دیده بانان ستون های کنگره

اولین جلسه از دوره‌ی پانزدهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی دلیجان، با استادی راهنما مسافر احمد ، نگهبانی مسافر حمید، و دبیری مسافر محسن، با دستورجلسه:" هفته دیده بان "شنبه 31مرداد ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

سخنان استاد:

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که امروز توفیق حضور در نمایندگی دلیجان را به من داد. پیش از هر چیز، به آقا جعفر و همسفر محترمشان، بابت جایگاه پهلوانی تبریک می‌گویم. امیدوارم در این مرحله نیز آموزش‌های لازم را دریافت کنند و تجربیات ارزشمندی داشته باشند. تمام جایگاه‌های خدمتی در کنگره ۶۰ به این منظور ایجاد شده‌اند که هر فرد، شرایطِ یادگیری و خدمت را در کنار یکدیگر تجربه کند. باید توجه داشت که «دانستن» با «آموزش دیدن و عمل کردن» تفاوت بسیاری دارد؛ ممکن است خیلی‌ها مطالب را بدانند، اما درکِ عمیق و به عمل درآوردن آن‌ها، کارِ دشوار و زمان‌بری است.
کنگره ۶۰ بستری را فراهم کرده است تا انسان بتواند نقاط منفی و مثبت خود را تشخیص دهد. تا زمانی که انسان ایرادات خود را نشناسد، نمی‌تواند به خودسازی برسد.امروز هفته‌ی دیده‌بان است. این هفته را در رأس خدمتِ جناب مهندس دژاکام و تمام دیده‌بانان محترم، به‌ویژه دیده‌بان رابطِ شعبه، جناب آقای صدیقی تبریک می‌گویم. دیده‌بان‌ها ستون‌های کنگره‌اند؛ بنایی که ما امروز در آن حضور داریم، عظمتی دارد که حاصلِ استقامت و تحملِ بارهای سنگین توسط این ۱۴ نفر است.
رسیدن به این جایگاه کارِ آسانی نیست و فرد باید مراحل سختی را پشت سر بگذارد؛ از درمان اعتیاد و سیگار گرفته تا گذراندن دوره‌های راهنمایی و مرزبانی. مهم‌ترین ویژگی دیده‌بانان، «استقامت» است؛ چرا که ماندن و خدمت کردن در کنگره بیش از ده سال، نیاز به عشقی دارد که پیوندِ محبتِ میان اعضا را حفظ کند. تنها پیوندِ محبت است که ما را به یکدیگر متصل نگه می‌دارد.

در کنگره، ما می‌آموزیم که باید در سال حداقل یک‌بار از دیده‌بان‌ها قدردانی کنیم. این تشکر هم به صورت زبانی، هم پاکتی و هم قلبی باید انجام شود. فرهنگِ سپاسگزاری، جهان‌بینیِ بسیار مهمی است؛ کسی که در سفر اول یا دوم، تمرینِ قدردانی می‌کند، گره‌های درونی‌اش باز می‌شود. اگر فرهنگ و جهان‌بینیِ قدردانی در انسان به وجود نیاید، پرونده‌ی درمانِ او باز می‌ماند.
امروزه در فضای مجازی زیاد می‌شنویم که «هر روز بنویسید خدایا شکرت»، این خوب است اما تنها یک قطعه از پازل است. مثلثِ قدردانی در کنگره ۶۰ شامل سه ضلع است:
۱. زبانی: ابراز تشکر و سپاس.
۲. پاکتی: هدیه مادی که بخشی از آن است.
۳. قلبی: درکِ این موضوع که کنگره، راهنما، دیده‌بان و جناب مهندس چه زحمتی برای ما کشیده‌اند.
باید قلباً متوجه باشیم که چه گره‌ای از زندگی ما و خانواده‌مان باز شده است. اگر در قلبمان سپاسگزار نباشیم و در خانه طلبکار باشیم که «مگر چه کرده‌اند؟»، این مسئله حل نمی‌شود. مرحله‌ی قلبی، مرحله‌ای حساس است که باید در درونِ انسان حل شود. من خودم در ابتدای سفر شاید با حالِ خیلی خوش این کار را انجام نمی‌دادم، اما می‌دانستم باید انجامش دهم تا به درکِ قلبی برسم. امیدوارم همه‌ی ما روزی به آن مرحله برسیم که قلباً سپاسگزار باشیم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، از همه‌ی شما عزیزان سپاسگزارم.

رهایی مسافر محمد ابراهیم رهجوی لژیون سوم

عکس : مسافر حسین- لژیون چهارم

بارگذاری و ارسال خبر: مسافر محمد- لژیون یکم
نمایندگی دلیجان