امیدوارم بتوانیم از این فرصت برای آموزش و شناخت بیشتر جایگاه دیدهبان استفاده کنیم.
اگر بخواهم درباره دیدهبان صحبت کنم، ابتدا باید با ساختار کنگره ۶۰ آشنا باشیم. کنگره یک ساختار منظم و آموزشی است و افرادی که وارد آن میشوند، در طول مسیر آموزش میبینند و بهتدریج مسئولیتهایی را در بخشهای مختلف بر عهده میگیرند. هر جایگاه متناسب با ظرفیت و توانایی افراد است و انسان هرچه در مسیر آموزش و خدمت حرکت کند، میتواند مسئولیتهای بیشتری را تجربه کند.
جایگاه دیدهبانی یکی از همین جایگاههاست، اما مسئولیتی بسیار سنگین و حساس دارد. به نظر من مسئله اصلی این نیست که انسان در چه جایگاهی قرار گرفته، بلکه مهم این است که با آن جایگاه چه میکند و چگونه از فرصتی که در اختیارش قرار گرفته استفاده میکند.
هرکدام از ما، چه دیدهبان باشیم، چه راهنما، مرزبان یا هر خدمتگزار دیگری و حتی یک تازهوارد، در یک مسیر قرار داریم و هدف، آموزش، رشد و رسیدن به حال بهتر است.
من خودم سالها پیش وارد کنگره شدم. در آن زمان افرادی بودند که به من کمک کردند، آموزش دادند و باعث شدند در این مسیر قرار بگیرم. اگر امروز میتوانم در جایگاهی خدمت کنم، نتیجه همان زنجیرهای است که از گذشته شکل گرفته است. همه ما روزی تازهوارد بودیم و افرادی به ما فرصت دادند تا تغییر کنیم. بنابراین اگر امروز چیزی یاد گرفتهایم، باید بتوانیم آن را به نفر بعدی منتقل کنیم. این همان زنجیرهای است که کنگره را زنده نگه میدارد.
دیدهبان فقط یک عنوان یا یک شال نیست؛ پشت این جایگاه مسئولیت بسیار سنگینی قرار دارد. دیدهبان باید نگاه گستردهای نسبت به ساختار داشته باشد، شرایط نمایندگیها را ببیند، مسائل را بررسی کند، نقاط قوت و ضعف را بشناسد و برای بهتر شدن ساختار تصمیمگیری کند.
گاهی ما فقط نمایندگی خودمان را میبینیم؛ در جلسه حاضر میشویم، آموزش میگیریم و به زندگی برمیگردیم. اما دیدهبان باید نگاه گستردهتری داشته باشد و مسائل مختلف را در نقاط گوناگون ببیند و بررسی کند. بنابراین پشت رفتوآمدها و حضور دیدهبانان در نمایندگیها، فقط جابهجایی نیست؛ زمان، انرژی، مسئولیت و دغدغه حفظ کیفیت ساختار وجود دارد.
ما معمولاً نتیجه را میبینیم، اما مسیر رسیدن به آن نتیجه را کمتر میبینیم. امروز اگر در یک جلسه آرام نشستهایم و آموزش میگیریم، شاید ندانیم برای فراهم شدن همین شرایط، سالها تلاش و خدمت افراد مختلف انجام شده است. به همین دلیل، وقتی از دیدهبان صحبت میکنیم، در واقع درباره یکی از ستونهای این ساختار صحبت میکنیم.
نکته امیدوارکننده این است که کسی که امروز در جایگاه دیدهبانی قرار دارد، از ابتدا برای این جایگاه آماده نبوده است. او هم از یک نقطه شروع کرده، مسیر آموزش و خدمت را طی کرده و بهتدریج رشد کرده است. بنابراین هیچکدام از ما نباید جایگاه امروز خودمان را پایان مسیر بدانیم.
از طرفی، هیچکس نمیتواند جلوی خدمت و رشد انسان را بگیرد، مگر خود انسان. گاهی ترس، ناامیدی، منیت، توقع یا مسائل حاشیهای باعث میشود خودمان از مسیر عقب بکشیم. کنگره بستر آموزش و خدمت را فراهم کرده، اما استفاده از این بستر به عملکرد خود ما بستگی دارد.
یکی از مهمترین چیزهایی که کنگره به ما میدهد، آموزش فرمولهای زندگی است. ما فقط برای حل یک مشکل وارد کنگره نمیشویم؛ قرار است یاد بگیریم چگونه زندگی کنیم، چگونه با مشکلات روبهرو شویم، چگونه تصمیم بگیریم، مسئولیت بپذیریم و اشتباهات خودمان را ببینیم.
اگر امروز میبینیم انسانی آرامتر شده، مشکلاتش را بهتر مدیریت میکند و در خانواده و جامعه عملکرد بهتری دارد، این تغییر اتفاقی نیست؛ پشت آن آموزش و عمل به آموزش وجود دارد.
صرفاً دانستن کافی نیست. ممکن است مطالب زیادی بدانیم، اما اگر نتوانیم دانستههای خود را در زندگی اجرا کنیم، هنوز به نتیجه مطلوب نرسیدهایم. آموزش زمانی ارزش پیدا میکند که به عمل تبدیل شود.
رهایی از مواد نقطه بسیار مهمی است، اما بعد از آن مسیر دیگری آغاز میشود؛ مسیری که انسان باید در آن خودش را بسازد، خانوادهاش را بهتر کند و در جامعه نیز تأثیر مثبت داشته باشد. آرامشی که امروز در بعضی خانوادهها و زندگی افراد میبینیم، نتیجه همین آموزش و عمل کردن است.
کنگره ابزار و فرمولهای لازم را در اختیار ما قرار میدهد؛ مثل نقشهای که مسیر را نشان میدهد. اما داشتن نقشه کافی نیست، باید حرکت کنیم. اگر میدانیم باید آرامش داشته باشیم ولی در اولین مشکل کنترل خودمان را از دست میدهیم، یعنی هنوز آموزش را به عمل تبدیل نکردهایم.
هرکدام از ما مسئولیتی داریم. اگر امروز فرصت آموزش و خدمت پیدا کردهایم، باید تلاش کنیم این آموزشها را حفظ کنیم و به نفرات بعدی منتقل کنیم. ما فقط دریافتکننده نیستیم؛ باید انتقالدهنده هم باشیم.
همین چرخه است که باعث میشود چراغ کنگره روشن بماند؛ افراد میآیند، آموزش میگیرند، رشد میکنند، خدمت میکنند و آنچه آموختهاند به نفرات بعدی منتقل میشود.
بنابراین وقتی درباره دیدهبان صحبت میکنیم، فقط به عنوان و جایگاه نگاه نکنیم؛ زحمتی را ببینیم که پشت آن جایگاه وجود دارد. دیدهبانان و تمام خدمتگزاران برای ادامه مسیری تلاش میکنند که هزاران انسان از آن استفاده کردهاند و افراد زیادی در آینده نیز از آن بهره خواهند برد.
اگر امروز در کنگره هستیم، آموزش میگیریم و فرصت خدمت داریم، باید بدانیم که این فرصت سادهای نیست. نباید اجازه بدهیم منیت، ناامیدی، توقع یا مسائل حاشیهای ما را از مسیر دور کند.
در نهایت هدف این آموزشها رسیدن به آرامش و آسایش است؛ اینکه انسان بتواند در زندگی عملکرد بهتری داشته باشد و مسئولیت زندگی خودش را بپذیرد. اگر جایی آرامش نداریم، به جای اینکه همیشه دنبال مقصر بیرونی باشیم، باید به خودمان رجوع کنیم و ببینیم کجای مسیر را درست نرفتهایم.
امیدوارم همه ما بتوانیم آنچه را در کنگره یاد گرفتهایم، ابتدا در زندگی خودمان و خانوادهمان اجرا کنیم و سپس به جامعه و آیندگان منتقل کنیم؛ چون آموزش زمانی ارزش واقعی پیدا میکند که از ما عبور کند و به نفر بعدی برسد.
در پایان، هفته دیدهبان را به همه دیدهبانان و خدمتگزاران کنگره تبریک میگویم و امیدوارم خداوند به همه ما توان بدهد که در جایگاهی که قرار گرفتهایم، وظیفه خود را درست انجام دهیم، آموزش بگیریم، آموزش بدهیم و در مسیر خدمت و سازندگی حرکت کنیم.
از همه شما سپاسگزارم که به صحبتهای من گوش دادید.








عکس: مسافر رحیم لژیون دوازدهم
نگارش: مسافر حامد لژیون بیست و یکم
تنظیم و ارسال: مسافر حمید لژیون نوزدهم
با تشکر از همه عزیزان و خدمتگزاران که در برگزاری جشن مشارکت نمودند.
(1).jpg)
با احترام، گروه سایت و مرزبان خبری نمایندگی عمان سامانی مسافر وحید
- تعداد بازدید از این مطلب :
794