عمل سالم با عمل نیک متفاوت است. پیشنیاز عمل سالم، آگاهی و معرفت است. بسیاری از انسانها برای انجام یک عمل نیک، ضامن شخص دیگری میشوند؛ مثلاً برای وام یا برای راهاندازی کار دیگران چک صادر میکنند و اکنون در زندانها یا راهروهای دادگستری هستند. اگر چه به این کار، عمل نیک گفته میشود؛ اما با عمل سالم فرق دارد. به طور مثال، کسانی که آگاهی از صورتمسئله اعتیاد ندارند؛ زمانی که یک مصرفکننده مواد، مصرف مواد خود را با روش سقوط آزاد قطع میکند، این را عمل نیک میدانند؛ ولی وقتی این فرد با روش DST و داروی OT وارد چرخه درمان میشود، این اقدام را اشتباه میدانند؛ درحالیکه کسانی که در کنگره۶۰ به این آگاهی رسیدهاند و مسئله جایگزینی مواد، کاملاً برای آنها روشن و درک شده است، میدانند روش DST و داروی OT عمل سالم است.
اگر انسان به این دانایی رسید که عمل نیک با عمل سالم فرق دارد و توانست این دو را از هم تشخیص دهد، در این مرحله به عدالت میرسد و میتواند تعادل را برقرار کند. هستی بر اساس نظم و تعادل بنا شده است؛ حتی باید بدانیم چگونه محبت را که بهترین عنصر در جهان خاکی است، نسبت به فرد مقابل خود کم و یا زیاد کنیم.
عدالت در کنگره60 به دو صورت برقرار میشود. موضوع کنگره۶۰ درمان اعتیاد است. در اینجا افراد با نام کوچک خود وارد میشوند و بر نقاط مشترک خود کار میکنند. این موضوع باعث ایجاد پیوند محبت بین افراد میشود و این عین عدالت است. در کنگره60 هیچ انسانی به شخصیت بیرونی افراد توجه نمیکند. همه اعضای کنگره، شغل، دارایی، سواد و بیسوادی خود را پشت در کنگره میگذارند و تنها با یک نام کوچک وارد میشوند. فردی که مدرک دکترا دارد با کسی که تا پنجم ابتدایی سواد دارد، یا کسی که دوچرخه دارد با فردی که خودروی مرسدسبنز دارد، هیچکدام با هم فرق ندارند و همگی از یک آموزش برخوردار میشوند.
حال این سؤال پیش میآید که آیا اعضای کنگره با هم برابرند؟ آقای مهندس میفرمایند: «نه، برابر نیستند» و در ادامه میفرمایند: «آیا کورها با بیناها برابرند؟ آیا آنان که در زمین فساد میکنند با کسانی که خدمت میکنند برابرند؟ قطعاً نه»
در کنگره۶۰ کسی نمیگوید، ما همه مصرفکننده بودیم و با هم فرقی نداریم! زیرا سفر دومی با سفر اولی تفاوت دارد، تازهوارد با سفر اولی فرق میکند. سفر اولی باید اول ثابت کند که به این تعادل رسیده است و توانسته است مسیر درمان را طی کند و آن زمان میتواند در کنگره60 خدمت کند. راهنما وقتی رهجویش درست حرکت کند، با او خوب برخورد میکند و هنگامی که رهجو مسیر را اشتباه میرود، برای اینکه او دوباره راهش را پیدا کند و به بیداری لازم برسد؛ حتی ممکن است، جواب سلام او را هم ندهد؛ زیرا رهجو را دوست دارد و میخواهد او به مسیر درمان بازگردد. این ابزار یک راهنما است. جایگاه یک مسافر که مسیر درمان را بهدرستی طی میکند با فردی که این ویژگی را ندارد با هم فرق میکند؛ جایگاه راهنما با رهجو فرق میکند؛ بنابراین نمیتوانیم بگوییم در کنگره همه با هم برابرند. هر انسانی در هر جایگاهی قرار دارد، باید بداند که این جایگاه را فقط و فقط خودش انتخاب کرده است و تلاش او چه در راه منفی و چه در راه مثبت، در تعیین این جایگاه نقش داشته است و این عین عدالت است.
منبع: سیدی عدالت
نویسنده: همسفر طیبه رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر همدم رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر محبوبه (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی نائین
- تعداد بازدید از این مطلب :
69