وادی پنجم، هفت گام تا رهایی و تعالی

هشتمین جلسه از دور بیست و ششم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره‌۶۰، نمایندگی اسلامشهر با استادی مسافر علیرضا، نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر ناصر با دستور جلسه "وادی پنجم؛ در جهان ما تفکر قدرت مطلق حل نیست، بلکه توام با رفتن و رسیدن آن را کامل می‌نماید" در روز چهارشنبه ۳۱ تیر ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

با عرض سلام و احترام خدمت تمامی عزیزان، از ایجنت محترم و گروه مرزبانی و راهنمای عزیزم تشکر می‌کنم و بسیار خوشحالم که فرصت یافتم تا در این جایگاه قرار بگیرم. در باب وادی پنجم و تأثیرات عمیق آن بر احوالات شخصی‌ام، باید عرض کنم که در دوران تاریکی و اعتیاد، تفکر من همواره در جهتِ یافتن راهکارهایی برای تهیه و مصرف مواد مخدر معطوف بود. در حقیقت، انرژی و توان ذهنی خود را در مسیرهای ویرانگر صرف می‌کردم. اما وادی پنجم به من آموخت که می‌توان این جریان فکری را معکوس کرد و در مسیرهای متعالی همچون ورزش، کسب علم، و ارتقای کیفیت زیستن به کار بست.

جناب مهندس در آغاز وادی پنجم چنین می‌فرمایند که وقتی آدمی به پهنه دریا یا بی‌کرانگی آسمان می‌نگرد، پدیده‌هایی چون موج و ابر را می‌بیند. من نیز پیش‌تر که در جایگاه مخاطب می‌نشستم، این مسند را ساده می‌پنداشتم؛ اما اکنون که در این جایگاه قرار گرفته‌ام، به عمق انرژی و معنای نهفته در این کلام پی برده‌ام. در ادامه، این وادی به سه ساحت هستی اشاره دارد: نخست، جهان خاکی که بستر کنونی حیات ماست؛ دوم، جهان خواب که تجربه‌ای مشترک میان آدمیان است و دریچه‌ای به ابعاد دیگر هستی می‌گشاید و سوم، جهان ذهنی. من سال‌ها در حصار جهان ذهنی خود محبوس بودم و درگیر خیال‌پردازی‌های بی‌سرانجام. این جهان ذهنی که باید بستری برای خلق ایده‌های سازنده می‌بود، به دلیل عدم تعادل، گاهی تا مرز نابودی و انزوا مرا پیش برد.

 آقای مهندس هفت گام را برای خروج از اضطراب، ترس و پریشانی می‌گویند که من پنج گام آن را به شما می‌گویم:

۱. بازگشت از ضدارزش‌ها: که برای هر فرد مفهومی منحصربه‌فرد دارد؛ از دروغ و تضییع حق دیگران گرفته تا هر کنشی که با فطرت پاک انسانی در تضاد است.

۲. خودداری: پرهیز از تمامی اموری که ما را به نیروهای منفی پیوند می‌دهد.

۳. قناعت: الگوبرداری از طبیعت؛ بدین معنا که با اتکا به حداقل امکانات، بتوانیم زیباترین و کارآمدترین جلوه‌های زندگی را بیافرینیم و از حسرت خوردن نسبت به داشته‌های دیگران بپرهیزیم.

۴. صبر: لازمه‌ی به ثمر نشستن هر تفکری، شکیبایی است. صبر در کنار تلاش و کوشش مستمر، کلید موفقیت است. همان‌گونه که برای رسیدن به حال خوش در کنگره ۶۰، گذر زمان، مثلاً ده ماه، همراه با فرمان‌برداری از راهنما، الزامی است.

۵. تجسس، قضاوت و غیبت نکردن: که از منظر من، این اعمالِ ناپسند، ریشه‌های تعالی انسان را می‌خشکانند. از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید از شما بسیار سپاسگزارم.

متن: مسافر امیرحسین

عکس و ارسال:

مسافر محسن