فرمان عشق، فرمان رهایی است

محبت باران رحمتی است که در جان انسان به درجه خلوص رسیده است؛ این گوهر گران‌بها فراتر از یک احساس ساده، جریانی در صراط مستقیم است، درد در این مسیر حکم تلنگری را دارد تا در پی حقیقت وجودی‌ روان شوم، هستی زمانی گیرا و جذب‌کننده است که در خلوص خود باقی بماند، مانند طلا که پس از گداخته شدن در کوره ناخالصی‌هایش را از دست می‌دهد، اورانیومِ وجود انسان نیز باید از میان رنج‌ها عبور کند تا به غنا برسد. درسی که همراه با درد است، درس عبور از گذرگاه‌های سخت زندگی است، رنج سهم همگان است، اما تفاوت در نحوه مواجهه و عبور از این مرحله است.

محبت حقیقی پیش از هرگونه تخریب و تاریکی، باید در قلب ریشه دواند، وقتی در آستانه از دست دادن چیزی یا کسی هستیم، ترس به سراغمان می‌آید و تلاش مذبوحانه برای نگه داشتن به زور نشانه ضعف در درک مفهوم محبت است. نباید فرصت‌های زندگی را با حسرت‌های بی‌پایان یا التماس تلف کرد؛ التماس، نه تنها محبت را استوار نمی‌کند، بلکه به تخریب پیوندها می‌انجامد. انسجام حقیقی زاییده رهایی است، نه زنجیر کردن دیگری. محبت مانند کنه‌ نیست که به جان دیگری بچسبد و نفس او را بگیرد، بلکه باید بیاموزیم که رها کردن، عین محافظت از کیفیت آن عشق الهی است. وقتی کسی را عمیقاً دوست داری، اجازه بده او در فضای خود نفس بکشد. اگر میان کلام و جان تو و محبوبت مانعی قد علم کرد، تسلیم نشو؛ محبت از جنس نور است و نور را نمی‌توان به زور در محفظه‌ای تنگ حبس کرد.

موانع محبت غالباً ریشه در خودخواهی‌ها و منیت‌های پنهان ما دارند، ما تصور می‌کنیم با تصاحب کردن به محبت می‌رسیم، اما این خطاست؛ در کنگره۶۰ آموختیم که عشق، گذشتن از خویش برای رسیدن به خدا است. وقتی در صراط مستقیم باشی، محبت تو بوی خالص هستی را می‌دهد. این محبت دیگر بوی تمنا و وابستگی بیمارگونه نمی‌دهد، بلکه ایثار است. موانع همان پرده‌هایی هستند که ما به دورِ قلب خود تنیده‌ایم و دیوار جهل، مانع اصلی رسیدن به آن خلوص کلامی و رفتاری است. باید بندهای حسادت، ترس و ناامیدی را یکی پس از دیگری گشود. محبت یک داد و ستد حسابگرانه نیست که اگر ندادی، پس بگیرم، بلکه دریایی است که باید جاری باشد تا در آن نپوسیم.

هرگاه در مسیر محبت دچار درد شدیم، بدانیم که در حال صیقل خوردن هستیم، درد ناشی از جدا شدن ناخالصی‌ها از پیکره‌ پاک عشق است، اگر محبت خالص شود، دیگر هیچ عاملی نمی‌تواند بین تو و هدفت فاصله بیاندازد. خداوند سرچشمه‌ این محبت است و ما قطره‌ای در اقیانوس خداوند هستیم؛ هرچه این قطره زلال‌تر باشد، بازتاب نور او در آن نمایان‌تر است. موانع را نه با ستیز، بلکه با آگاهی و تزکیه باید کنار زد، باید از بند من رها شد تا او در فضای محبت ما جلوه‌گر شود. اگر به زور بخواهی چیزی را حفظ کنی، آن را در هم خواهی شکست. محبت یک ظرف خالی نیست که با هر چیزی پر شود؛ باید با خلوص پر شود. باید بیاموزیم که در برابر هستی، متواضع و فرمان‌بردار باشیم. فرمان عشق، فرمان رهایی است؛ رهایی از هر چه تو را از خودت دور می‌کند. محبت، یعنی هم‌نوایی با ساز هستی در شرایط دشواری. اگر در مسیر خدمت به انسان‌ها، محبت باشد، دردی باقی نمی‌ماند. درد زمانی می‌آید که ما توقع را چاشنی محبت خود می‌کنیم، محبت خالص، بی‌انتظار است؛ مثل خورشید که بی‌منت می‌تابد.

برداشت من از سی‌دی موانع محبت این است که باید ما نگاه خودمان را به جهان تغییر دهیم، ما برای دوست داشتن آمده‌ایم، نه برای مالکیت روح و جسم دیگران. مانع اصلی، خود ما هستیم که با چنگ زدن، مانع جریان عشق می‌شویم. باید بگذاریم محبت مانند جویباری در روح ما جاری و ساری بماند. این خلوص، همان کیمیاگری است که مس وجود را به طلا تبدیل می‌کند. محبت در فکر، تنها در حد یک تصویر باقی می‌ماند و بی‌اثر است. محبت در فعل، یعنی رهایی، یعنی بخشش، یعنی گذشتن از خواسته‌های شخصی. این مسیر اگرچه در ابتدا با درد عمیقی همراه است، اما پایانش نور است. هر مانعی که کنار می‌رود، پنجره‌ای به سوی حقیقت هستی باز می‌شود. نترس از این که در مسیر محبت، همه چیزت را در ظاهر از دست بدهی؛ آنچه به حقیقت تو تعلق دارد، با هیچ طوفانی از دست نخواهد رفت.

انسجام در یکپارچگی وجود است، نه در پیوند با دنیای مادی بیرونی. وقتی به این نقطه برسی، دیگر کسی نمی‌تواند میان تو و محبتش جدایی افکند، زیرا تو خود محبت شده‌ای و آنچه که خودت هستی، هرگز از دست نمی‌رود.ما باید تمرین کنیم که چگونه بی‌آلایش، دوست بداریم و رها کنیم. این همان هنر زندگی کردن در کنار رنج‌ها در قلب سختی‌ها است، امید است که این درس، چراغی برای گام‌های آینده در کنگره۶۰ باشد که همه ما به آن درجه از خلوص برسیم که هیچ مانعی تاب ایستادن نداشته باشد. محبت، همان زبانی است که در هستی مطلق به راحتی فهمیده می‌شود، هر جمله از این برداشت، دعوتی است به یک بازنگری در شیوه عشق‌ورزی‌مان. محبت را باید در سایه‌ حکمت و معرفت، آبیاری کرد و پروراند تا درختی تناور شود که سایه‌اش پناهگاه تمام درماندگان این مسیر باشد.

منبع: برداشت از سی‌دی موانع محبت دکتر امین دژاکام
نویسنده: همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)
رابط خبری: همسفر زینب رهجوی راهنما هسفر زهرا (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر ندا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی گوجان