وقتی فرمان‌برداری، راه فرماندهی خودم می‌شود

شرط اصلی فرماندهی، فرمان‌برداری است. فرماندهی می‌تواند صورآشکار و پنهان داشته باشد. در بخش صورپنهان، اگر انسان بخواهد تصویری در ذهن خود به وجود آورد؛ اما تصویر دیگری نقش ببندد، یعنی در فرماندهی انسان خلل ایجاد شده است. فرمان دادن به بخش درون انسان مثل باز و بسته کردن چشم است؛ یعنی اعضا باید از انسان تبعیت کنند. برای انسان‌های سالم، فرماندهی زیاد مشکل نیست؛ ولی در بعضی شرایط مثل امتحان ممکن است دچار استرس شود و این همان معنای به‌هم‌ریختن فرماندهی در آن وضعیت خاص است. 

برای انسان‌های گرفتار مواد که خیلی از چیزهایی که قبلاً برای آن‌ها قابل اجرا بوده گرفته شده، فرماندهی بسیار سخت است و قابل اجرا نیست، یا حتی اگر قابل اجرا باشد، مشروط یا نسبی است. فرماندهی جزو خواسته‌های وجود است. زمانی که انسان به انجام کار جدیدی توانمند می‌شود، یعنی دامنه فرماندهی او افزایش پیدا کرده و قدرت فرماندهی‌ بیش‌تر شده است. چیزی که در انسان احساس خوشحالی به وجود می‌آورد، همان زمانی است که انسان به یک‌سری از توانایی‌هایی که خداوند به او داده احاطه پیدا می‌کند؛ یعنی زمانی که احساس با بدن هماهنگ است و باعث شادی خود و دیگران می‌شود.

زمانی که کودک برای اولین بار صحبت می‌کند، دچار شعف و شادی می‌شود و این به دلیل همان فرماندهی است که کودک توانسته نسبت به نیروهایی که خداوند در اختیارش قرار داده، به‌دست آورد. فرماندهی یعنی به نیروی خود مسلط شدن؛ یعنی اعضا از او تبعیت کنند و این هم در بخش درونی و هم بیرونی است. فرماندهی یعنی جایگاهی که اختیار با آن می‌تواند معنی پیدا کند. اگر می‌خواهید نیروهایی که در اثر اعتیاد، فرماندهی‌ از بین رفته از نو به وجود آید، فقط باید فرمان‌برداری کنیم. شرط لازم فرماندهی، فرمان‌برداری است. 

چرا برای فرماندهی حتماً باید شرط فرمان‌برداری انجام شود؟ کسی می‌تواند فرمان دهد که قادر باشد کاری را که می‌خواهد از دیگران انجام دهند، انجام دهد و ناچار باید به دانایی مؤثر برسد و شرط دانایی مؤثر، آموزش است. برای آموزش هم حتماً باید استاد و معلمی انتخاب کند و این استاد هم به شما چیزهایی بدهد و شما هم اطاعت کنید، وگرنه آموزش انجام نمی‌شود. انسان زمانی که به تاریکی دچار می‌شود، در نفس اَمّاره قرار دارد؛ یعنی نفس به او فرمان می‌دهد که این کار را باید انجام دهی و حال این انسان تا وقتی در این وضعیت قرار دارد، قدرت فرماندهی ندارد.

وقتی می‌خواهد از این تاریکی خارج شود؛ باید غدد شبه‌افیونی طبیعی درون انسان مواد تولید کنند؛ باید آندورفین و دینورفین تولید کنند تا مورفین و کدئین و هروئین برود. یک چیزی بیاید تا یک چیزی برود و این یک قانون است. زمانی که انسان تحت نفس امّاره است؛ باید از یک نیروی دیگر اطاعت کند تا از نفس امّاره خارج شود و این‌جاست که درون او به‌هم می‌ریزد. فرمان‌برداری کار راحتی نیست. شرط این که فرمان‌برداری کنم این است که من در مورد استادم قضاوت نکنم و این کار دشواری است و مراتب خاصی دارد.

نویسنده: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه  (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر فاطمه زهرا رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون سوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی بیرجند