آرامش امروز من، نتیجه درمان اصولی در کنگره ۶۰ است

سیزدهمین جلسه از دوره پنجم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰، ویژه مسافران و همسفران نمایندگی لامرد، با استادی مسافر حسین، نگهبانی مسافر ابراهیم و دبیری مسافر کاظم، با دستور جلسه «تخریب‌های شیشه و مخدرهای جدید و درمان آن با متد DST»، روز پنجشنبه ۲۵ تیرماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۶ برگزار شد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، حسین هستم، یک مسافر.

ابتدا از لژیون مرزبانی که همواره پیش از شروع جلسات با عشق و مسئولیت‌پذیری محیط را آماده می‌کنند تا ما بتوانیم در فضایی مناسب آموزش بگیریم، قدردانی می‌کنم.

رهایی مسافر احمد را به ایشان، راهنمای وی و خانواده بزرگ کنگره ۶۰، تبریک عرض می‌کنم. امیدوارم تمام افرادی که به رهایی می‌رسند، در ادامه این مسیر نیز استوار و ثابت‌قدم باقی بمانند؛ زیرا شاید چنین فرصتی دیگر در زندگی نصیب انسان نشود. کنگره ۶۰ مکانی است که به ما بهتر زندگی کردن را  می آموزد تا آنچه،اعتیاد از ما گرفته است را بازسازی نماییم.

دستور جلسه امروز درباره«تخریب های شیشه و  مخدر های جدید و درمان آن با متد DST» می باشد.پیش از ورود به کنگره، مصرف‌کننده تریاک، هروئین و شیشه بودم. امروزه تقریباً همه با تخریب‌های شیشه آشنا هستند، اما کسانی که مصرف آن را تجربه کرده‌اند، عمق این آسیب‌ها را بهتر درک می‌کنند.

بعضی از توهم‌هایی که در دوران مصرف داشتم، آن‌قدر عجیب بود که حتی امروز هم تمایلی به بیان آن‌ ندارم؛
یکی از ویژگی‌های شیشه این است که  اعتمادبه‌نفس کاذبی به مصرف‌کننده می‌دهد و باعث می‌شود توهمات خود را کاملاً واقعی بداند ؛حتی دیگران را نیز متقاعد کند. در کنار آن، شک، سوءظن، توهم و آسیب‌های فراوان دیگری نیز به وجود می‌آید که مصرف‌کنندگان این ماده به‌خوبی آن‌ها را تجربه کرده‌اند.

پیش از ورود به کنگره، هر بار که سقوط آزاد یا ترک های ناموفق داشتم، تنها یک جرقه کوچک برای مصرف شیشه کافی بود تا تمام ذهن و توانم درگیر پیدا کردن آن شود. فرقی نمی‌کرد در چه شرایطی باشم یا تهیه آن چقدر سخت باشد؛ احساس می‌کردم باید حتماً مصرف کنم. بیشترین زمانی که پس از ترک توانستم دوام بیاورم، یک ماه و سه روز بود و پس از آن دوباره به مصرف بازمی‌گشتم.
کنگره ۶۰ نعمت بزرگی به من عطا نمود؛ امروز حتی اگر نام شیشه را بشنوم یا در محیط کار خود؛مصرف آن را از نزدیک ببینم، هیچ کشش و وسوسه‌ای در من  ایجاد نمی‌شود و به‌آرامی از کنار آن عبور می‌کنم. این آرامش، نتیجه درمان اصولی در کنگره ۶۰ است.

مهندس دژاکام مسیر صحیح درمان را به ما نشان دادند  و بیان نمودند  که مشکل اصلی، به‌هم‌ریختگی سیستم جسم و روان است؛ نه بی‌ارادگی انسان. ما اراده داشتیم، اما راه درست درمان را نمی‌شناختیم و به همین دلیل بارها به مصرف بازمی‌گشتیم. روشDST این مسیر را به‌صورت تدریجی و اصولی برای ما هموار کرد.

گاهی این سؤال مطرح می‌شود که چرا برخی افراد پس از چند ماه حضور در کنگره، آن را رها می‌کنند یا حتی پس از درمان، ارتباط خود را با کنگره قطع می‌کنند؟برداشت شخصی من این است که ورود به کنگره، نعمتی است که نصیب انسان می‌شود؛ اما میزان بهره‌برداری از این فرصت، به تلاش و خواست خود فرد بستگی دارد. هر انسانی شرایط و مسیر مخصوص به خود را دارد و نباید خود را با دیگران مقایسه کند. هر کس به اندازه تلاش و حرکت خود، نتیجه خواهد گرفت.

در سفر دوم نیز این تلاش نباید متوقف شود. اگر صفت یا نقصی در وجود ما هست، باید برای اصلاح آن اقدام کنیم و از سختی‌های مسیر عبور کنیم؛ زیرا پشت هر گذرگاه دشوار، تجربه‌ای ارزشمند و ثمره‌ای شیرین نهفته است.
راهنما مسیر را به ما نشان می‌دهد و انتخاب با خود ما می باشد.اگر آموزش‌ها را به کار ببندیم، برنده خواهیم بود؛ ولی اگر به آن‌ها توجه نداشته باشیم؛ ممکن است؛دوباره مصرف نکنیم، ولی به آرامش و کیفیت مطلوب زندگی نیز دست نخواهیم یافت.

امیدوارم همه ما قدر این فرصت ارزشمند را بدانیم و از آموزش‌ها و امکانات کنگره ۶۰ برای ساختن زندگی بهتر، نهایت استفاده را ببریم.
از اینکه به صحبت های من توجه کردید از همه شما متشکرم.

نگارش:مسافر کاظم(لژیون سوم)
ویرایش: همسفر امید(لژیون یکم)
عکس:مسافر اصغر(لژیون دوم)
تهیه و تنظیم:همسفر علی(لژیون دوم)
ارسال:مسافر محمود(دبیر سایت)