چهاردهمین جلسه از دوره چهل و سوم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰؛ نمایندگی صائب تبریزی
با استادی مسافر داود، نگهبانی همسفر حسین و دبیری همسفر رضا با دستور جلسه «تخریب شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با متد DST»
پنج‌شنبه ۲۵ تیرماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ برگزار شد.

سخنان استاد:
دستور جلسهٔ امروز دربارهٔ تخریب‌های ناشی از شیشه و سایر مخدرها و محرک‌هاست. فکر می‌کنم حدود پنج، شش سال پیش این دستور جلسه وجود نداشت، اما به دلیل خطرات بسیار بالای این مواد و مهارناپذیر بودنشان، خوشبختانه آقای مهندس از پارسال این دستور جلسه را برای کنگره ۶۰ نوشتند و دربارهٔ شیشه و تخریب‌های آن توضیح دادند.

من خودم آنتی‌ایکس‌ام شیشه نبود؛ آنتی‌ایکس من تریاک بود. ولی با دوستان و هم‌لژیون‌هایی که در سفر با من همراه بودند و برخی از آنها تخریب شیشه داشتند، گفت‌وگو می‌کردم.

شیشه دوپامین و آمفتامین بدن را به شدت بالا می‌برد. این افزایش موقت ممکن است باعث شود فرد بهترین راه و بهترین مسیر را انتخاب کند، اما این حالت فقط موقتی است.

یک راهنما مثال جالبی می‌زد. می‌گفت بدن موجودی فوق‌العاده هوشمند است. اگر هر ماده‌ای در بدن اشباع شود، چه اتفاقی می‌افتد؟ مثلاً فردی سکتهٔ مغزی می‌کند. در سکته، فشار خون در مغز به حدی بالا می‌رود که رگ‌ها پاره شده و خون وارد بافت مغز می‌شود. دقیقاً همان اتفاقی که برای دوپامین در بدن فرد مصرف‌کنندهٔ شیشه می‌افتد؛ دوپامین و آمفتامین آنقدر بالا می‌روند که تعادل وجودی و جسمی انسان از بین می‌رود.

بدن انسان ذاتاً قادر است بسیاری از مواد مورد نیازش از جمله دوپامین و آمفتامین را خودش تولید کند. اما وقتی فردی از بیرون شیشه مصرف می‌کند، بدن پس از چند ماه متوجه می‌شود که این مواد از خارج تأمین می‌شوند و تولید داخلی خود را متوقف می‌کند. اگر بدن باز هم تولید کند، فرد دچار اوردوز شده و ممکن است بمیرد؛ اما بدن هوشمند است و این کار را نمی‌کند.

حالا می‌خواهم از منظر روانشناسی و جامعه‌شناسی دربارهٔ تخریب‌های شیشه در جامعه صحبت کنم. مخدرها به دو دستهٔ سنتی و صنعتی تقسیم می‌شوند. مواد سنتی مانند تریاک و هروئین، و مواد صنعتی مانند محرک‌ها که شیشه یکی از آنهاست. متأسفانه جامعه امروز توانایی کنترل و مهار این مواد را ندارد.

بیش از هشتاد تا نود درصد جوانانی که به سمت این مواد کشیده شده‌اند، به دلیل بی‌تجربگی است. تجربه باعث می‌شود انسان کار اشتباه را تکرار نکند. کسانی که مشکلات خود را در جامعه و خانواده حل کرده‌اند، دیگر سراغ اشتباهات تکراری نمی‌روند.

بسیاری از بچه‌ها می‌گفتند که برای شب‌های امتحان، برای بیدار ماندن و افزایش تمرکز ذهنی، سراغ شیشه رفتند و همین باعث شد معتاد شوند. امروز حدود هشتاد درصد از مواد محرک و روانگردان در دانشگاه‌ها خرید و فروش می‌شود. شاید یک دانشجو یک بار به‌طور اتفاقی از این مواد استفاده کند، اما بار دوم دیگر تکرار نمی‌کند.

من در طول عمرم یاد گرفتم که تمام مشکلاتی که برای من در جامعه، خانواده و زندگی پیش آمده، تجربه‌هایی هستند که دیگر تکرار نمی‌کنم. ادیسون پنجاه و شش بار برای اختراع لامپ تلاش کرد و شکست خورد. هر بار به او می‌گفتند موفق نشدی، اما او می‌گفت: «من این پنجاه و شش راه را دیگر تکرار نمی‌کنم» و نهایتاً موفق شد.

کسانی که به اینجا می‌آیند، حتی اگر چندین بار سفر کنند، خوشبختانه کنگره را می‌شناسند. کنگره یک دری است، یک معبد که ما را از همهٔ مشکلات، بدبختی‌ها و تاریکی‌های گذشته نجات می‌دهد؛ مخصوصاً با آموزش‌هایی که در اینجا می‌بینیم.

یک مثال واقعی برایتان بزنم. یک آقای دکتر به من گفت: «شما در کنگره چه کار می‌کنید؟» در پاسخ دیدم یک نفر با تنها پنج کلاس سواد، از جهان‌بینی صحبت می‌کند. من خیلی خوشحال شدم. یعنی کسانی که فقط پنج کلاس سواد دارند، اینجا یاد می‌گیرند چگونه زندگی را ادامه دهند، چگونه از تاریکی رها شوند و چگونه شعار اصلی کنگره ۶۰ را عملی کنند که می‌گوید: «بیایید این بدبختی را از جامعه رها کنیم.»

کنگره ۶۰ دانشگاهی است که تمام دنیا روی متدهای مشابه کار کرده اما موفق نشده است. گاهی می‌گویم برخی از این حرف خوششان نمی‌آید، اما آقای مهندس خداوندگاری است که ما مرده‌های متحرک را زنده کرد. ما کسانی که در تاریکی بودیم، دیگر راه رفتن به سمت تاریکی را تکرار نمی‌کنیم. این رهایی از بدبختی‌ها را مدیون آقای مهندس هستیم که امروز حالمون خوش است، انرژی داریم و در جامعه احساس خوبی داریم.

یک کنگره‌شصتی باید از دور مشخص باشد. من به بچه‌ها می‌گویم لباس سفید بپوشید و خوش‌تیپ باشید. یک راهنما به نام آقا سینا مخلصی می‌گفت: «کسانی که خوش‌تیپ هستند، مال کنگره هستند.»

از خداوند می‌خواهم که زندگی آقای مهندس و خانواده‌شان را همیشه بلند و سرافراز نگه دارد و سپاسگزارم که اینجا را به ما نشان داد. سفر کردن در اینجا با راهنمایی که دست ما را می‌گیرد و جلو می‌برد، بسیار راحت است. هر کس دل به راهنما ببندد و او را بشناسد و دوست داشته باشد، صد در صد درمان خواهد شد.

تقدیر از اعضای لژیون سردار شعبه صائب تبریزی