عدالت؛ نتیجه انتخاب‌های گذشته

 جلسه چهارم از دوره سوم سری کارگاه‌ آموزشی خصوصی همسفران آقا نمایندگی خواجو، با استادی مسافر عباس، نگهبانی؛ همسفر سهیل و دبیری همسفر‌ مهدی با دستور جلسه: "عدالت؛آیا همه در کنگره۶۰ با هم برابرند؟" شنبه ۱۷ مرداد ماه۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به‌کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

ابتدا از همه شما عزیزان صمیمانه تشکر می‌کنم. از جناب مهندس، خانواده سراسر محبت ایشان و همچنین اساتید بزرگوارم سپاسگزارم. اگر امروز درمان و حال خوشی را تجربه می‌کنیم، بدون شک حاصل زحمات و تلاش‌های این بزرگواران است.

پیش از ورود به دستور جلسه، می‌خواهم نکته‌ای را درباره همسفران آقا مطرح کنم. همسفران، یکی از ارکان مهم هر نمایندگی هستند. جناب آقا امین نیز بارها فرموده‌اند که ظرفیت و توان یک شعبه را می‌توان از حضور و فعالیت همسفران آن شناخت. هرچه تعداد و کیفیت حضور همسفران در کنار مسافران بیشتر باشد، نشان‌دهنده قدرت و پویایی آن نمایندگی است.

خدا را شکر که امروز جلسات همسفران آقا نیز در شعبه برگزار می‌شود؛ اما پیشنهادی دارم. از همسفران آقا خواهش می‌کنم روزهای پنجشنبه مشارکت بیشتری داشته باشند. احساس می‌کنم مشارکت همسفران آقا هنوز به اندازه کافی نیست. وقتی مشارکت‌ها بیشتر شود، الگوهای موفق نیز شکل می‌گیرند؛ افرادی که بتوانیم به دیگران معرفی کنیم و بگوییم: «ببینید این همسفر آقا با آموزش‌های کنگره چقدر تغییر کرده، حالش خوب شده و خانواده‌اش به آرامش رسیده است.»

وقتی شما از تجربه‌های خود، از تأثیر آموزش‌های کنگره در زندگی و خانواده‌تان صحبت کنید، طبیعتاً این موضوع باعث الگوسازی می‌شود و افراد بیشتری ترغیب خواهند شد که به بخش همسفران آقا در کنگره ۶۰ مراجعه کنند.

بار دیگر از همه شما که در این سنگر حضور دارید و برای تحقق اهداف کنگره تلاش می‌کنید، صمیمانه تشکر می‌کنم.

همان‌طور که در لژیون سردار نیز گفته شد، یکی از اهداف بزرگ کنگره ۶۰ احیای خانواده است و همسفران، چه خانم و چه آقا، با تمام توان در مسیر تحقق این هدف ارزشمند تلاش می‌کنند. این موضوع واقعاً شایسته قدردانی و تحسین است.

اما دستور جلسه امروز درباره «عدالت» است و این پرسش مطرح می‌شود که آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با یکدیگر برابر هستند یا خیر؟

ابتدا باید به این نکته توجه کنیم که در طول سال، ۵۲ دستور جلسه داریم و هر کدام از آن‌ها قرار است نکته‌ای را به ما آموزش دهند؛ آموزش‌هایی که در مسیر درمان اعتیاد، درمان بیماری‌ها و حل مشکلات زندگی به ما کمک می‌کنند.

هدف دستور جلسات این است که نوع تفکر ما تغییر کند. شاید تا دیروز از همه طلبکار بودم، اما امروز به این نتیجه برسم که نباید از کسی طلبکار باشم؛ بلکه باید از خودم مطالبه داشته باشم. شاید اگر امروز مشکلاتی در زندگی دارم، بخشی از آن به دلیل کم‌کاری و تلاش نکردن خودم باشد.

همین موضوع در سایر دستور جلسات، مانند وادی پنجم یا دیگر وادی‌ها نیز وجود دارد. هر کدام از این آموزش‌ها آمده‌اند تا نگرش و تفکر ما را اصلاح کنند و این تغییر نگرش، در نهایت ما را به وادی چهاردهم، یعنی محبت، برساند.

اما اگر تفکر من اصلاح نشود و دائماً دیگران را قضاوت کنم، بگویم فلانی پارتی داشته، آن یکی ظاهرش بهتر بوده یا شرایطش مناسب‌تر بوده است، طبیعی است که رشدی نخواهم کرد و نتیجه‌ای هم نخواهم گرفت.

قبل از ورود به کنگره، با مفهوم عدالت مشکل داشتم. باورم این بود که عدالت اصلاً وجود ندارد. حتی درباره مسائل بزرگ هم سؤال داشتم. با خودم می‌گفتم: اگر خداوند حضرت علی (ع) را با آن همه ویژگی آفریده است، چرا همان ویژگی‌ها را به من نداده؟ چرا من در آن جایگاه نیستم؟ چرا یک نفر در خانواده‌ای مرفه متولد می‌شود و دیگری در خانواده‌ای معمولی؟ چرا یکی در کشوری آرام و پیشرفته مانند سوئیس به دنیا می‌آید و دیگری در منطقه‌ای محروم از آفریقا؟

این سؤال‌ها آن‌قدر ذهنم را درگیر کرده بود که به این نتیجه رسیده بودم همه چیز جبر است و اختیار انسان هیچ نقشی ندارد.

اما زمانی که وارد کنگره شدم و از آموزش‌های جناب مهندس بهره بردم، نگاهم کاملاً تغییر کرد. متوجه شدم عدالت، به معنای برابری نیست. من قبلاً تصور می‌کردم عدالت یعنی هر آنچه به دیگری داده شده، باید به من هم داده شود؛ در حالی که عدالت یعنی هر کس در جایگاه شایسته خود قرار بگیرد.

اگر امروز کسی گرفتار اعتیاد، بیماری یا مشکلات مختلف است، نتیجه عملکرد و انتخاب‌های گذشته خودش است؛ یعنی مسیری را طی کرده که او را به این نقطه رسانده است.

جناب مهندس در مبحث «مثلث سرنوشت» می‌فرمایند که زندگی ما بر اساس سه عامل شکل می‌گیرد: خواسته، تقدیر و فرمان الهی.

درباره فرمان الهی نیز توضیح می‌دهند که این موضوع بیشتر مربوط به اتفاقات کلی مانند سیل، زلزله و حوادثی است که برای همه انسان‌ها رخ می‌دهد و معمولاً فرمان الهی به صورت اختصاصی برای افراد عادی صادر نمی‌شود.

بنابراین، دو عامل اصلی باقی می‌ماند:

خواسته و تقدیر.

تقدیر، نتیجه اعمال گذشته ماست؛ همان بذرهایی که قبلاً کاشته‌ایم و امروز محصول آن را برداشت می‌کنیم. گذشته دیگر قابل تغییر نیست، اما خواسته امروز ما کاملاً در اختیار خودمان است و همین خواسته است که آینده و تقدیر فردای ما را می‌سازد.

حال به سؤال دستور جلسه برگردیم؛ آیا همه افراد در کنگره ۶۰ با هم برابر هستند؟

پاسخ من این است که خیر.

فرض کنید یک سفر اولی داروی خود را به‌موقع مصرف می‌کند، سی‌دی‌هایش را می‌نویسد، مشارکت می‌کند، اعلام سفر انجام می‌دهد، در پارک و استخر حضور دارد و همه آموزش‌ها را به‌درستی اجرا می‌کند. آیا او با فردی که هر روز برای ننوشتن سی‌دی یا انجام ندادن وظایفش بهانه می‌آورد، برابر است؟ قطعاً خیر. حتی نتیجه این دو نفر در ظاهر نیز کاملاً متفاوت خواهد بود.

در مورد همسفران نیز همین موضوع صدق می‌کند. آیا کسی که برای آموزش خود وقت می‌گذارد و در جلسات حضور دارد، با کسی که این فرصت را نادیده می‌گیرد، نتیجه یکسانی خواهد داشت؟ مسلماً خیر.

در پایان، اگر بخواهم جمع‌بندی کنم، باید بگویم اگر می‌خواهم در جایگاهی قرار بگیرم که واقعاً شایسته آن هستم، باید بیشتر تلاش کنم.

همان‌گونه که در کلام الله آمده است:

«لَیسَ لِلإِنسانِ إِلّا ما سَعی»

یعنی انسان بهره‌ای جز حاصل تلاش و کوشش خود ندارد.

اگر تلاش کنم، آموزش ببینم و در مسیر رشد حرکت کنم، بدون شک به آن جایگاهی که حق واقعی من است خواهم رسید و آن زمان است که معنای واقعی عدالت را درک خواهم کرد.

در پایان، بار دیگر از همه شما عزیزانی که با حوصله به صحبت‌های من گوش دادید، صمیمانه تشکر می‌کنم.

سپاسگزارم.

ویرایش: همسفر مهدی لژیون سوم

عکس، ارسال: همسفر امین لژیون اول

گروه سایت همسفران آقا نمایندگی خواجو