برای تغییرکردن فقط دانستن تنها، کافی نیست؛ بلکه باید حرکت کرد. ممکن است انسان بداند چه چیزی برایش خوب است؛ اما تا زمانی که قدمی برندارد، تغییری ایجاد نمیشود. اولین قدم این است که هدف مشخص باشد و انسان بداند برای چه چیزی میخواهد حرکت کند. وقتی هدف روشن باشد، سردرگمی کمتر میشود و ادامه مسیر آسانتر خواهد شد. در مسیر زندگی، هیچکس نمیتواند به جای انسان حرکت کند. دیگران میتوانند راهنمایی و کمک کنند؛ اما تصمیمگیری نهایی با خود ماست. در سفر اول وجود راهنما و آموزشها بسیار مهم هستند؛ ولی در نهایت این خود فرد است که باید آموزشها را در زندگی به اجرا در آورد؛ اگر فقط مطالب را بدانیم و در عمل تغییری ایجاد نکنیم، هنوز حرکت واقعی شکل نگرفته است.
یکی از قسمتهای مهم این وادی، جبران خسارت است. با نگاهکردن به گذشته، ممکن است متوجه شویم که به خودمان، خانواده یا اطرافیان خسارتهایی وارد کردهایم. جبران خسارت فقط گفتن کلمه اشتباه کردم نیست؛ باید در رفتار و عمل هم تغییر ایجاد شود. توبه نیز فقط پشیمانی و طلب بخشش نیست؛ بلکه بازگشت از مسیر اشتباه و قرارگرفتن در مسیر درست است. اگر چکی صادر شده باشد، با گفتن اینکه پشیمان هستم، چک پاس نمیشود؛ زیرا باید برای پاسکردن آن قدم برداشت و اولین جبران خسارت از خود انسان شروع میشود. گاهی خسارتهایی که به جسم، افکار، شخصیت و آرامش خود وارد کردهایم، دیده نمیشود.
بازسازی خود، ایجاد نظم، آموزش گرفتن و حرکت در مسیر درست، بخشی از این جبران خسارت است و این تغییرات هم به یکباره اتفاق نمیافتد و نیاز به زمان و صبر دارد. بعد از خود شخص، خانواده جایگاه مهمی در جبران خسارت دارد. خانواده بیشتر از هر کس دیگری تحت تأثیر رفتارهای ما قرار میگیرد. جبران خسارت در خانواده فقط با حرفزدن انجام نمیشود؛ باید مسئولیتپذیرتر شویم و با رفتار درست، اعتماد و آرامش را دوباره ایجاد کنیم. هر عضوی از خانواده وظایفی دارند و وقتی هرکس مسئولیت خودش را بپذیرد، روابط سالمتر خواهد شد. جبران خسارت بعدی مربوط به جامعه است. به جای اینکه همیشه بپرسیم جامعه برای ما چه کرده است؟ بهتر است ببینیم ما برای جامعه چه کاری انجام دادهایم.
قدم اول این است که دیگر به جامعه خسارت وارد نکنیم و بعد با رفتار درست و کارهای ارزشمند، سهم خودمان را ادا کنیم. اشتباه دیگران هم نمیتواند مجوزی برای تکرار اشتباه ما باشد. قرارگرفتن در صراط مستقیم یک مسئله است و ادامهدادن در آن مسئلهای دیگر است. برای ماندن در مسیر درست باید مراقب انتخابها و رفتارهای خود باشیم و قبل از هر کاری تفکر کنیم. ممکن است در مسیر با راههای مختلفی روبهرو شویم؛ اما هدف باید مشخص باشد. در قسمت پیمان نیز شرایط و آداب خاصی وجود دارد. زمان شروع پیمان از۱۲ ظهر تا ۲ بعدازظهر است. قبل از رفتن به محل پیمان، بدن شستوشو داده میشود و لباس تمیز با پیراهن سفید یا روسری سفید پوشیده میشود و باید در محیطی خلوت باشد و نباید کسی صدای فرد را بشنود.
در طول پیمان نیز از خوردن و نوشیدن خودداری میشود و وسایل مورد نیاز شامل زیرانداز، قلم، کاغذ و کبریت است. این شرایط نشان میدهد که پیمان موضوعی جدی و شخصی بین انسان و قدرت مطلق است. وادی هشتم انسان را از دانستن به عملکردن میرساند. شاید در ابتدا، تمام مسیر مشخص نباشد؛ اما با حرکتکردن، قدم بعدی نمایان میشود. برای رسیدن به سلامتی، آرامش و صلح باید از خود شروع کرد، مسئولیت گذشته را پذیرفت و برای جبران خسارتها قدم برداشت. تغییر با یک تصمیم شروع میشود؛ اما با حرکت و عمل است که به نتیجه میرسد.
منبع: سیدی «وادی هشتم بخش ۲»
نویسنده: همسفر مهدیه رهجوی راهنما همسفر پریا (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر عاطفه رهجوی راهنما همسفر پریا (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر زیبا رهجوی راهنما همسفر پریا (لژیون چهارم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی بیهقی سبزوار
- تعداد بازدید از این مطلب :
127