خدمت برای کمک و رهایی دیگران است

اولین جلسه از دوره شانزدهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی ویژه مسافران کنگره۶۰ نمایندگی کاشمر با استادی مسافر مهدی، نگهبانی مسافر محمد و دبیری  مسافر جواد با دستور جلسه «عدالت، آیا همه افراد در کنگره۶۰ باهم برابرند؟» در روز سه شنبه تاریخ ۲۰ مرداد ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان مهدی هستم یک مسافر:

ابتدا از نگهبان جلسه تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار داد تا در این جایگاه قرار بگیرم، خدمت کنم و آموزش بگیرم. در رابطه با دستور جلسه عدالت، برابری و جایگاه، یادم می‌آید. تصویری که از کلمه‌ی عدالت در ذهنم داشتم یک ترازوی دوکفه‌ای بود که دو طرف آن کاملاً با هم برابر باشند، اما به‌تدریج که وارد سیستم کنگره شدم، متوجه شدم عدالت همیشه به این معنا نیست که همه افراد دقیقاً در یک جایگاه و شرایط قرار داشته باشند، ممکن است دو نفر همزمان وارد کنگره شوند و تصور کنیم عدالت این است که هر دو در یک زمان به رهایی برسند، اما وقتی جلوتر می‌رویم، می‌بینیم یکی از آن‌ها آموزش‌ها را جدی‌تر دنبال کرده، سی‌دی‌ها را نوشته، در جلسات حضور منظم داشته و فرمانبرداری بیشتری داشته است، بنابراین طبیعی است که جایگاه‌های متفاوتی به دست بیاورد. مهندس می‌فرمایند: حرکت هر کس، جایگاه شخص را مشخص می‌کند این عین عدالت است. ممکن است فردی دیرتر از دیگری وارد کنگره شود، اما امروز شال راهنمایی داشته باشد و فرد دیگری که زودتر وارد کنگره شده، هنوز به آن جایگاه نرسیده باشد. اگر آن فرد تلاش کند، آموزش بگیرد و مسیر را درست طی کند، قرار گرفتن او در آن جایگاه عین عدالت است. بنابراین عدالت این نیست که همه ما الزاماً به یک نتیجه یکسان برسیم، بلکه عدالت این است که هر کس نتیجه حرکت و عملکرد خودش را دریافت کند. در مورد برابری هم به نظرم باید توجه داشته باشیم که همه ما از بعضی جهات با هم برابر هستیم. وقتی وارد کنگره می‌شویم، همه مسافر هستیم و آموزش‌های کنگره برای همه وجود دارد، اما به این معنا نیست که همه افراد در تمام جایگاه‌ها با هم برابر باشند. برای مثال، یک مسافر با راهنمای خودش از نظر جایگاه یکی نیست.

راهنما مسیر بیشتری را طی کرده، آموزش دیده، خدمت کرده و مسئولیت بیشتری پذیرفته است، بنابراین جایگاه متفاوتی دارد. همین موضوع را درباره مرزبان و ایجنت هم می‌توان دید. ممکن است من مدت بیشتری در کنگره حضور داشته باشم، اما امروز شخص دیگری در جایگاه مرزبانی قرار گرفته باشد. بنابراین وظیفه من این است که به جایگاه او احترام بگذارم و قوانین و خواسته‌های مرزبانی را رعایت کنم. اگر مرزبان به من بگوید نباید این‌جا بنشینی یا فلان کار را انجام نده، نباید بگویم چرا، مگر من چه فرقی با تو دارم؟ چون موضوع شخص من و شخص او نیست، موضوع جایگاه و مسئولیتی است که او پذیرفته است. همین مسئله درباره راهنما هم وجود دارد. اگر راهنما به من می‌گوید کاری را انجام ندهم، وظیفه من فرمانبرداری و احترام به جایگاه راهنما است، چون او مسیری را طی کرده که من هنوز طی نکرده‌ام. در کنگره باید یاد بگیریم که به جایگاه‌ها احترام بگذاریم، نه این‌که به خاطر جایگاه، انتظار احترام شخصی داشته باشیم. اگر روزی خود من در جایگاه مرزبانی قرار گرفتم، نباید تصور کنم چون مرزبان شده‌ام، همه باید به شخص من احترام ویژه‌ای بگذارند. احترام به جایگاه است و در کنار آن، من هم موظفم به جایگاه دیگران احترام بگذارم. تمام کسانی که در کنگره خدمت می‌کنند، در نهایت یک هدف دارند؛ این‌که دست به دست هم بدهند تا یک نفر به رهایی برسد. بنابراین خدمت برای برتری پیدا کردن نسبت به دیگران نیست، بلکه برای کمک به حرکت و رهایی دیگران است. این موضوع برای من یکی از نکات مهم دستور جلسه است که فهمیدم برابری به معنی یکسان بودن جایگاه‌ها نیست. ممکن است همه ما در یک سیستم باشیم، اما جایگاه‌ها و مسئولیت‌ها متفاوت باشند و این تفاوت، اگر بر اساس تلاش، آموزش و حرکت درست ایجاد شده باشد، همان عدالت است. در پایان از همه دوستان تشکر می‌کنم، من خودم در حال آموزش گرفتن هستم و امیدوارم بتوانم این مفاهیم را بهتر در زندگی‌ام اجرا کنم. از این‌که به صحبت‌های من گوش نمودید از همه شما سپاسگزارم.

عکاس: مسافر مرتضی
تایپ: مسافر محمد
ویراستار: مسافر مهدی
ارسال خبر: مسافر محمد
مرزبان کشیک: مسافر مسلم