دلنوشته ای از همسفر علی اکبر به مناسبت هفته دیده بان

سلام دوستان، علی اکبر هستم همسفر. در خصوص هفته دیده بان می‌خواستم یک مشارکت کوتاهی داشته باشم.
​همون‌طور که اولاً تبریک می‌گویم این هفته را به همه دیده بان‌های محترم که خب دیگه زحماتشان را همه مشاهده کردیم.
​همون‌طور که همه می‌دانیم هیچ مجموعه بزرگی فقط با بودن یک رئیس یا یک معاون نمی‌تواند به اصطلاح یه مجموعه را مدیریت کنند. رئیس یه دست‌یار می‌خواد، معاون می‌خواهد، معاون هم به اصطلاح کمک می‌خواهد تا بتوانند یک مجموعه را نظارت کنند.

​کنگره‌ ۶۰ هم به همین روال کار خود را انجام می دهد. آقای مهندس تنها نمی‌توانستند این مجموعه را مدیریت کنند، مجموعه عظیمی‌ است، وجداناً کم نیست و برای همین هم خب تصمیم گرفتند که برای خودشان کمک داشته باشند، کسانی باشند که بتوانند در غیاب ایشان کارها را انجام بدهند و چون شعبات زیاد بود و به اصطلاح انواع و اقسام کارها رو باید انجام می‌دادند، ورزش و یا ایکس بود، که وابسته به یک نفر بودن این موارد ، دشوار بود و تصمیم گرفتند که کارها و امورمالی، تازه واردین، راهنماها، ایجنت و مرزبان ها و ... را بین دیده بانان تقسیم کنند، دیده بانان هم به اصطلاح کسانی هستند که کمک‌حال آقای مهندس هستند و  زحمات زیادی می‌کشند. و اگر دیده بانان نباشند، شاید این نظم و انضباطی که در شعبات برقرار است، نباشد. با بودن دیده بانان، مرزبانان و راهنمایان، منظم‌تر کارشان را پیش می برند و به همین ترتیب همه افراد کنگره زیرمجموعه یکدیگر هستند، و همچنین دیده بانان درواقع زیرمجموعه آقای مهندس هستند، که در مورد تمام کارها و برنامه ریزی های مهم را به اصطلاح از آقای مهندس راهنمایی می‌گیرند، دیده بانان به نحو احسنت انجام می‌دهند و و ان‌شاءالله که بتوانیم به نحو احسنت از آنها قدردانی کنیم. مرسی که به صحبت هایم گوش دادید.

نویسنده: همسفر علی اکبر از لژیون یکم به راهنمایی راهنمای محترم همسفر مصطفی

ویرایش متن: همسفر سهند از لژیون یکم به راهنمایی راهنمای محترم همسفر مصطفی