هفته دیده‌بان؛ فرصتی برای تمرین قدردانی...

"به نام خدا"

یازدهمین جلسه از دور چهل‌ونهم کارگاه‌های آموزشی کنگره۶۰، نمایندگی عمان‌سامانی (شهرکرد)، به استادی راهنمای محترم مسافر آرش، نگهبانی مسافر سامین و دبیری مسافر یزدان، با دستور جلسه «هفته دیده‌بان» روز پنجشنبه ۵ مردادماه ۱۴۰۵ برگزار شد.

خلاصه صحبت‌های استاد:
سلام دوستان آرش هستم، یک مسافر.
بسیار خوشحالم که امروز توفیق پیدا کردم در نمایندگی عمان سامانی حاضر شوم و از وجود شما عزیزان بهره‌مند شوم، خدمت کنم و آموزش بگیرم.
از آقا اکبر، راهنمای محترم لژیون نهم و گروه مرزبانی تشکر می‌کنم که مسئولیت استادی و اداره جلسه را به من واگذار کردند.

هفته‌ی دیده‌بان را در رأس، به آقای مهندس، بنیان‌‌ کنگره و بانی تمام شادی‌های ما، تبریک عرض می‌کنم. همچنین این هفته را به تمامی دیده‌بان‌های عزیز و سختکوشی که برای پیشرفت این ساختار تلاش می‌کنند، تبریک و شادباش می‌گویم؛ عزیزانی که زحمت می‌کشند تا ما بتوانیم با آسایش و آرامش در شعب کنگره فعالیت کنیم، مسیر خود را طی کنیم و به تعادل و حال خوش برسیم.

همچنین تبریک ویژه‌ای خدمت آقا کامران عزیز عرض می‌کنم که واقعاً زحمات زیادی برای ما و استان ما کشیدند. به ایشان خداقوت می‌گویم و امیدوارم عمری باعزت همراه با شادی و سلامتی داشته باشند.

دستور جلسه، هفته‌ی دیده‌بان است؛
این دستور جلسه دو قسمت دارد اول معرفی ساختار کنگره، دیده‌بانان و وظایف آنها.
دوم قدردانی و تشکر از آنها.

به نظر من برای صحبت در رابطه با این دستور جلسه در ابتدا باید ببینیم ساختار کنگره چگونه شکل گرفت، دیده‌بان چه کسی است و چه وظایفی بر عهده دارد؟

اما بخش دوم، که به نظر من قسمت مهم‌تر در این دستور جلسه است؛ موضوع شکرگزاری و قدردانی از افرادی که برای ما زحمت می‌کشند. در این هفته، فرصت داریم از این عزیزان تشکر کنیم و مراتب قدردانی و سپاس خود را به شکلی شایسته ابراز نماییم.

کنگره ۶۰ ساختار و سازمانی بسیار قوی و منظم است که همواره رو به جلو حرکت می‌کند. آقای مهندس آن زمانی که این سیستم را پایه‌گذاری کردند، آینده‌ی آن را می‌دیدند و پیش‌بینی می‌کردند که این ساختار روزبه‌روز گسترده‌تر خواهد شد، انسان‌ها و خانواده‌های بیشتری وارد آن خواهند شد و افراد دردکشیده‌ی بیشتری برای درمان و رهایی به این مجموعه خواهند پیوست.

به همین دلیل، ساختاری را طراحی کردند که بتواند با قدرت و استحکام به مسیر خود ادامه دهد و شرایطی را فراهم کند که همه‌ی افراد بتوانند با امنیت و آرامش فعالیت کنند و مسیر خود را ادامه دهند.

هر ساختاری در مسیر حرکت خود ممکن است با مشکلات و آسیب‌هایی مواجه شود. غیرممکن است ساختاری که از انسان‌ها تشکیل شده، بتواند همیشه بدون مشکل و دردسر به فعالیت خود ادامه دهد. مشکلات و چالش‌ها همواره وجود دارند و کنگره ۶۰ نیز از این موضوع مستثنی نبود.

به همین دلیل، آقای مهندس ساز و کاری را طراحی کردند که سیستم کنگره بتواند این مشکلات را پشت سر بگذارد و رو به جلو حرکت کند.

یکی از ساختارهایی که آقای مهندس در کنگره طراحی کردند، کنگره‌ی دیده‌بانان و مرزبانی شعب بود. این موضوع ایده‌ای بسیار جالب و هوشمندانه بود؛ به این صورت که از میان خود اعضا، افرادی انتخاب شوند که سال‌ها در این سیستم حضور داشته‌اند، در همین ساختار درمان و سپس ماندگار شده‌اند، آموزش دیده و به پختگی رسیده‌اند.

افرادی که برای این جایگاه انتخاب می‌شوند، دارای نقطه تحمل بالایی هستند؛ انسان‌هایی آرام، صبور، پرشور و خوش‌برخورد که مراحل مختلفی را در کنگره طی کرده‌اند، بالا و پایین‌های این مجموعه را دیده‌اند و با مشکلات و چالش‌های آن آشنا هستند.

از میان چنین افرادی، انسان‌هایی انتخاب شدند تا بتوانند به‌صورت شورایی درباره‌ی مسائل مختلف کنگره تصمیم‌گیری و قانون‌گذاری کنند، موضوعات را تجزیه و تحلیل کنند و مشکلات را به‌صورت راهبردی حل کنند.

اگر در مورد کنگره ۶۰ مطالعه کرده باشید‌ حتما می‌دانید که سال ۷۸، کنگره فعالیت خود را با یک لژیون ۸ نفره آغاز کرد و تا امروز‌ این مجموعه به ۱۶۴ شعبه رسیده است. امروز حدود ۱۵۰۰ لژیون در سراسر کشور فعال هستند.

از دیگر حرکت‌های هوشمندانه آقای مهندس، طراحی سایت کنگره بود که تقریبا در سال‌های ۸۱ و ۸۲ حرکت آن را آغاز کردند.
آن زمان، آقای مهندس به چه آینده‌ای فکر می‌کردند که از همان روز سایت کنگره را پایه‌ریزی کردند؟ سایتی که امروز به بزرگ‌ترین منبع اطلاع‌رسانی در سراسر دنیا برای سیستم کنگره ۶۰ تبدیل شده است.

اگر وضعیت مالی نامناسب آن دوران را که خود آقای مهندس و دیده‌بان‌ها درباره‌ی آن صحبت کرده‌اند، با شرایط امروز مقایسه کنیم، می‌بینیم که کنگره به وضعیت مالی بسیار خوبی رسیده است و تقریباً در هر شهرستان و شهری، شعبه‌ای از کنگره داریم.

من در سال ۹۰ وارد کنگره شدم؛ مدت زیادی از راه‌اندازی کنگره در شهرکرد نگذشته بود. آن زمان، یک نمازخانه در پارک ملت، که به آن بیمارستان علی‌اصغر قدیم می‌گفتند، در اختیار کنگره قرار گرفته بود.
در آن روزها، جلسات را دو روز در هفته برگزار می‌کردیم، به‌تدریج تعداد جلسات به سه جلسه رسید. برگزاری جلسات در آن شرایط با مشکلات و سختی‌های زیادی همراه بود.
بعد از اینکه جلسات پنج‌شنبه‌ها نیز راه‌اندازی شد، با مشکل دیگری مواجه شدیم؛ جمعیت بیشتر شد و فضای موجود دیگر پاسخگوی تعداد افراد نبود. به همین دلیل، مجبور شدیم به دنبال مکان دیگری برای برگزاری جلسات باشیم.
به این شکل که محلی در مجمع امور صنفی برای برگزاری جلسات پنجشنبه‌ها پیدا کردیم؛ دو روز دیگر را در همان مکان قبلی و پنجشنبه‌ها را در مکان جدید جلسه برگزار می‌کردیم.
تقریبا همه بچه‌ها مسئولیت‌هایی داشتند؛ از سیستم صوتی بگیر تا حمل و نقل و تهیه چای و قند و ...
دوستان و پیشکسوتان ما چه سختی‌هایی کشیدند تا کنگره شهرکرد به اینجا رسید.
اما امروز اگر خودمان را نگاه کنیم؛ ساختمان جهانبین از خودمان است، بروجن و گوجان زمین داریم، عمان سامانی یک ساختمان دو طبقه را کامل و یکجا در اختیار دارد.

مهم این است که ما ببینیم و بدانیم که چه زحمت‌هایی دارد صورت می‌گیرد تا این سیستم رشد کند؛ تا مثل منی به اینجا بیاید و به رهایی برسد.
حالا آیا من قدردانی خود را از این مجموعه به درستی و شایستگی به جا می‌آورم؟
آیا منی که نه سلامتی داشتم، نه پول، نه خانواده، نه اعتبار و بعد از رهاییم به همه این‌ها رسیدم، نباید بازپرداخت آن را به جا آورم؟ خدمتی کنم؟ کمکی برسانم؟ از مالی که به من داده شد برای کمک به اینجا ببخشم؟
اینجاست که آموزش خودش را نشان می‌دهد و معلوم می‌شود که آیا من قدردانی را یاد گرفته‌ام و انسان سپاسگزاری شده‌ام یا خیر؟

از همه شما ممنونم که به صحبت‌های من توجه نمودید.

عکس: مسافر رحیم لژیون دوازدهم
نگارش: مسافر محسن لژیون دوم
ویرایش و ارسال: مسافر حمید لژیون نوزدهم

با احترام گروه سایت و مرزبان خبری نمایندگی عمان سامانی، مسافر وحید